×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Gebroken hartje

Gebroken hartje


Zondag 15 maart 2015

Het is niet makkelijk om op te staan en positief te blijven denken. Je probeert toch de dag te breken door wat dingetjes te doen. Even de badkamer schoonmaken, stofzuigen. Het weekend is zo weer om.  Net een verjaardag achter de rug gehad, het was allemaal eigenlijk best zwaar. Je ziet de mensen zitten die veel om je geven. Maar ze vroegen allemaal naar mijn moeder.  De eerste die het vroeg zorgde er al voor dat het me allemaal maar moeilijk maakte. De ene gaf me een soort opluchting. Die gene gaat met mij mee om mijn moeder de bezoeken. 

Maar toch die vraag, de vraag waar je eigenlijk als mens soms zo moe van word.. '' gaat het met je?'' telkens antwoorde ik dat ik ontzettend moe ben van alle stress. Ik moet een hoop pijn verwerken, want mijn lieve moeder is ziek. Het maakt niet uit wat ik die dag ga doen, de pijn zal ik altijd voelen. Morgen is het dan maandag. wat voor een dag zal het dan zijn? is het dan eindelijk een dag zonder zorgen? of moet ik weer mensen gaan uitleggen wat er met mijn moeder aan de hand is.  

Om mama's stem te horen aan de telefoon geeft me toch ergens een geruststellende gevoel. Ze vertelde me dat ze morgen te horen kreeg wanneer ze weer naar huis mocht. Maar dan gaat ze met medicatie naar huis. Donderdag krijgt ze een gesprek over de chemokuur. Ze heeft zelf geen idee hoe dat in zijn werking gaat, maar ze hoopt dat door de chemokuur de kanker (asbestkanker) gaat verdwijnen.  Ik heb het idee dat ze bijna elke dag technische onderzoeken heeft. Morgen hoop ik meer te horen van der. We vechten allemaal met der mee. Ik begrijp gewoon niet dat MIJN moeder de liefste moeder van de wereld, die me heeft grootgebracht dit heeft gekregen! ik begrijp het gewoon niet. Ze heeft al genoeg ellende meegemaakt.. eerst 2 herseninfarcten en dan nog dit.. Soms vraag ik me af, moeten we deze ellende meemaken in ons leven om sterker te worden? of wijzer?  hoe zit het leven in elkaar?

dit is een stuk uit mijn geschreven boek over de periode dat mijn moeder asbestkanker had. Ik was hier 20 jaar oud bijna 21 toen ik dit meemaakte. Ik was de jongste van 4. Ik ben nu 24, en over aan aantal dagen is het alweer 3 jaar geleden dat ik mijn allerliefste moeder heb moeten wegbrengen aan deze ziekte.
Mijn gevoel heb ik geschreven in een boekje, iedere dag wat ik meemaakte betreft emoties ect. tot de dag dat ze er niet meer was. Daarna heb ik nooit meer geschreven in het boekje.
Als dit te heftig is voor jullie, hoor ik het graag in de reacties.. en zal ik niet verder over mijn ervaringen en verdriet bloggen schrijven. Willen jullie juist meer omdat je er van kan leren? maar ook omdat we samen onze verdriet kunnen delen? zet dat in de reacties.
Liefs van mij!xx

help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Reallifediary
Schrijven lucht heel erg op, als dit jou helpt, dan vooral doen! Ik heb ook een dagboek accountje, ik ga je volgen! Xx
10-05-2018 22:42
10-05-2018 22:42 • 1 reactie
mma_enjoylife
leuk ik ga je ook volgen! 
12-05-2018 15:51
12-05-2018 15:51
Marjolein
doe wat jij vindt dat goed voelt, waar je behoefte aan hebt. Alles is goed.
09-05-2018 22:27
09-05-2018 22:27 • 1 reactie
mma_enjoylife
Dankje! 😄
10-05-2018 00:33
10-05-2018 00:33
mma_enjoylife
Albert van den Berg, bedankt voor je reactie! Het is een zeker vreselijke ziekte, en het besef is alleen maar meer als het iemand is die zo dicht bij je staat. Ik zal zeker van me af schrijven! lieve reactie van je!!😉
09-05-2018 21:50
09-05-2018 21:50
Albert van den Berg
Er zijn hier een aantal mensen (waaronder ondergetekende) die ervaring hebben met deze vreselijke ziekte. Gelukkig zijn er ook een aantal mensen op Yoors die zich inzetten voor goede doelen om het leven wat dragelijker te maken en/of onderzoek te steunen. Schrijf maar rustig van je af, dat doe ik ook.
09-05-2018 21:43
09-05-2018 21:43