×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ik wil niet dat het morgen wordt.

Ik wil niet dat het morgen wordt.


Daar zit je dan.. huilend op een bankje in het park. Niemand die weet dat je er zit, en niemand die weet dat je je niet goed voelt. Je steekt de ene naar de andere sigaret op, nadenkend over alles dat morgen fout kan gaat, dat ene zinnentje in je hoofd duizend keer herhalen: “ Sorry, ik heb slecht nieuws voor je, je bent gezakt.” Net zo als de vorige keren, het zinnetje spookt maar door mijn hoofd, en laat mijn hoofd niet gaan.  De teleurstelling, dat je aan de mensen die in jou geloven moet gaan vertellen dat je alweer gefaald hebt. De teleurstelling die je in hun ogen dan ziet, gevolgd door de woorden: “ dat geeft toch niks, je hebt je best gedaan, meer kon je niet.” Tuurlijk heb ik meer als mijn best gedaan, maar blijkbaar is meer als mijn best nooit genoeg. Wat moet ik dan wel doen, of wat moet ik dan vooral niet doen.  Ik haat het hoe ik hier mee om ga, ik haat mijn manier van denken en ik haat mijzelf. Met alles wat ik doe, hoe erg ik mijn best ook maar doe, het is nooit genoeg. Nu niet en dat zal het ook nooit zijn. Niemand die nu wilt weten hoe ik mij voel, hoeveel pijn en emoties er nu door mij heen gaan. Niemand die snapt wat ik bedoel, ook al zeggen ze van wel. Tuurlijk vinden andere mensen examens ook spannend, maar hun janken er niet al om dagen van te voren, hun liggen geen dagen van te voren al wakker, hun hoeven geen psycholoog daar voor in te schakelen en hun hoeven geen medicijnen van de dokter om ze rustig te houden. Tuurlijk vinden andere mensen het kut om te zakken, maar bij hun gebeurd het meestal maar 1 keer, hun zelfbeeld is niet zo laag dat ze in 1 keer direct al hun zelfvertrouwen kwijt raken en hun hebben niet de dwang om zichzelf te beschadigen. Hun gaan met volle moed weer verder, vallen en staan weer op. Ik val en ik blijf op mn bek liggen, te bang om verder te gaan, want na 1 meter ga ik direct al weer op mn bek. Te vermoeid om telkens maar weer op te gaan staan, sta ik eindelijk, lig ik alweer op mn bek. Te moe, te moe van het falen, van het huilen en van t slecht slapen, te moe van mn gedachtens die maar op hol blijven slaan. Te moe, gewoon te moe van alles. Ik moet maar weer kracht gaan zoeken, kracht om verder te gaan, maar waar vind ik dat telkens en telkens weer opnieuw? Ik durf niet naar bed, bang dat ik mezelf wat aan ga doen als ik eenmaal alleen ben. De drang is te groot, zeker omdat ik niet meer wil dat het morgen wordt. Gewoon even een dagje niet, even dit dagje overslaan. Dat is alles wat ik nu wil, gewoon even geen morgen. Kon dat maar. 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




bmxsfxme
Herken dit heel goed
31-08-2018 18:43
31-08-2018 18:43
wakeupkitty
Hoe weet jij dat anderen er niet om janken? Geen stress hebben? Hoeveel uren zij leren met een huis vol memo's? Hoe depressief zij er van worden? Voor wie leer jij? Wat leer jij? Leer jij wel iets wat bij jou past? Ieder mens kan iets leren, iets worden. Via boeken of kijken en doen. Door het te willen en oefenen en blijven oefenen. 
15-05-2018 22:07
15-05-2018 22:07
Derpy
De zin "Tuurlijk heb ik meer als mijn best gedaan, maar blijkbaar is meer als mijn best nooit genoeg." dringt flink tot me door, ik begrijp je gevoel. Weet dat je er niet alleen voor staat! Wat heb je dit toch mooi geschreven, ik voel je emoties via je geschreven blog.  Ik wil niet dat het morgen wordt, wat is dat heftig. Ik merk aan de manier waarop je je emoties toont dat je heel kwetsbaar, gevoelig en ontzettend sterk bent. Veel sterkte 💋
15-05-2018 09:35
15-05-2018 09:35
Blijvend anders
Hangt zelfvertrouwen en eigenwaarde af van het halen van een examen, het hebben van succes, het voldoen aan verwachtingen van anderen, het kunnen doen zoals iedereen het doet? Of heeft zelfvertrouwen en eigenwaarde iets te maken met dat hele diepe gevoel van ok zijn in deze wereld? Zo te lezen heb je een aardige faalangst aan je broek hangen, en zo te lezen is er de neiging tot zelf mutilatie om geestelijke pijn te vervangen door lichamelijke pijn om dat die laatste pijn nou eenmaal in jou blijkbaar meer acceptabel is dan geestelijke pijn? Maar stop eens even... het feit dat jij hier op aarde bent, in dit lichaam, in deze persoonlijkheid, wat een lef heb je dan, wat een moed is er dan al geweest om hier te durven komen en te durven zijn. In een lijf dat ziek kan worden, dat pijn gedaan kan worden, dat onderhevig is aan tijd, veel onderhoud vraagt... wow, je bent hier al. Je hebt de sprong ooit gewaagd om vanuit die perfecte geesteswereld in de beperking van een lichaam en een persoonlijkheid te duiken.... Heb je dat al eens gewaardeerd in en van jezelf dat jij hier nu bent en op deze aarde rondloopt terwijl er zoveel gevaren zijn, zo veel al fout had kunnen gaan, je door zoveel heen moet nog... en je maakt je druk over een examen dat je wel of niet haalt. Een examen bedacht door mensen als graadmeter voor iets wel of niet kunnen. what the fuck...  Relativeer dat eens een beetje. Dat wat er in jouw lijf gebeurt is al zoveel complexer en verloopt al zo perfect, hoe jou geest werkt, jouw gevoelens en emoties en hoe dat in je lijf z'n weerklank heeft, hoe bijzonder is dat toch allemaal en dat gebeurt gewoon in jou!!! Leven hier op aarde heeft iets te maken met opruimen wat ons klein maakt. Veelal zijn we daar al eeuwen mee bezig en allerlei verschillende vormen, man, vrouw, dik, dun, in oorlog, in vrede, in armoede, in rijkdom, elke keer weer een nieuwe vorm in andere omstandigheden om elke keer lessen vanuit allerlei verschillende perspectieven te kunnen ervaren en innemen. Nu in dit leven, is blijkbaar, bijvoorbeeld jouw faalangst aan de beurt. Alles draait om slagen of falen.... en zo te lezen is falen de rode draad tot nu toe. Waarom, omdat jij iets niet goed doet, of gaat het juist om te leren dealen met falen en het niet meer te zien als voorwaarde om ok te zijn in en met jezelf en te gaan ontdekken dat je wel iets meer bent dan wat jij in de spiegel denkt te zien?   
15-05-2018 08:02
15-05-2018 08:02
Over-Leven
Wat ben je sterk dat je dit durft te delen. Je laat je in al je kwetsbaarheid zien en er zijn maar weinig mensen die dat durven. Ik wens je veel sterkte en kan je alleen maar de tip geven: let op je ademhaling als je het moeilijk hebt. Voel dat je inademt en dan weer uitademt, het kan je rust geven; ook voor je examen of als je op bed ligt. Ik hoop dat je snel weer wat lichtpuntjes ziet.... en dat je uiteindelijk gaat zien hoe dat een examen halen niets zegt over wie jij bent...
15-05-2018 07:59
15-05-2018 07:59
FrutselenindeMarge
dit lijkt mij heel heftig deze gevoelens,wens je sterkte met het verder kunnen kijken 
15-05-2018 07:26
15-05-2018 07:26
Sonja
Morgen gaat ook weer voorbij hoor, heel veel sterkte!
15-05-2018 07:19
15-05-2018 07:19
Schorelaar
Maar het wordt morgen, je gaat je best doen. Meer dan je best doen kan je niet. Veel mensen worstelen met weinig zelfvertrouwen. Knap dat je het allemaal beschrijft. Wat er ook gebeurt, morgen gaat ook weer over. Sterkte. 
15-05-2018 00:20
15-05-2018 00:20
Hans van Gemert
Je bent echt niet de enige die soms zo'n dagje wil overslaan. Maar er zijn er veel minder die daarvoor uit willen komen. Sterkte!
15-05-2018 00:18
15-05-2018 00:18
Filosoofje
Het is knap dat je het opschrijft. Zijn er maar weinig die dat durven, dus heel knap van je. Nu denk je, daar heb ik niks aan. Ja, ik wilde dat ik je  "morgen" kon laten overslaan. Maar dat kan ik niet. Faal ik nu? Ik geef je van hieruit een dikke knuffel, wat de uitslag ook is. Ik vind je een kanjer!
14-05-2018 22:31
14-05-2018 22:31
David
Mooi geschreven. Ik wens je veel sterkte en positieve vibes. Gewoon gaan, vallen, terug opstaan en verder gaan. Succes!
14-05-2018 22:00
14-05-2018 22:00