×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Verhaal van geboorte tot nu

Verhaal van geboorte tot nu


Ik wordt geboren in een prachtig gezin waar al 2 kinderen waren.

Ik nummer 3

Er volgende er nog 2 na mij een mooi voltallig gezin.

Dan naar kleuterklas na 3 jaar allemaal mooi dan 1 ste leerjaar weer een grote stap een reuze dan het middelbaar nog altijd in een zeer mooi gezin mama papa 5 kids

Maar dan ik werd 15, 5 plots mama die me weg deed op vakantie en mij een knuffel gaf en zei meid doe het goed niets trong door tot ik wist dat ze naar ziekenhuis moest toen ik terug kwam en ik het schreiend nieuws kreeg mama is weg juist 16 het ongeloof was groot maar moest het aanvaarden.


Morgen zet ik er weer een stukje op tot morgen hier zijn we terug mama ik moest het geloven 16 daar sta je van de ene op andere dag je mama kwijt zo een lieve nooit vergeet ik haar zo kort bij ons.

De begrafenis zeer moeilijk papa met 5 kids werken en de rest maar moest, na een jaar de volgende slag papa werd ziek ik had zoiets kan niet maar waar heel het huishouden moest ik was niet van willen was oudste dochter, hij was in ziekenhuis nier werkte niet goed meer ja daar begonnen we wat nu na een jaar plots nier helemaal geblokkeerd mensen dacht ik mag ik nog een mooie jeugd nee ijn papa heeft toen dingen gedaan die mij nog steeds hart pijn doen moest maar alles kunnen school jobstudent en huishouden en hem bezoeken pff niets aan te doen deden we het niet wisten we de gevolgen.

Maar toch bleef ik doorzetten wou nog verder school 3 jaar na secundair en heb het gedaan het waren harde jaren zeker het laatste continu was hij in ziekenhuis en wisten we dat hij nog een korte tijd had met pazen toen ik 20 was zijn we in ziekenhuis gebleven tot snachts.

Maar smorgens plots telefoon papa overleden wat nu nog maar eens ongeloof en verdriet maar langs de andere kant boosheid van wat heb je allemaal gedaan op de jaren tussen mama en overlijden kon ik er misschien eindelijk met iemand over praten

En praten over zulke dingen niet gemakkelijk, als alles voorbij was begon het nog maar iets zoeken alleen gaan wonen wat nu. Ik beging aan de zoektocht 1 ste huisje ruimte genoeg en betaalbaar ik werkte pas een maand stukje hier gaan halen daar iets gekregen en zo kreeg ik na maanden alles stilaan bijeen. Niet leuk maar ging voort gaf niet op ik werkte vele uren zodat ik toch rond kwam 'niet gemakkelijk maar ik ken alleen doorzetten. Iets anders ken ik niet.


2 jaar later leerde ik iemand kennen een jaar nadien zijn we getrouwd.

En jaartje later ons 1 ste kindje na 19 maanden 2 en 4 jaar later derde.

Alles was hups en down Wang ieder mooi moment trouw geboorte miste ik een stuk verdrietig mama was er niet bij.

N'a mijn 3 de kindjf werd ik ziek en vertrok mijn echtgenoot en daar stondt ik met drie kids alleen hoe moest het verder weer een grote vraag ik wist het toen even niet meer maar de kids bleven Nr 1.

Daar bleef ik in geloven hoe moeilijk het was.

Ben toen 3 maand in ziekenhuis geraakt ik kon niet meer, zo leer je vlug je beste vrienden kennen.

Hulp was er niet doe maar stap voor stap terug niet gemakkelijk.

Maar wou vlug terug bij de kids en is gelukt n'a 3 maand.

Dan nog heel het huisje terug inrichten waar moest ik die moet weer halen maar toch gelukt, geen auto en 3 kleine kids hoe.

Maar oma kwam ineens bij mij en zei ik ga nu zeggen wat je mama zou gewild hebben je gaat leren auto rijden dat je vrijheid hebt.

Ik dacht weer een hoop geld maar oma zei je moet ze hebben mij geholpen eerst théorie oké en dan 30 uren rijles.

En toen mocht ik alleen een jaar rijden een oud autootje en dan na een jaar examen de eerste keer zo zenuwen dat ik klinkt een straatvergat.

Kwam thuis oma zei je gaat terug ik dacht lukt nooit had nog een maand ze zei je kunt het en heb het gedaan.

De morgen blijft mij altijd bij ded kindjes naar opvang was vacantie.

Daar vertrok ik en om 11.30 stondt oma aan de deur en ik lachte is gelukt zie je zei ze je kon het.

Samen gingen we naar gemeente het halen en ik trots oma zei en weet je wat je nu doet je haalt je kindjes en vertrek naar buitenverblijf Limburg.

De kinderen toen ik eraan kwam konden hun ogen niet geloven en weg waren wij ik alleen met hun langs de drukke weg ik kwam eraan en oef gelukt we hebben dan 3 weken het echt leuk gehad de kids leefden hun uit en ik vondt even rust.

Terug naar huis natuurlijk komt ook ik was geen uur thuis en zucht.

Daar gaan we heel hoop post de ene rekening naar ander en al de rekeningen van zienhuis hoe gaan we dit weer doen nog maar eens tellen.

Leven was het en overleven dat is het nog.

Kinds worder groter veel moeilijke momenten.

Zelf wordt ik ziek niervalen ik denk née geeft verschrikkelijk. Maar toch blijf ik er voor kids plus 2 die ik er nog bij heb grootgebracht.

Kon niet meer gaan werken wegens ziekte kinderen worden groter 2 studeren af en waaien huis uit een woont nog thuis en studeert nog waar ik zo trots op ben.

Ondertussen zijn er nog ziekten ontdekt waar ik enorm van afzie in 2017 zwaar ongeval als inzittende waar ik nog steeds niet van herstelt ben.

En nog niet uittevoeten is mijn moet is op waarom mensen begrijpen je niet.

Somige mensen vliegen door het leven andere de ene tegenslag na de andere stel mij dikwijls de vraag waarom ik, ik sta voor iedereen klaar. En weet nu kan ik al née zeggen, wang kan het niet meer aan.

Daarom wat ik mis is zo sosiaal leven, daarom doe ik nu een dag op de week vrijwilligers werk ro d armoede er moet in de wereld nog zoveel veranderen.

Mensen wees er voor elkaar het leven kan plots gedaan zijn en dan is het gedaan spijtkomt dikwijls dan.

Vrede vreugde vriendschap 3 mooie dingen, die ik ken.

Een stuk uit mijn verhaal er zijn nog stukken maar moeilijk te beschrijven.

DANK U