Een bijna perfect uitje

Een bijna perfect uitje


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

In het centrum kennen ze ons nu goed, iedereen weet wie wij zijn én weten allemaal dat wij géén vlees eten. 


Het was zo gezellig; met hun zelf verdiende centjes mochten ze snoepjes kopen. Zorgvuldig werd er gekozen, het had aan vele eisen te voldoen. Géén diertjes mochten er in verwerkt zitten, ook géén zoetstoffen - dan liever oer-suiker, er mocht ook geen papier omheen zitten (slecht voor het millieu), geen blauwe kleurstof erin (dat is de slechtste), enz enz. 

Even ter verduidelijking; deze eisen kwamen niet allemaal bij mij vandaan. De grobbers hebben zelf een duidelijke mening en wensen. 


Ze liepen trots met hun zakje in hun hand. Af en toe namen ze een snoepje, soms werd er wat geruild. 


We zagen jurkjes van K3, Anieka was helemaal in de gloria. Voor haar verjaardag wil ze écht zo'n jurk! Dat haar verjaardag nog zo'n vijf maanden weg is, doet er niet toe; ze wil er eentje op haar geboortedag! 

Corwin zag onderbroeken met Chase er op, van Paw Patrol (of zoiets, ik ben er niet in thuis). Hij wil die voor zijn verjaardag. 

Zo zagen ze allemaal wel wat, alles gaat gevraagd worden op hún dag, mooi geregeld.


En toen kwam de laatste kraam... We waren bijna de hele markt over gelopen zonder gekheid, zonder ruzie, zonder gedoe. Mijn dag was het, écht! 


Amelie stond opeens stil. Ze nam een flinke tuig adem om vervolgens geen adem meer te halen. Een enorme schreeuw volgde; 

"Ik vind de mensen nìet meer lief!!! Ik vind mensen stom!!! En gemeen!!!!!" 

Ze snikte er flink op los. Tranen met tuiten, oprecht en intens verdriet. Haar lippen liepen wat blauw aan, wat normaal is bij Amelie wanneer ze huilt (krijst). 

"Ik vind de mensen zooooooo dohommm!!!!" Ze nam weer een tuig adem..., gelukkig. "Hoe kunnen ze dit nou doen?????" 

Ik snelde me naar het meisje toe. 

"Liet, wat is er dan?" Ik keek om me heen, maar zag naast een hoop mensen niets bijzonders. Ja, een poelier, maar dat kon toch de reden niet zijn? Een dooie kip, dat had ze vaker gezien..., helaas.

"Het zijn mijn lievelings dieren!!! Ze zijn zooooooo liehiehiehieffff!!! Mensen zijn gewoon gemeen!!!!" 

"Bedoel je de kippen? Dat is zeker niet leuk om te zien, maar daar hoef je toch niet zò hard om te huilen?" 

"NEEHHHH!!! Dat is òòk niet lief, maar ik heb het over DÀT!!", ze wees naar het einde van de polierkraam. Mijn ogen scanden de kraam razendsnel; kip, kip, kip, kip, konijn... Oh shit! Met nog het bont om de pootjes.... Slik... 

"Konijntjes zijn veeeeeel te lief om op te eten!!! Stomme mensen die dat doen!" 

"......." 

"Ik vind er niets meer aan nu! En mijn snoepjes hoef ik ook niet meer, straks zit er tòch wat in wat ik niet wil. Hou jij ze maar!" 

Ik nam het zakje van haar over en kroelde haar flink. 

"Kom Lietje, konijntjes zijn er inderdaad niet om op te eten, dat vind ik ook. Maar laten we daar thuis verder over praten, niet hier op de markt. Ga je mee naar de auto, dan kunnen we onderweg verder praten." 

"Ok, ik wil het nìet meer zien..." 

Het meiske liep netjes mee, zonder zak snoep, want die had ik nog vast. 


Na vijftig meter was ze wat rustiger, ze kon weer 'normaal' praten en denken. Ze zag haar zusjes en broertje snoepjes ruilen en eten en begon het toch wat te missen. 

"Denk je écht dat er geen diertjes in mijn snoep zitten?" 

"Amelie, de meneer van de snoepkraam heeft het héél goed nagekeken. Hier zit absoluut nìets in."

"Hij heeft gekeken naar varkens enzo, maar niet of er geen konijnen in zitten. Ik wil niet een diertje opeten zoals Knakworst! Dat was mijn liefste konijn." (Knakworst was onze vlaamse reus.) 

"Lieverd, er zit écht geen enkel dier in jullie snoep. Denk je dat mama jou snoepjes had laten kopen waar konijn in zit??" 

"Nee, jij hield ook van Knakworst hé?" 

"Zeker! Ook al sprong hij in de bakken en vrat hij al onze aardbeien op." 

"Hihi, hij was leuk hé?" 

"Echwel!"

"Nou, geef het dan maar weer." 

Ik gaf haar het zakje; ze deelde en snoepte weer, mijn gevoelige meisje. 


Het was een fijn uitje, met een leermoment aan het end. 

'Loop de poelier héél snel voorbij!' 


(Foto van google)

help

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat naar dat Amelie zo overstuur raakte van het konijn bij de poelier. Als het bont niet om de poten zou hebben gezeten, had ze het mss niet als zodanig hebben herkend? Helaas is de poelier genoodzaakt het te laten zitten, reden: er zijn in het verleden door malafide poeliers katten geslacht en als konijn verkocht.
Vandaar dat veel poeliers de poten als bewijs intact laten.
Als jouw kinderen straks wat groter zijn, zullen ze toch moeten wennen aan de gedachte dat er door anderen vlees wordt gegeten. Jammer dat ze er nu op deze manier mee worden geconfronteerd.
De buurman uit de reactie van Schorelaar maakte zich schuldig aan opzettelijke wreedheid t.o.v. een kind; ik denk niet dat de poelier in jullie woonplaats kwade bedoelingen had.
| 20:18 |
In Spanje zagen we varkens en biggetjes aan het spit hangen; allemaal keken ze er vol ongeloof naar. Toch hadden ze er vrede mee, tot op zekere hoogte. 😊 

De konijntjes waren heel duidelijk te herkennen als zijnde konijnen... De andere kleintjes vonden het ook niet fijn om te zien, maar ze maakten geen drama. Amelie is heel gevoelig en ook wel een klein beetje een ras echte dramaqueen.😊 Maar haar verdriet was wel oprecht - nu nog wat werken aan het uiten van haar verbazing, verdriet enz. 😘
| 20:32 |
Ja dat is ook vreselijk om te zien. 
| 10:22 |
Echt hé? Ik hou er ook niet van hoor... 
| 20:13 |
Och arm kind. Meteen heb ik de buurman op mijn netvlies, wil je je geitje nog even zien? (Wisten wij veel wat er gebeurde met de geitjes die we verkochten,) daar hing ze, gestroopt en bloedend. 
| 08:54 |
Oh hemel..., dat is een beeld dat je nooit meer kwijt raakt. 😢
| 20:13 |
Ik kan me de verontwaardiging wel voorstellen
| 00:19 |
In Spanje was er een keertje braderie, daar hingen véél varkens en biggetjes aan het spit. Ik kan er niet zo goed tegen, net als Amelie... 
| 20:15 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen