PTSD



Verder draaien op automatische piloot.

Tot de dag komt dat je vastloopt.

Je kan niet verder en weet niet wat te doen.

 Iedereen wilt helpen, iedereen wilt je begrijpen.

Maar hoewel je omringd bent door zoveel mensen moet je er toch alleen door.

Wie kan begrijpen wat er binnenin je broedt , als zij niet dezelfde nachtmerries hebben.

De angsten uit het verleden, waar je nu nog altijd mee leven moet.

Hoe kunnen herinneringen verdwijnen, als ze je volgen als een schaduw.

Elke nacht weer die dromen, slapen en meer moe wakker worden.

Wakker worden en soms nog even vastzitten in de herinnering aan je nachtmerrie.

De droom stopt als je eindelijk goed wakker bent, maar de gevoelens blijven...

Steeds op je hoede , klaar om aan te vallen, om te vluchten.

Nooit geen veilig gevoel meer.






help