×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Voor het eerst op weg naar Santiago

Voor het eerst op weg naar Santiago


Lang, lang, lang geleden was het een beetje zooitje bij me. Net gescheiden, geen geld, alles in de war. Kortom wat nu. Lopend op het strand met de hond bedacht ik dat het toch wel heel heerlijk zou zijn om gewoon te kunnen doorlopen naar... gewoon lopen.

Per ongeluk 's avonds een documentaire op televisie over de voettocht naar Santiago de Compostella. En zoals dat hoort stond de volgende dag bij de Bruna een boek over de voetreis.

 

In de jaren die volgden bedacht ik hele loopverhalen en als het even  weer wat moeilijker werd, vaak gebeurde dat,  ging ik heerlijk in mijn hoofd lopen naar Santiago. Ik las vele verhalen en verzon er nog veel meer bij, maar gaan deed ik. Wanneer .. geen idee.

 

Zoals wel vaker komt dan soms alles onverwacht bij elkaar, op vrijdag 22 juli 2016. Het laatste beetje voorbereiding was klaar, de rugzak en afrits broek gekocht en verder was alles in de loop der jaren al verzameld. Op de terug weg van de Decathlon zei ik tegen mijn man, "waarom wachten?, ik vertrek maandag!, alleen door België heen, kijken of het gaat met pootje". (Na een ongelukkige tuimeling jaren daar voor was het kraakbeen in de enkel verdwenen wat lopen bij vlagen erg pijnlijk maakte.)

 

Aldus geschiedde op maandag ochtend 25 juli 2016 werd ik om 10 uur afgeleverd in Loppem, net onder Brugge in België


Dag 1        Loppem - Torhout

 

Van tevoren had ik duizend keer de route beschrijving gelezen en min of  bekeken op streetview. Met volle moed en goede zin op weg. Mooi weer, niet te warm, prima wandel weer. Ik liep de eerste vijfhonderd meter naar spoorweg overgang, dat was verder dan gedacht, maar mooi weer, de paden op de lanen in.

Nou had ik overal gelezen dat het gaat om de ontmoetingen onderweg. Aan de andere kant van de overweg heen zag ik een tuinman die kunstig bezig was een heg te snoeien. Ik gaf hem daarover een compliment, wat hij misschien een beetje vreemd vond maar hij nam het in ontvangst en vroeg waar de reis naar toe ging.  Vrolijk antwoordde  ik naar waarheid "naar Santiago de Compostella". Hij gaf mij de eerste verbaasde blik van mijn reis en zei "Amai mevrouw, dan moet ge nog een end stappen" en dat zou ik ook nog veel vaker horen in allerlei verschillende talen.

Mijn weg vervolgde zich langs de kijk-boerderij, raar woord, Pierlapont naar het zuiden. Verder op een afslag naar rechts, het bos in, en daar begon het grote verdwalen. In het bos zijn geen straatnamen, het boekje sprak echter van: neem de ... dreef. Door mijn bijzonder gevoel voor richting liep ik alle kanten op.  Vijfhonderd meter links , terug, vijfhonderd meter rechts, ook niet goed dus weer terug en dat drie keer gedaan. Mijn voeten protesteren, de knoop doorgehakt en naar  rechts gegaan, een uur rond gedoold, een grote weg over en volkomen verdwaald doorgelopen. Peinzend op een klein weggetje staan te kijken op telefoon waar in hemelsnaam naar toe. Er kwam een auto aan, dan maar midden op het weggetje staan zwaaien met het routeboek.  De automobilist besloot  stoppen. Ik liet hem zien waar ik naar toe moest, hij lachte minzaam en zei dat ik 10 kilometer uit de richting was maar dat hij toch die  kant op moest en  of ik mee wil rijden.  Maar natuurlijk wil ik dat heel graag en deze aardige meneer bracht mij waar ik moest zijn, namelijk op de 'Half Uur Dreef', geweldige naam. Ik was weer op de goede weg en de Half Uur Dreef kostte me ook echt een half uur.

 

Het was nog steeds heerlijk vredig, mooi weer en ik genoot, mooie dreven, aardige mensen. Voeten begonnen wel te klagen en blaas ook. Voor dat laatste klopte ik aan bij een bedrijf in aardbeien, ik mocht naar het toilet en kreeg een buitengewoon lekker doosje aardbeien mee. Nog steeds op weg naar het Diocees Groenhove. Ik had al 4 uur gelopen, een beetje gezeten en gedronken maar niet echt een pauze genomen. Ik was er bijna, het laatste uur was vreselijk, mijn voeten brandden als de hel, rug doet zeer, ik wil zitten en schoenen uit.

Kom ik bij het diocees, was er niemand. Beetje rond zoeken en vragen, er werd getelefoneerd, ik werd op het terras gezet met een pannenkoek, jammie,  en toe kwam meneer Hans met duizend excuses, hij wist niet dat ik kwam. Hij wist me te vertellen dat er ook geen kamer voor me was klaar gemaakt en alle nonnen waren elders in retraite. Fijn hé. Maar meneer Hans, de opzichter, ging het regelen en dat deed hij. Na een half uur kwam hij me halen, de kamer was klaar. Ik moest wel van binnen naar buiten, maar kreeg sleutel van het gebouw en meneer Hans ging eten halen. Hij kwam giga kipsalade als avondmaal, koffie, thee en andere drankjes kon ik halen in het restaurant. Ohh eng, voetstappen en een deur die dicht valt, ik zie niemand, gauw koffie halen. Na een half uur begint de cafeïne verslaving dringender te worden dan het enge. Weer hoor ik voetstappen en een deur dicht slaan. Et voila, daar was de enige non die niet in retraite was. Zij wist niet dat ik er was, ik niet dat zij er was.

Ik heb heerlijk geslapen in de wetenschap dat ik niet alleen was.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!






seksueel geweld
Albert, wacht niet te lang want dat is zonde. Mijn vervolg komt nog helemaal naar Santiago en het was het waard. Ik heb er van genoten. Ik heb de camino Frances gedaan en dat is bij vlagen een snelweg, zo vreselijk druk en commercieel. Denk dat het vanaf Portugal rustiger is. In ieder geval heel veel genot en mooie dingen gewenst.
29-11-2018 17:20
29-11-2018 17:20 • Reageer
Albert van den Berg
Ik heb er veel over gelezen en denk er nog vaak aan, misschien, heel misschien.....
Woon nu wel een stuk dichter bij en moet naar het noorden lopen.
26-11-2018 19:30
26-11-2018 19:30 • Reageer