Is jaloezie goed of fout?


Er wordt vaak gezegd dat een beetje jaloers zijn geen kwaad kan en dat het juist wel gezond is.
Maar wanneer is het dan een beetje jaloers zijn en wanneer gaat het te ver?
In de “dikke van Dale” betekent het afgunst, andermans bezit benijdend. Maar dat is dan de materiele vorm ervan. Want je kan bijvoorbeeld natuurlijk ook veel geluk hebben, en dat iemand daar jaloers op is, om maar eens een voorbeeld te noemen. Zo simpel is het dus niet.

Ik ben gelukkig zelf niet jaloers van aard. Tenminste niet als het over materieel bezit gaat. Ik gun ieder zijn of haar bezit van harte. Dus dat soort jaloers zijn ken ik niet.

Maar soms gaat er weleens door mijn hoofd dat ik ook wel eens die mazzel, of dat geluk, of dat fijne gevoel zou willen hebben, als ik dat bij een ander zie voorbijkomen. En niet, dat ik het die ander dan niet gun of zo, zeker wel,  maar het is meer een gevoel van: “He, dat zou ik nou ook weleens willen ervaren! Wat zou dat fijn zijn als dat ook eens op mijn pad kwam!”
Is dat dan ook fout jaloers zijn? Of valt dat dan onder gezonde jaloezie?

Ik weet dat ik als kind ooit eens stikjaloers was op mijn zus. Want zij had zomaar een hele mooie dure pop gekregen van mijn oma, en ik niet. Ik snapte totaal niet waarom, want er was geen verjaardag of iets dergelijks. En in die tijd kregen we nooit zomaar een kado en dure kadootjes al helemaal niet, zelfs niet op een verjaardag.
Nu weet ik inmiddels wel dat het van geen kant klopte omdat mijn oma alléén haar een kado gaf. Het zogenaamde “stiefkinderen” maken was dat. Maar dat gevoel van afgunst vergeet ik nooit meer. Het was niet zo zeer dat ik mijn zus die pop niet gunde, maar ik wilde er zelf ook zo graag eentje!
En ik was daarnaast ook nog eens stikjaloers op de aandacht die zij wel van oma kreeg.
Mijn oma liet mij daarbij ook nog eens heel duidelijk merken dat ik niet zo jaloers moest zijn, en daardoor voelde het dus echt als 'foute”jaloezie voor mij. En zo kwam er ook nog eens een schuldgevoel voor mij bij ook.
Maar nu zie ik in, dat door de omstandigheden waardoor dit gevoel bij mij ontstaan was (dat mijn oma mijn zus dus voortrok), dat dat een hele gezonde en normale jaloezie geweest was van mij.
Maar ik weet wel dat ik het heel verwarrend vond, dat nare gevoel. En als kind snap je daar al helemaal niks van.

En dan heb je nog de jaloezie in een relatie. Als je het niet kunt hebben als jouw partner met een ander praat bijvoorbeeld, of nog erger, als hij of zij alleen nog maar naar een ander kijkt.
Ik zie daar wel vaak een ongezonde ziekelijke kant van voorbij komen. Want het lijkt me verschrikkelijk als je een ander nog niet eens mag aankijken, of laat staan mee mag gaan praten.
Al ligt er natuurlijk ook weer aan of die partner er eerder en al vaker aanleiding toe heeft gegeven dat hij of zij niet te vertrouwen is. Het is dus niet zo zwart of wit.
En tot hoever is iets toegestaan voor je partner?  Dat ligt er ook aan wat je daar zelf in wilt, of nodig hebt. Dus daar zul je samen uit moeten komen.
Ik ken ook mensen in een relatie die zeggen dat ze totaal niet jaloers zijn. Maar ik vraag me dan altijd af, houd zo iemand dan wel genoeg van die ander? Is een klein beetje jaloers zijn niet juist die gezonde jaloersheid wat er vaak beweerd wordt?
Ik heb in mijn omgeving wel meegemaakt dat iemand continu contact met zijn ex zocht maar beweerde dat er niks meer tussen hen was. Zijn huidige partner had daar veel moeite mee. Ze wilde niet jaloers zijn, maar was het toch. Mijn gevoel was dat haar jaloezie terecht was, want er was echt heel veel en vaak contact met die ex. Ik had dat zelf ook niet leuk gevonden. Hoeveel moet je in zo'n situatie toleren en wanneer is de jaloezie terecht?


Een ander voorbeeld gaat over een bedlegerige chronisch zieke vriendin van mij. Ik praat veel met haar, en dus ook dit onderwerp kwam weleens ter sprake.
Zij gaf toen aan ook absoluut niet materialistisch jaloers van aard te zijn, en zo ken ik haar ook. Mede door haar ziekte heeft ze als geen ander geleerd dat andere dingen veel belangrijker zijn in het leven.

Maar, zei ze tegen mij, “Er gaan wel vaak gedachten van een soort van afgunst/jaloezie door mijn hoofd als gezonde mensen mij heel enthousiast over iets vertellen wat ze hebben gedaan of hebben meegemaakt. Ik gun het hen natuurlijk van harte, maar ik zou het zo graag zelf ook eens willen ervaren, dat geef ik eerlijk toe”.  En dat is dan toch ook een vorm van jaloezie, vroeg ze mij?
Ik begreep wel wat ze bedoelde, maar iedereen zal, met mij denk ik, begrijpen dat zij die gedachten had, omdat zij die dingen al heel lang niet meer kon. Dus ik kan het met de beste wil van de wereld, niet als verkeerd zien en het ook geen jaloezie noemen.

Moet de definitie van jaloezie eigenlijk niet zo zijn dat erbij wordt vermeld dat het alleen afgunst is, als je het de ander niet gunt?
Is het dan zo erg als je zegt: “Oh wat mooi of fijn, dat zou ik ook wel eens willen hebben?”

Ik ga het vanaf nu gewoon anders benoemen.

Terechte jaloezie is goed!
Onterechte jaloezie is fout!

Anna.

#jaloers
#afgunst
#jaloezie
#definitiejaloezie