×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Afscheid op vrijdag de dertiende

Afscheid op vrijdag de dertiende


Vandaag een emotionele dag. Ik wist dat het er zat aan te komen. Mijn zwarte poes Kali was bijna 16. Een stuk van mij keek al uit naar haar verjaardag, maar een ander deel begon zich zorgen te maken.

Ze begon opeens drastisch te vermageren. Haar spiermassa nam af. Ze kreeg artrose in haar achterpoten, maar ondanks het feit dat ze pijn had en het moeilijk ging, was ze toch een levenslustige poes.

Ze was mijn Halloween geschenk ik 2002 en was zowat de enige zwarte kat die ik ooit gehad heb, die graag met pompoenen poseerde op de foto. Ik heb ze dan ook naar de Indische godin van destructie genoemd. Die naam betekende ook "zwarte" en had iets mysterieus. Ik vond hem meteen bij haar passen.

We hebben samen heel wat watertjes doorzwommen. Ze heeft andere katten ook zien komen en gaan.

Ik ben mijn valiezen aan het pakken om op reis te vertrekken. Mijn moeder kent alle instructies, maar opeens komt Kali op mij zitten als een bibberend hoopje ellende.

Haar ogen zijn vuil. Ik kan ze blijven schoonmaken, maar de pus blijft er uit stromen. Haar glanzende vacht wordt stilaan dof. Zo kan ik het niet meer aanzien.

Tot mijn grote verwondering kroop ze in de draagkooi. Normaal krijg ik haar er met geen stokken in. Nu nam ze plaats in de carrier als een koningin op haar troon. Voor ze er in ging, lag ze nog even bij mij op schoot. Mijn drie jongens kwamen er bij. Er werd gesnuffeld. Ze leek zelfs Strooper te tolereren. Dat klopt niet. Normaal haalt ze daar naar uit, als hij te dicht bij haar komt, zeker als ze bij mij op schoot ligt.

Die ochtend plaste ze naast de bak. Eten? Normaal vergat ze elke keer haar kommetje leeg was dat ze al gegeten had en bleef ze janken tot ik bijvulde en viel mevrouw weer aan. Ze at voor twee, maar werd magerder.

Haar spiermassa brak stilaan af. Ze was altijd al een fijngebouwde kat. Dus viel het waarschijnlijk niet meteen op, maar de laatste twee dagen viel ze gewoon in. Ze was een pluim als ik haar optilde, maar wilde nog steeds niet in de box.

Vandaag, uitgerekend op een vrijdag de dertiende, moest mijn zwarte dame wel plaats nemen in de draagkooi. Ik voelde aan dat het niet goed ging, als ze dat uit zichzelf deed.

Ik me dan haasten naar het spreekuur van de lokale dierenarts. Die onderzocht haar. Blijkbaar waren haar nieren aan het uitvallen. Ik kon haar nog een paar dagen aan het infuus laten. Iets in mij voelde daar niet veel voor. Het ging geen garantie geven.

Ik zag dat Kali nog wou, maar haar lichaam niet meer. Dat was volledig op. Op pure wilskracht zette ze door, maar het begon te veel van haar uitgeteerde lijfje te eisen.

Ik heb toen de knoop doorgehakt. Ja, ik heb Kali er achtergelaten, maar niet aan het infuus. Ik heb haar nog even in de dierenartsen consultatieruimte laten rond snuffelen. Ze kroop met veel moeite overal op en toen zag ik dat de artrose haar inderdaad zowat velde.

Ik heb toen besloten dat ik haar niet meer beter kon maken. Mijn dilemma: een kat die en gelukkig leven had en die niet dood wou, maar die pijn had, koorts en zich echt ellendig voelde, maar wiens lichaam haar folterde. Ze wist dat ik aan haar gehecht was. Ik koos de korte pijn en heb de dierenarts haar in mijn armen laten inslapen.

Ik voelde dat ze geen pijn meer wou, maar ik kon haar dat enkel nog op die manier garanderen. Het was alsof ze na de eerste verdovingsspuit dankbaar tegen me aan leunde en me bedankte omdat de pijn weg ging. Haar hart was al ver stil, toen de dierenarts de tweede injectie gaf.

Ik ben ergens opgelucht dat ik niet meer koppig heb volgehouden als bij een vorige kat, die ik koste wat kost wou redden en die ik uiteindelijk stuiptrekkend van de zag liggen, niet meer in staat om te staan, terwijl het bloed uit haat mond gutste. De dag ervoor was ze zoals mijn Kali vandaag. Daarom heb ik ze vandaag laten gaan, omdat ik bij die andere kat het gevoel had dat ik net iets te lang gewacht heb.

Ik mis mijn Kali verschrikkelijk, maar ik denk dat gezien de toestand van haar lichaam, het gewoon niet meer menselijk zou geweest zijn haar nog langer te houden. Ik heb haar losgelaten, maar ze is niet uit mijn hart.




lekkerereceptenvoor2
Gecondoleerd en heel veel sterkte. 
14-07-2018 12:42
14-07-2018 12:42 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Gecondoleerd en sterkte.
14-07-2018 10:04
14-07-2018 10:04 • Reageer
FrutselenindeMarge
gecondoleerd met verlies van je dierbare huisgenoot
14-07-2018 09:55
14-07-2018 09:55 • Reageer
Annemiek
wat naar, heel veel sterkte.
13-07-2018 22:45
13-07-2018 22:45 • Reageer
Hans van Gemert
Wat naar voor je, sterkte!
13-07-2018 22:19
13-07-2018 22:19 • Reageer