×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Ik vertrouw jou - Liever dood dan levend


Sinds kort ben ik in therapie. Al jaren loop ik rond met een depressie, en eigenlijk had ik dat niet door. Ik weet nog goed het moment dat ik besefte dat ik anders was, dat mijn gedachtepatroon niet 'normaal' was. Ik las een boek (dat ik persoonlijk heel vervelend geschreven vind maar dat is nu niet relevant), waarin de hoofdpersoon (hp) depressief is. Tussen de hp en een verpleegster is op een gegeven moment een gesprek (ongeveer): 

'Ik dacht dat iedereen liever dood was dan levend.'

'De meeste mensen leven liever dan dat ze dood zijn.'

'Echt?'

En net zo verbaasd als de hp nam ik een vriendin in vertrouwen. Heel voorzichtig bracht ik eindelijk dit gesprek ter spraken. En net zoals in het boek zei de vriendin tegen mij: 'Dat willen de meeste mensen niet.' 

Een beetje van mijn stuk gebracht sprak ik toen een hele tijd niet meer over mijn geheime doodswens. Bij mij is die doodswens extra lastig, omdat ik nog veel liever leef. Moeilijk uit te leggen misschien; ik wil enorm graag dood, echt enorm graag, maar nog net iets liever wil ik leven. Ergens geloof ik dat in de toekomst een 'ik' bestaat die gelukkig kan zijn en die wil ik heel erg graag meemaken. 

Daarnaast hou ik zo ongelofelijk veel van mijn familie en hebben zij al zo veel troep meegemaakt. Ik vind mezelf echt niet waardevol genoeg om ze nog meer pijn te doen. Mijn gebrek aan eigenwaarde is dus ironisch gezien ook iets dat me in leven houdt. 

Iets wat bij mijn depressie een grote rol speelt is schaamte. Ik schaam me heel snel. Ik wil een geweldig persoon zijn, waar mensen van houden en die ze leuk vinden. Ik wil altijd dat iedereen zo blij mogelijk is als ik ze kan maken. Een depressief persoon valt daar niet echt onder. En dus, toen ik erachter kwam dat die gedachten van mij (ik ben liever dood dan levend) niet 'normaal' was, besloot ik hem weg te stoppen. Al jaren draag ik een masker. Doe ik mijn uiterste best en vrolijk en leuk uit te zien, zodat ik maar niemand tot last ben. Tot ik daar opeens een inzicht kreeg: als die gedachten niet normaal is, dan is er misschien een kans dat ik kan veranderen, genezen, verbeteren... 

En dus besloot ik na enige tijd een afspraak te maken bij de huisarts. De eerste stap naar verandering, genezing, verbetering..

 
signup

Word lid en reageer op berichten :) 

 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts