De rust verstoord.

Buiten is het koud en guur. David en Ina besloten heerlijk binnen te blijven. Ze genoten van warme chocomel bij een knetterend haardvuur  en bekeken een feelgoodmovie op Netflix.
Net toen ze naar de slaapkamer vertrokken, ging de deurbel.
“Wie kan dat nou zijn, op dit late uur?” vroeg Ina. “Ga jij maar vast naar boven. Je weet maar nooit!” David vroeg luidkeels: “Wie is daar?” Hij deed de deurklem er op en zo kon de deur niet helemaal open. Althans, dat was de bedoeling. Degene die had aangebeld trapte echter heel hard tegen de deur waardoor de klem uit het scharnier schoot (knap werk) en David bijna achterover viel. Hij beheerste een vechtkunst en wist daarmee de belager onderuit te halen. Hij had er echter niet op gerekend dat die belager niet in zijn eentje ongewenst op bezoek kwam.

 

Voor hij het wist, lag hij zelf gevloerd. Ina kon alleen werkeloos toekijken. Vechtkunst was nooit haar ding geweest en ze ging er tot nog toe telkens vanuit dat David haar kon beschermen. Maar nu lag hij daar. Twee indringers kamden het huis uit en een derde kwam naar boven. Snel sloot Ina zichzelf op in de slaapkamerkast en probeerde muisstil te zijn. De kastdeur kraakte echter. “Als hij het nou maar niet gehoord heeft!” dacht ze bij zichzelf.

Beneden hadden de twee ongenode gasten niet in de gaten dat David overeind was gekomen. Deze spoedde zich met een paraplu naar boven. Net toen nummer drie de kast wou openen, tikte David hem daarmee op het hoofd. “Dat is één!” Zijn geliefde reikte sjawls aan en zo konden handen, voeten en mond dicht gebonden worden. “We gaan de politie bellen!”

 

“Dat dacht ik niet!” klonk een onbekende stem. Het gespuis was poolshoogte komen nemen hoe het er een verdieping hoger voor stond. “Maak onmiddellijk al die knopen los!” Plots kreeg hij een klap op zijn achterhoofd. Zijn compagnon had hem met een schemerlamp bewusteloos geslagen. “Mijn naam is Joop. Infiltrant zijn is riskant werk, maar nu kunnen we eindelijk deze twee kunstdieven inrekenen! Mede dankzij jullie!” Ina slaakte een diepe zucht van verlichting. David zei: “Dat was net op tijd…” Inmiddels arriveerde ook de korpschef. “Goed werk Joop!” kijkt vervolgens het koppel aan. Ina schonk beneden voor de politie en zichzelf warme chocomel in. “Excuses voor dit alles. Het slot dat Joop kapot trapte, word gerepareerd.”

Tot zover doet dit verhaal mee aan de 100dagen-1 uitdaging. Samen met onderstaande twee regels bestaat het verhaal uit 3x140 woorden, met het verplichte woord “Kunstwerk” er telkens in verwerkt.

Joop zei: “Dat moest om geloofwaardig over te komen bij die bandieten!”
Heeft u zich bezeerd?” David antwoordde: “Alleen wat schrammen en hoofdpijn. Komt goed.”


De twee uitdagingen waar ik naar verwijs zijn deze: