×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Wat overkomt mij nou, deel 2

Wat overkomt mij nou, deel 2


Op 5 november 2017 brak het zadel van mijn fiets spontaan af. Het gevolg was dat ik een gecompliceerde enkelfractuur opliep. Eerder heb ik daar al een blog aan gewaagd. Deze blog is een update. Wellicht zijn er mensen die ook zo'n breuk hebben opgelopen en in mijn verhaal dingen herkennen. Misschien heb je nog wel tips of suggesties, daar sta ik erg voor open.

Vanaf de dag dat ik uit het gips ben gaat het herstel moeizaam, om maar niet te zeggen erg moeizaam. Ik schrok al toen het gips eraf was, mijn voet voelde als een klomp, ongevoelig, stijf, dik en onbeweeglijk. Belasten ging aanvankelijk goed, het bot voelde stevig genoeg om op te staan. Lopen is een ander verhaal. Sommige spieren werken niet of nauwelijks mee, pas na een maand kwam ik erachter dat ik niet op mijn tenen kon staan. De weke delen (spieren, ligamenten, kapsels, aders), zo vertelde de arts, zijn ook kapot gegaan en die hebben tijd nodig om te herstellen. Het bewegen van mijn grote teen is erg moeizaam en pijnlijk bovendien. 

Vocht is een probleem. Sta ik in de ochtend op dan valt het mee, maar naarmate de dag vordert stroomt mijn voet weer helemaal vol. Enerzijds omdat de vaten nog niet voldoende hersteld zijn, anderzijds omdat ik te weinig beweging heb. Vocht wordt namelijk afgevoerd door spiercontractie en die is er te weinig. Dan zou je kunnen zeggen beweeg dan meer, maar dat valt niet mee. Lopen is voor mij geen pretje, iedere stap doet zeer. Ik loop ook heel geforceerd waardoor ik ook mijn andere gewrichten verkeerd ga belasten. Gevolg, pijn in de knie, heup en rug. 

Soms zijn er ineens momenten dat ik denk 'ik heb een grote stap vooruit gezet'. Dan voelt het beter, is er minder vocht en minder pijn. Dan probeer ik ook een wandeling te maken. Maar na 200 meter is het op. Dan heb ik het ook meteen overbelast en mag ik daar de zure vruchten van plukken. Dit is nu de status, er zit geen enkele verbetering in. 

Inmiddels is het gelukt om na twee maanden een afspraak te maken in de ziekenhuisfabriek. Het ziekenhuis waar ik geopereerd ben daar kan ik niet meer terecht, ze hebben immers het dossier overgedragen. Na drie maanden wachtkamer heb ik nu eind juni een afspraak staan. Ik ben benieuwd naar de mogelijkheden die er zijn om te verbeteren.

Ik ben een redelijk positief ingesteld mens. Maar van een actief en sportief leven ben ik ineens teruggeworpen naar een leven waarin ik bijna altijd in huis ben en nauwelijks mobiel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mentaal regelmatig een dip heb. Dan ben ik neerslachtig en depressief en verlies ik iedere hoop op verbetering. Meestal duurt dat maar kort want er zijn altijd wel weer mensen om me heen die me weer oppeppen. Maar ik besef me ook dat er veel mensen zijn die er veel erger aan toe zijn. 

Wordt vervolgd.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Soberana
Wat naar! Dat het zo lang moet duren voordat je een afspraak kon krijgen. Heel veel sterkte!
24-05-2018 15:20
24-05-2018 15:20
Marjolein
tjonge zeg.... je hebt wel fysiotherapie neem ik aan? Wat raar dat er zo weinig begeleiding is vanuit het ziekenhuis. Heel veel sterkte... 
24-05-2018 14:12
24-05-2018 14:12
Schorelaar
Man wat vreselijk, logisch dat  je daar neerslachtig en depressief van wordt. Ik wens je sterkte. Eindelijk naar het ziekenhuis, dat duurt veel te lang (maar dat wist je al) 
24-05-2018 13:54
24-05-2018 13:54
Hans van Gemert
Dat lijkt me inderdaad niet gemakkelijk
24-05-2018 12:59
24-05-2018 12:59
Ingrid Tips en meer
Oei! Beste Ad, wat het vocht betreft. Ik heb dat ook en draag daarom steunkousen (tot aan de knieën). Wacht daar niet mee. Vraag via huisarts verwijzing.
24-05-2018 12:09
24-05-2018 12:09