×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Afsluitend gesprek bij de fijne psycholoog - nieuwe intake ergens anders

Afsluitend gesprek bij de fijne psycholoog - nieuwe intake ergens anders


Eerste gesprek met de psycholoog

Onderstaand blog is een vervolg op het bovenstaande. Waarin ik (Levina) een fijne psycholoog vond, hoop kreeg, en diezelfde dag nog hoorde dat vanwege de belasting ik daar niet terecht kon. 

Een beetje verward en verdrietig blijft Levina zitten. Tranen wellen op. Kon het dan niet ietsje makkelijker zijn? Ze had al meerdere keren bijna opgegeven om hulp te zoeken. Nu had ze een fijne psycholoog, en nu kon die niets voor haar doen. Niet verzekerd. Serieus? Ging het hierop stuklopen? 

De maand die haar altijd deed denken aan het nummer Wake Me Up When September Ends  van Green Day was aangebroken. Net als de vader van de zanger van dit nummer, was ook Levina's vader in deze maand gestorven. Dit jaar zou het alweer tien jaar zijn. Een redelijk moeilijke maand, altijd al. Dit jaar nog heftiger. Want vorig jaar was in dezelfde maand haar lieve, lieve tante overleden. Een soort tweede moeder, vriendin, raadgever, iemand die onvoorwaardelijk van haar had gehouden. 

Kon ze maar gewoon slapen. Een maand lang. Al deze niet verwerkte verdrieten blijven negeren, en in oktober opstaan en doorgaan met het leven. Maar nee, uitgerekend in deze maand werd ze in de steek gelaten. En bij het tweede gesprek met de fijne psycholoog, dat dus ook meteen haar laatste gesprek was, vertelde ze dat ook. Bijna huilde ze even. Kon ze die fucking tranen maar eens laten gaan. Alleen het idee al om te huilen luchtte soms al op. 

'Ik voel me zo eenzaam,' zei ze. 

'Hoe bedoel je eenzaam?' 

Eigenlijk had ze verdrietig willen zeggen, maar ze had eenzaam gezegd. Hoe kwam dat? Een tijdje praatte ze met de psycholoog tot ze een beetje tot een conclusie kwamen. 

'Met mijn verdriet. Ik kan het nergens kwijt. Misschien ben ik daarom zo eenzaam.' 

Haar familie had hetzelfde verdriet, dus daar kon ze het niet kwijt omdat ze sterk wilde zijn voor haar moeder, die haar zus was verloren, voor haar oma, die haar dochter was verloren, voor haar broertjes, voor opa, voor iedereen. En bij haar vrienden wilde ze niet een last zijn. Het is zoveel makkelijker er voor anderen te zijn dan je eigen verdriet te uiten. 

'Vertel je dit ook aan je nieuwe psycholoog?' vroeg de lieve psycholoog. 

Levina knikte. Over twee dagen zou ze opnieuw een intake hebben. Dat deed haar denken: ze moest nog de vragenlijsten invullen. Net als ze voor deze praktijk had gedaan, meerdere vragenlijsten met honderden vragen waar je het sterk mee onees, oneens, neutraal, eens, sterk mee eens had moeten vinden, of waar ze zich op schaal van 1 tot 5 wel of niet bij haar vond passen. Een tijdstelend, vermoeiend proces. 

'Ik zal het aan de volgende psycholoog vertellen.'

Ze namen afscheid. Het deed een beetje pijn. Deze vrouw had beloofd haar te helpen. En nu namen ze twee weken na die belofte alweer afscheid. En dan vroegen mensen zich af waarom ze anderen wantrouwden. 

 



Encaustichris
Heel naar en lastig, maar hou vol!
20-04-2018 16:46
20-04-2018 16:46
Hans van Gemert
Dat lijkt me inderdaad raar en moeilijk...
20-04-2018 00:29
20-04-2018 00:29
Ingeborgenzwerm
Wat moeilijk om al weer afscheid te moeten nemen, terwijl het gevoel juist goed zat. Ondanks dat heel veel sterkte bij de volgende intake, hoe moeilijk ook..
19-04-2018 23:50
19-04-2018 23:50
notifications_noneadd
16-10-2018 15:57
1 volger , 2 antwoorden