Zomaar een sessie

Zomaar een sessie


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De vloer is blauw zie ik nu. Ik ben al twee maanden twee keer per week in deze ruimte, maar nu zie ik het pas. Van die tapijttegels, best praktisch. Er ligt wel een hoop rotzooi op. Kruimels, papiersnippertjes, ik weet eigenlijk niet wat het is. Raar, hadden ze best even kunnen stofzuigen voordat we hier in een kringetje gaan zitten. En ik had mijn laarzen wel eens mogen poetsen, waar ik mee door de velden struin, waarom vergeet ik dat altijd. 
Ondertussen weet ik ook dat er 10 paar ogen op me gericht zijn en dat ik geacht wordt ergens antwoord op te geven. Ik weet niet hoe lang het al stil is, geen flauw idee, En ik weet niet meer waarop ik moest antwoorden, het zal wel weer iets zijn wat te dichtbij komt. Te dicht bij mijn pijn, mijn verdriet, mijn woede, mijn machteloosheid, hoe dan ook, iets waar ik niet aan wil. En ik moet toch wel wat zeggen. Nou, dan zeg ik maar dat ze hier best eens hadden kunnen stofzuigen en dat ik weet dat dat nergens op slaat maar dat ik de vraag vergeten ben… En ik ga stoer doen, dat heet dan overcompenseren. Ik begin over een ander onderwerp en krijg nog een compliment ook omdat ik besef dat dat een afleider is. O ja, ik word steeds beter in het herkennen van alle rollen die we spelen en patronen daarin.

Ik had een tijdje weinig geschreven. Even lamgelegd. Even geen grote bek meer…
De eerste paar weken waren blijkbaar nodig om de kat uit de boom te kijken, te ervaren dat ik niet de enige ben met “rare” gedachtekronkels, met niet weten hoe of wat met situaties om te gaan. De woede ook, vooral op mezelf, dat ik niet weet hoe ik met onmogelijke of wel mogelijke situaties om moet gaan. 
Daarna het onder ogen gaan zien van mijn eigen onverwerkte emoties en trauma’s en verdriet en pijn en woede. Alles wat ik al jaren weggestopt hebt, achter een masker van stoerheid en vrolijkheid (beschermer heet dat in vaktermen). Daar hoorde heel veel huilen en cocoonen bij. En vluchten van de wereld. En langzaamaan beseffen dat het hier kan. Het mag hier. Eindelijk mag het. En stapje voor stapje en stukje bij beetje vertel ik mijn verhaal. Voorzichtig, of te lomp, of te boos, of te jankerig, maar hier is het niet te. Hier mag het er zijn. Hier mag het er eindelijk zijn. Want anderen zijn ook te te te. En ook zij vertellen hun verhaal. In het begin aarzelend, later wat makkelijker. En er is herkenning, er is veiligheid, vooral dat, er is veiligheid om te mogen zijn wie je bent. Oh, hoe belangrijk is dat! En hoe lang heb ik gemist om te mogen zijn hoe ik ben. En, nog een leuke, weet ik zelf wel hoe ik eigenlijk ben? Tja, de hamvraag voor iedereen, wie ben ik en hoe wil ik leven en wat is de zin daarvan? 
En toch, hoe traag het ook lijkt te gaan, toch leer ik daarachter komen. Steeds weer de vraag: wat zou JIJ willen? Wat wil JIJ? Goh, daar heb ik nog nooit bij nagedacht. Leven gebeurt, ik als type kameleon doe wel mee met wat anderen willen of verwachten of wat ik denk dat ze verwachten (en ja, invullen is ook een kunst).
Goed, nog heel veel werk aan de winkel, maar langzamerhand heel voorzichtig het gevoel dat al dat werk toch wel eens enigszins resultaat zou kunnen hebben...:) 
En iemand zei eens: gaat het dan alleen om je eigen geluk? Ik weet het niet. Want nee, natuurlijk niet, anderen zijn ook belangrijk. Maar ja, natuurlijk wel, want hoe kun je in godsnaam iets betekenen voor anderen als dat ten koste gaat van jezelf? 
Kortom, nog vragen genoeg, maar we zijn op weg...



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
en lekker doorgaan, want ineens is er ook voor jou rust en vrede en blijere gevoelens
| 22:54 |
ik help je hopen:)
| 23:57 |
alles heeft soms zo enorm veel tijd nodig..maar ook ik kom van heel ver..vertrouw er maar op
| 09:30 |
Prachtig! Doorprikken van de cirkel! Knuffs!!
| 17:35 |
Dank!! knuf terug:)
| 22:15 |
Herkenbaar en mooi geschreven! Zelf ben ik niet zo'n fan van groepstherapie, omdat ik zelf neig om me voor meerdere mensen stoer op te blijven stellen en ik niet weet of ik die barricade kan afbreken. Heel fijn om te horen dat het voor jou wel werkt en heel goed dat je je zo open durft te stellen!
| 09:18 |
Is idd best moeilijk soms...
| 22:15 |
heel herkenbaar! Groepstherapie is nooit iets voor mij geweest
| 09:11 |
Tja, soms vind ik de groep ook erg leerzaam:)
| 22:16 |
Wat mooi geschreven, als in een goed boek, maar dat jij veel hebt meegemaakt dat is me wel duidelijk! Heel veel sterkte en schrijf en praat maar van je Af en nog belangrijker;ik hoop dat je iemand hebt die naar je luistert en een arm om je heen legt!
| 22:07 |
Oh, wat lief! Dank.
| 22:36 |
zo herkenbaar, zo dapper!!
| 21:55 |
Als het herkenbaar is ben jij dus ook dapper:))
| 22:35 |
Wat ontzettend mooi geschreven. Je hebt mij echt geraakt...
| 21:03 |
Dank!
| 21:06 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen