×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alles is vol. Wie helpt mij?

Alles is vol. Wie helpt mij?


Daar zat Levina dan. Opnieuw bij de huisarts. Het was de derde keer. Vorige week hadden ze opties besproken. Verschillende psychologen en praktijken, het was haar taak geweest om ze te bellen en een afspraak te maken. Nu keek de huisarts haar hoopvol aan. Alsof Levina nu zou moeten vertellen waar ze binnenkort haar intake had. Helaas lukte dat niet. 

Praktijk 1 was vol.

Praktijk 2 was vol.

Praktijk 3 was vol.

Bij praktijk 4 had ze zich online ingeschreven, maar nog niets van gehoord,.

Bij praktijk 5 had ze zich online ingeschreven, en ook daar nog niets van gehoord.

Een zelfstandige psycholoog had ze een sms verstuurd en een andere zelfstandige had ze telefonisch gesproken maar die was momenteel met vakantie en zou over 3 maanden pas weer open staan voor nieuwe clienten. 

Al bij al, voelde Levina zich niet bepaald positief bij het resultaat. 

Maar de huisarts liet zich niet kennen. 'Wat goed dat je overal achterna bent gegaan! Vanaf nu kom je gewoon elke week bij mij voor een update totdat je ergens terecht kan. Vind je dat een goed plan?' 

Levina kon niet anders dan dankbaar knikken. Dat klonk heel fijn. Iemand die tijd in haar wilde investeren en haar oprecht wilde helpen. Tussen haar tranen door verscheen een kleine glimlach. 

'Goed,' zei de huisarts, 'Dan wachten we nu af. Vertel eens. Hoe voel je je?' 

Van die vraag schrok Levina een beetje. Hoe voelde ze zich? Daar had ze nog helemaal niet over nagedacht, die vraag overviel haar compleet. Hoe voelde ze zich? Dood willen is niet echt een gevoel. Had Levina al zo lang haar gevoel geprobeerd uit te zetten dat het nu enkel bij 'dood willen' gedachtes bleef? 

'Wat heb je deze week allemaal gedaan?' vroeg de huisarts.

Levina begon te vertellen over haar werk. Hoe leuk ze het vond om achter de bar te staan en andere mensen blij te maken. 

'Waren er ook minder leuke dingen?' 

Levina haalde haar schouders op.

'Praat je daar niet vaak over?' 

Ze knikte. 

'Maar ze zijn er wel? Of niet?' 

Ze knikte opnieuw. Ze was niet gewend over de negatieve dingen te praten. Daar zat toch niemand op te wachten? 

De huisarts keek haar doordringend aan. 'Ik ben hier voor je. Hoe vaak heb je deze week negatieve gedachtes gehad?' 


Na het gesprek liep Levina via de apotheek naar huis. Ironisch dat iemand die af en toe telt hoeveel pillen ze in huis heeft om te kijken of ze zichzelf zou kunnen vermoorden, nu pillen voorgeschreven heeft. Eigenlijk wilde ze nooit pillen. Dit moest ze zelf oplossen. Dat had de huisarts begrepen. Een heel zwak medicijn, dat hielp met slapen zodat Levina 's avonds minder zou piekeren, had ze voorgeschreven. Een lage dosis, gewoon voor de zekerheid. 

En daar stond ze dan. Met het doosje pillen in haar hand. Altijd had ze gezegd dat ze nooit pillen zou slikken, en nu was ze zo dankbaar dat er iets was dat ervoor zou zorgen dat ze niet zou doen waar ze zo bang voor was. Al die nachten waarin ze niet in slaap kwam, waarin het piekeren begon en al haar nare gedachten uiteindelijk uitkwamen in de onvermijdelijke, onverwijderbare doodswens. 

Die avond lag ze in bed. Het piekeren begon. Doemdenken over de toekomst. Ze nam een pilletje en zachtjes viel ze heerlijk in slaap.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Encaustichris
Blijf praten met je huisarts, en als je wilt/kunt hier. De meesten van ons zijn geen therapeut, maar misschien lucht het je op. Er wordt in ieder geval geluisterd.
28-02-2018 15:55
28-02-2018 15:55
GMVDMinimalism
Heel herkenbaar, de psycho-sociale zorg in Nederland is erbarmelijk!
25-02-2018 15:25
25-02-2018 15:25
Mieke Van Liefde
Jeetje, ik dacht op het eind van het verhaal dat ze al die pillen ineens had ingeslikt.
25-02-2018 13:56
25-02-2018 13:56
Marjolein
die wachttijden zijn echt van de zotten! Ook last van gehad met mijn dochter.
25-02-2018 13:03
25-02-2018 13:03
Hans van Gemert
Eigenlijk te gek voor woorden dat je, op het moment dat je het nodig hebt, niet ergens meteen terecht kunt. Behalve bij je huisarts dan, die er gelukkig wel voor open staat om iets te doen.
25-02-2018 12:15
25-02-2018 12:15
Machteld
Wat erg dat je nergens terecht kunt op korte termijn. Dat is toch eigenlijk onvoorstelbaar in een land als Nederland. Neem de hulp aan hoor, je faalt echt niet als je om hulp vraagt. Ik heb van heel dichtbij gezien hoe nodig het is om professionele hulp te vragen en te krijgen. En goede hulp maakt echt het verschil.
25-02-2018 09:57
25-02-2018 09:57
Jill Blogt
Het aannemen van pillen is geen falen, besef dat goed! www.113.nl kun je chatten of bellen en 24/7 bereikbaar en gratis. Ik ga je volgen, je komt er wel!
25-02-2018 09:31
25-02-2018 09:31
Judith Evelien
Wat frustrerend voor je dat de ene praktijk na de andere vol is. Zeker nadat je eindelijk het moedige besluit nam om hulp en toenadering te zoeken. Je hebt wel echt een schat van een huisarts die er oprecht voor je wil zijn! Ik weet niet of je blogs zich nu afspelen of in het verleden? Neem anders eens een kijkje op www.blijvendanders.nl Ze zijn ook hier op Yoors actief en hebben een Facebookpagina. Echt de moeite waard om even te kijken en wellicht eens een mailtje te sturen, al is het alleen om eens van je af te schrijven. Ik weet haast wel zeker dat ze iets voor je kunnen betekenen. Het is van mijn vader, hij is maatschappelijk werker en psychotherapeut en heeft heel veel ervaring met de problematieken waar jij mee kampt.
25-02-2018 07:52
25-02-2018 07:52
notifications_noneadd
16-10-2018 15:57
1 volger , 2 antwoorden