Hondenleven 3


Dit is een vervolg op Hondenleven 1 en Hondenleven 2.  Gebit tonen een 7, dat kon hij wel, want ik poetste Tjin zijn tanden met een vinger tandenborstel. Toen Tjin 8 jaar oud was moesten zijn tanden schoongemaakt worden van het tandsteen. Meestal brengen ze de honden onder narcose. Bij Tjin hoefde dat niet, zat voorbeeldig op de tafel en deed zijn mond keurig open. Voordeel van het poetsen en dat hij ons daarin vertrouwde. De cijferlijst hiernaast is van 10 jaar geleden, toen was Tjin 7 maanden. De ondeugd zelf! Toen voor Tjin zijn doen, waren wij blij met dit resultaat.

Zoals ik al vertelde hebben wij Tjin in het begin met Ballonnen laten spelen, zodat hij niet bang zou worden voor onweer en vuurwerk. Dat had gewerkt, Tjin bleef met onweer in zijn benche en met vuurwerk, kreeg hij van ons altijd een grote kluif, en was er geen vuiltje aan de lucht.. Tot die ene keer...

Chiel en Tjin gingen samen aan de avondronde beginnen voor het slapen gaan. Het was pikkedonker en ineens een enorme knal, Chiel schrok, maar Tjin ook, de arme hond is op zijn buik gekropen naar huis, heeft 2 dagen niet naar buiten gedurfd. Later bleek dat jongeren in de buurt, waar Chiel en Tjin liepen, een rotje in een verkeersbord hadden gedaan. Wat natuurlijk oorverdovend klinkt. De rest van zijn leven is Tjin bang voor onweer en vuurwerk en voor de boer hier aan de overkant die de ganzen van zijn akker schiet, geweest.

Tjin voelt het al van verre als het gaat onweren, dan gaat hij naar boven. Tjin komt nooit boven, alleen als hij bang is.. Zo ook de dagen voor Oud en Nieuw, als ze alweer beginnen met het vuurwerk.. Tjin gaat amper mee naar buiten. We zijn een paar jaar met Tjin in een vuurwerkvrij hotel geweest. Als je dan ziet hoeveel honden er bang zijn voor vuurwerk, en dan hebben we het nog niet eens over de andere dieren, dan moeten ze het toch maar verbieden.. Tjin moest laatst naar de dierenarts, en daar was een onbekende arts. Die Tjin niet kon, maar andersom ook niet. Dus Tjin wilde eigenlijk niet naar binnen, eindelijk hadden wij Tjin op de tafel, doet deze arts, zonder ons op de hoogte te brengen, een muilkorf op bij Tjin. Wij en Tjin waren perplex, Tjin begon gelijk te snuiven en raar te ademen, die kent dat helemaal niet. Ja zegt de arts, ik vertrouw akita`s niet. Chiel zegt dat snap ik, maar als je in zijn dossier leest, zie je dat het een lieve hond is. Je haalt hem eraf en je helpt hem ( hij hoefde alleen maar zijn jaarlijkse prik en controle), zo niet. Gaan we een andere dierenarts op zoeken. Dat is dan het nadeel van een praktijk met diverse artsen. Je hebt nooit dezelfde. Maar hij haalde hem eraf en heeft hem geholpen en nu roept hij als wij binnen komen, daar is de allerliefste Akita!!Alleen de assistente achter de balie, blijft hem Tijn noemen, maar hij heet Tjin.


Sleep bouwsteentjes van rechts hier in en ga aan de slag met je post. Je kunt hier ook meteen gaan typen. Meer uitleg: https://y.is/uitleg

Tjin is echt een mannenhond. Gek op zijn baas. Tuurlijk is hij ook gek met mij, maar met Chiel heeft hij een grotere klik. Ik ben ook wat strenger en met mij gaat hij in discussie. Akita`s brabbelen namelijk. Dat levert voor de andere aanwezigen, lachsalvo`s op, als wij samen een discussie hebben. Wel weet Tjin dat hij bij mij moet zijn voor de kluifjes. Dan krijg ik ineens een poot op mijn been of arm, of hij gaat pal voor mij zitten, zodat ik niet meer om hem heen kan.

Akita`s worden gemiddeld maar 9 jaar, Tjin word in augustus 11, dus wij hebben al een cadeautje, maar wij hopen dat hij nog een paar jaar met ons mee mag hobbelen. Hij is pas wel heel ziek geweest en enkele weken in Levensgevaar. Hij had een ontsteking en die was gesprongen waardoor hij een grote open wond had boven aan zijn poot. Wij hebben er alles aan gedaan om de wond schoon te houden, de artsen zagen hem elke week, van 40 kilo ging Tjin naar 34 kilo. 3x hebben wij gedacht, nu is het klaar, maar Tjin niet, keiharde vechter ging door. Liet zich niet klein krijgen. En nu is de wond weer dicht en is Tjin weer 2 kilo gegroeid. Hij wandelt weer lekker, hij kan niet meer zijn grote rondens zoals hij altijd liep, maar hij loopt weer en is weer blij en aktief..
Deze allerliefste Akita heeft zo enorm ons leven verrijkt!