Pixy's jagen. Deel 4.

Pixy's jagen. Deel 4.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Pixy’s jagen. Deel 4.

 

Ondertussen weer wat jaartjes verder en nog steeds met regelmaat kom ik op oude plaatsen het kleine volkje tegen. Wat het meeste opvalt zijn natuurlijk de Enten. Hoe ze ook hun best doen, een beetje gezonde Ent is al snel een metertje of 2 lang tot veel groter. Verstop je maar eens. Natuurlijk doen ze hun best, daarvoor zoeken ze ook plekken op waar mensen nu eenmaal niet snel bomen bestuderen. Tot ik langs kom en ze meteen herken. Deze Ent wou duidelijk niet gezien worden. Hij is schitterend, vinden jullie ook niet?

Mijn oog is ondertussen zo geoefend dat ik ook nog andere bijzonderheden mocht fotograferen, zoals een wit wief. Mijn man lacht mij uit als ik dit zeg. Het was namelijk bij een hunebed, ik had wat extra foto’s gemaakt en thuis kan je heel duidelijk zien dat er een mistige flard in snel tempo over het hunebed vloog. Ik had namelijk klik, klik, klik gedaan, want mijn man begint er een hekel aan te krijgen dat we niet normaal door kunnen wandelen, maar ik bij elke plek maar foto’s sta te maken. Ik ben helderhorend en heb bij hunebedden mogen horen hoe mensen uit een ver verleden een begrafenis hielden. Er werd op twee trommels geslagen en een vrouw riep vol wanhoop.

Wel eens over iets een Viking begrafenis gelezen. De vrouw beklaagt haar lot dat ze weduwe is en smeekt de dode om terug te komen.  Dat was dus wat ik hoorde, maar ik hoorde meer. Daarna hoorde ik drie mannen roepen. Vrienden van de dode wensen hem een goede reis naar het hemelrijk. Dat kon ik uit hun stemmen herkennen. Daarna roffelden de trommen er op los. Wat dat betekende weet ik niet. Misschien werd de dode gecremeerd? In ieder geval, ik was toen nog in denial over mijn paranormale gevoelens en durfde mijn man er niets over te vertellen. Nog iets raars om te zeggen, hoor je ook hoe onze voorvaderen hun dode begraven? Later, in Drenthe liepen we te wandelen en hoorde ik een baby huilen. dat maakte mij meteen bang en vroeg mijn man, ‘hoor jij dat ook?’  ‘Wat dan?’ ‘Nou, die baby die huilt? We moeten het vinden.’

‘Mijn man keek me aan alsof ik eigenlijk naar die ene plek moet waar mensen witte jassen dragen en hij zei, ‘Ik hoor niets.’ Daar sta je dan met je goede paranormale gedrag. Ik hoorde nog steeds de baby huilen. Nee, mijn man hoorde het niet. Zucht. Ik had de plek gevonden waar het gehuil vandaan kwam. Het kwam van de oever van een ven en er was nergens, gelukkig,  een baby te zien. Maar ik wist het wel. Ooit, in een lang verleden was er daar een baby geofferd. Het kindje was in een soort jute genaaid, zodat het het niet koud zou hebben. (Stom, want het ging dood van de honger.)   

In ieder geval opende dit een brug tussen mijn man en mij en ik vertelde hem over het baby’tje en dat ik vaker dingen hoorde en zag. Een wonder! Mijn man, de lieve schat geloofde mij meteen. Tweede wonder, hij volde ook wel eens dingen aan. Niet dat hij iets hoorde, maar hij accepteerde het meteen. Dit opende perspectieven, dacht ik. Samen gezellig spokenjagen enzo.


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Fijn dat je man het direct accepteerde. Het lijkt me heel lastig als een partner er niets van wil weten.
| 14:39 |
Deze ent heeft zich inderdaad mooi verstopt
| 12:08 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen