Filmrecensie: Anamorph


Anamorph is een thriller die werd geregisseerd door Henry Miller, met in de hoofdrol Willem Dafoe.


Inhoud

Vijf jaar na de Uncle Eddie-moorden krijgt rechercheur Stan Aubray een nieuwe moordzaak toegewezen die opvallend veel gelijkenissen heeft met de Uncle Eddie-zaak: de slachtoffers worden net als toen in zulke posities geplaatst zodat ze vanuit een bepaald standpunt een kunstwerk vormen. De pers en verschillende politieagenten spreken algauw van een copycat maar, hoewel de dader van de Uncle Eddie-moorden gedood werd, vreest Stan toch dat ze met dezelfde moordenaar als voorheen te maken hebben. Samen met zijn jongere collega Carl Uffner gaat hij op zoek naar de dader. Daarnaast wordt de rechercheur nog steeds geplaagd door de herinnering aan de laatste Uncle Eddie-moord waarvan hij het gevoel heeft dat hij ze had kunnen - moeten - voorkomen.


Beoordeling

Terwijl ik deze film bekeek, zweefde Se7en constant door mijn hoofd. Die vergelijking is dan ook niet ver te zoeken: twee rechercheurs, een jonge snaak en een oudere, afgeleefde man, onderzoeken samen de crimescènes van een reeks bizarre moorden. In tegenstelling tot Se7en kon deze film me echter boeien noch smaken.

De uitwerking van het plot is warrig en daarnaast is alles zo donker gefilmd dat ik moeite had om te volgen. Sommige plotlines worden heel vaag gehouden en moet je aan de hand van de flashbacks proberen te ontrafelen. De dader kwam in mijn ogen ook uit de lucht gevallen: er wordt nergens over deze man gesproken en een kwartier voor het einde springt hij tevoorschijn als een duivel in een doosje, zonder verdere uitleg of achtergrond.

Willem Dafoe is zeker overtuigend als getormenteerde rechercheur maar helaas is zijn personage te vlak uitgewerkt om de hele film interessant te blijven. Zo zie je dat hij enkele neurotische trekjes heeft maar verder wordt daar niets mee gedaan. Ook zijn liefde voor renaissancestoelen wordt aangehaald maar wat het belang hiervan is voor de film blijft voor mij een groot vraagteken. Scott Speedman doet degelijk werk als de jonge wolf die erkend wil worden door zijn partner maar heb ik met momenten als irritant ervaren.

Ik ben wel positief over de fotografie van de flashbacks, die in een soort gouden gloed verlopen. Heel mooi vond ik dat en een verademing tegenover de rest van deze grauwe film.

Er wordt heel veel nadruk gelegd op de kunstvorm anamorfisme, gezien de dader hiervan gebruik maakt om zijn slachtoffers tentoon te stellen en natuurlijk omdat de filmtitel er ook naar verwijst. Stukje bij beetje wordt deze dan ook uitgelegd naar de kijker toe, wat je het gevoel geeft in een les kunstgeschiedenis te zijn beland. Echter, het verband tussen deze kunstvorm en de dader is me wederom niet duidelijk geworden.

Het einde is bevreemdend en weer een teleurstelling: er wordt helemaal niets duidelijk en je moet al heel goed opletten om het te vatten. Anamorph is geen film die je voor de ontspanning kijkt maar eentje waar je je hoofd moet bijhouden!