×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Hoi moe! Ik ben Michelle

Hoi moe! Ik ben Michelle


Ik ben moe. Zo ontzettend moe. Ik voel mij tachtig, misschien wel honderd jaar oud. En waar dit vandaan komt weet niemand. Inmiddels zit ik in een traject om te onderzoeken of dit het chronisch vermoeidheidssyndroom is (oftewel; je bent moe maar wij weten niet waarom) of dat het mogelijk iets anders is. Ik neem jullie graag mee in mijn zoektocht naar mogelijke verklaringen en oplossingen. En vooruit, een stukje acceptatie.

Vandaag de dag hanteer ik een strikt beleid van één activiteit per dag. Zo bewaak ik voor mijzelf mijn grenzen en zorg ik ervoor dat ik er niet overheen ga. Althans, dat probeer ik. Het gebeurt nog regelmatig dat ik meer doorzettingsvermogen heb dan mijn energieniveau over had. Een beetje alsof je met een knipperend tanklampje doorrijdt tot hij echt helemaal leeg is en dan nog het tankstation weigert te gebruiken. Mocht ik nog energie over hebben, dan kan ik andere dingen ondernemen maar ik ga dat niet inplannen. Wanneer ik voor onderzoek ergens naartoe moet vraag ik of vriendinnen mee kunnen. Niet alleen omdat ik mijzelf niet meer vertrouw op de weg (ik weet soms niet welke route ik gefietst heb) maar ook omdat zij als extra ogen en oren kunnen dienen. Ik onthoud namelijk niet meer zoveel als voorheen en kan ik zelfs in een gesprek de draad volledig kwijtraken. Best onhandig.

En wat staat dit in contrast met hoe ik een aantal jaar geleden was.. Ik stond zo nu en dan tot een uurtje of vier in de kroeg met vriendinnen te dansen. Kon ik na mijn werk mijn vriend ophalen met het busje als zijn band weer eens lek was. Kon ik klussen aan mijn droomauto (een Volkswagen T3) en was ik actief. Ik zou niet zeggen dat ik sportte, want dat is niet echt mijn ding maar ik wandelde flinke stukken. Ging nog weleens naar de andere kant van mijn woonplaats fietsen om mijn zusje op te zoeken en kon ik best een beetje freerunnen met mijn vriend en zijn vrienden. Ook kon ik toen best voor een grotere groep koken en gezellig doen en kon ik het huishouden runnen. En niet te vergeten, werk! Ik had plezier in mijn werk tot mijn energieniveau zo hard daalde dat ik in de laatste drie maanden al mijn verlofuren op moest nemen. Ik werkte maar vier á vijf uur per dag en dat was vaak zelfs te veel.

Terwijl ik dit typ realiseer ik mij hoeveel energie ik ingeleverd heb in de afgelopen jaren. En het voelt zielig en triest. Ik baal er regelmatig van dat ik veel dingen niet meer red, maar ik ben niet zielig en hoef geen medelijden.
Ik heb een vriend die mij (als ik hem goed instrueer) ondersteund en heb ik de allerbeste vrienden die er zijn. Ik voel mij enorm gezegend met de dingen die ik nog kan en de nieuwe dingen die ik leer over mijzelf. Ondanks dat ik regelmatig zo moe ben dat niks lijkt te lukken en alles hopeloos lijkt, kan ik heel erg genieten van hele kleine dingen. Daarover in mijn volgende blog meer!


Wat doe jij als je moe bent en afspraken hebt staan?






expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties