Sorry dat ik besta


Het is niet voor iedereen evident om zichzelf als een afgescheiden 'ik' te ervaren. Om zijn of haar grenzen te voelen, die duidelijk af te bakenen en daarmee ruimte in te nemen. Een belangrijke blokkerende gedachte daarbij kan zijn: 'Ik mag geen ruimte innemen' of zelfs 'Als ik ruimte inneem loop ik gevaar'. Dan zien anderen wie ik ben, dan worden ze boos en dan verlies ik hun liefde of nog erger...ze vallen me aan!


'Sorry dat ik besta!'. Deze instelling heb ik lang gehad en die sijpelde overal in door. 

Want hierdoor:

  • Durfde ik geen ruimte in te nemen, wilde ik het liefst onzichtbaar zijn. Ik verontschuldigde me steeds, zelfs als ik het niet gedaan had ('sorry dat ik op uw tenen sta').
  • Vond ik het vreselijk als de aandacht van een groep op mij gericht was, dus naar buiten treden en mezelf laten zien was niet te doen. Door mijn verlegenheid werd ik onhandig, waardoor pogingen tot mezelf laten zien dan ook vaak mislukten.
  • Was ik faalangstig en als reactie daarop perfectionistisch. Niets was goed genoeg, want als je dan toch op moet vallen, dan toch liefst, omdat je iets perfect hebt gedaan.
  • Had ik geen grenzen; ik voelde ze niet, want ik was gewend dat iedereen ongevraagd in mijn energie kwam. Dat gebeurt namelijk met onzichtbare mensen.
  • Richtte ik mijn boosheid naar binnen en trok me verongelijkt terug. Boosheid naar buiten richten zou mij zichtbaar maken en de angst bestond dat die boosheid onherstelbare schade aan zou richten. Alsof het niet veel meer schade aanricht als je je boosheid binnen houdt.
  • Kreeg ik het predikaat opgeplakt van 'dat lieve meisje'. Ik had daar last van, want ik wist dat ik veel meer was dan dat. Al datgene, wat er niet mocht zijn. 
  • Kon ik ook op latere leeftijd moeilijk uit die kleinheid komen, die mij (financieel) afhankelijk hield.

Langzaam maar zeker is dit veranderd. Door grote en kleine levensexperimenten en bijbehorende inzichten voelt het nu anders.

Nu ik bijna vijftig ben ervaar ik eindelijk dat ik ruimte in mag nemen. Dat ik wel degelijk grenzen heb en dat ik die aan mag geven. Dat ik niet alleen maar lief en perfect hoef te zijn, maar zelfs boos mag worden en fouten mag maken. Dat ik talenten heb en die aan de wereld mag geven. Dat ik de onveiligheid van zichtbaar zijn kan verdragen en dat ik dat zelfs wel een uitdaging vind. Dat ik van waarde ben...niet perse om wat ik doe, maar gewoon omdat ik BESTA. 


Wil je weten hoe dat veranderd is?


Door:

  • Minder angstig naar de wereld te kijken en met meer Liefde naar mezelf
  • Me te omringen met mensen zoals ik, bij wie ik in de spiegel kijk en zie hoe mooi ik ben
  • Mijn kwaliteiten te kennen en te weten wat ik nodig heb om een fijn leven te leiden
  • Beter te weten wat 'de bedoeling' is van mijn verblijf hier op aarde
  • Te weten hoe  ik mijn drukke hoofd tot rust kan brengen en hoe ik met minder prettige gevoelens om kan gaan
Mocht je geïnteresseerd zijn , in de weg die wij als Wispelturige Zweefteven zijn gegaan om van Zelfafwijzing naar Zelfliefde te komen, meldt je dan aan via deze link voor onze gratis filmpjes over Grenzen Stellen. Je krijgt dan een aantal mails, waarin meer informatie wordt gegeven over de Lief Jezelf dag op 23 maart.  

We zien je graag!