×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare kwast (Deel 13)

De rare kwast (Deel 13)


De rare Kwast (Deel 1)

beginnen bij het begin?

Hij had die twee die avond een bedje gemaakt van een oude sigarendoos en een handdoek en ze waren lyrisch geweest dat ze in zo een lekker ruikende doos mochten slapen. Hij had de doos op zijn nachtkastje gezet en daar hadden ze de nacht doorgebracht al had hij het idee gehad dat ze weinig hadden geslapen. Veel geroezemoes had hem herhaaldelijk uit zijn slaap gehaald maar hij had ook gezien hoe ze lekker hadden liggen slapen terwijl hun vleugeltjes met hun ademhaling mee trilden en zachte zoemende geluiden maakten!

Maar vroeg in de ochtend was aan hun avontuur samen al gauw een einde gekomen. Hij was wakker geworden van hun opgewonden gegiebel en Noa’s getrek aan zijn mouw. “Kijk de sluier is er en ik zie Armada, we kunnen naar huis. Maar je komt ons toch gauw opzoeken? Alsjeblief?” Snel ging hij recht zitten en ook hij zag de sluier en een boze Armada die met haar handen in haar zij aan de andere kant stond te wachten. Haar gezicht stond niet echt blij!

“Nu ga maar gauw en beloof me dit nooit meer te doen in Schelpenbos is het veel veiliger voor jullie!” riep hij en de elfjes riepen nog “Tot snel en doe Doortje en Bernaard de groeten en help je ze met het bouwen van een mooi huis voordat je weer naar Schelpenbos komt?” Hij zuchtte: “Zeker doe ik dat, lieve groetjes aan iedereen in Schelpenbos en tot gauw!”

Net zo onverwacht als ze waren gekomen waren ze opeens ook weer weg, de sluier had hen opgeslokt en hij dacht vaag de boze stem van Armada te hebben gehoord. Hij dacht te horen: “Zijn jullie nu helemaal….” Maar de rest was verloren gegaan toen de sluier zich sloot waarschijnlijk heeft ze bedonderd of zoiets gezegd. Maar hij maakte zich geen zorgen om hen, een goed standje zou die beide dames geen kwaad kunnen en hopelijk kregen ze net genoeg op hun kop om te besluiten dit nooit meer te doen!

Gisterenavond had hij Bernaard weer door de raam naar buiten gelaten en had gezien hoe hij samen met een andere muis de houtstapel in was gelopen. Hij had vannacht al nagedacht over hoe hij ervoor kon zorgen dat de muizen een veilig onderkomen zouden hebben om hun gezin te stichten. De houtstapel was geen goede plek zou het stookhout op zijn dan zou hun schuilplaats ook weg zijn.

Hij had bedacht dat de grote oude boom helemaal in de hoek van de tuin een goede plek zou zijn. En hij bracht die ochtend dan ook bij de ouden boom door en groef een gat in de grond tussen de wortels en plaatste een oude bloempot daar zo dat de pot schuin en op zijn kop in de grond kwam. Hij vulde de rest rondom de pot weer goed op met grond zodat de pots stevig stond en nergens heen kon! Terwijl hij zo zat te kijken zag hij dat Bernaard vanuit een holletje iets verderop zat te kijken.

Hij besloot maar gewoon tegen hem te praten in de hoop dat Bernaard zou begrijpen wat hij bedoelde. “Kijk ik heb een grote bloempot in gegraven tussen de wortels van de boom daar zit je veilig met Doortje en je kinderen!” Bernaard liep voorzichtig naar de pot en bleef ervoor staan. Het gat was net te hoog om erin te komen maar dat had hij bewust gedaan zodat er ook geen regenwater in kwam! Maar goed hij haalde een paar kleine keien uit de grond van zijn oude moestuin en bouwde daar voorzichtig een kleine trap mee naar het gat in de pot. Hij koos voor kleine platte stenen die niet zomaar zouden verschuiven en drukte ze goed vast in de grond!

Bernaard liep heel voorzichtig voor hem langs en leek precies te begrijpen wat de bedoeling was voorzichtig liep hij het trapje op en verdween door het gat de bloempot in! Terwijl hij zat te kijken schoot Bernaard naar buiten en rende de houtstapel in om samen met Doortje weer tevoorschijn te komen en vervolgens samen de weg naar de pot af te leggen. Daar liet Bernaard Doortje netjes als eerste de pot binnen gaan en zo verdwenen ze samen een voor een door het kleine gaatje!

Hij verzamelde takken en bladeren en stukjes van een oude deken, en kleine keien en allemaal spulletjes waarvan hij wel dacht dat het in het muizenhuis van pas zou kunnen komen. De komende dagen legde hij telkens spulletjes voor de pot en die waren een uurtje later ook meestal verdwenen! Hij haalde mos en kleine klimopplantjes en bedekte daarmee de bloempot en zo werd de bloempot en daarmee Bernaards en Doortjes huis steeds mee een deel van de boom en niet maar gewoon een bloempot!

Als de klimop zou gaan groeien zou het nog een mooi afdak tegen regen en sneeuw vormen en hen bescherming bieden! Hij legde er nog vingerhoedjes neer en lege luciferdoosjes en een dik plastic diepvries zakje. En alles verdween! Dagen later zag hij Bernaard in de weer het leek wel of hij met aarde was aan het slepen en hij vond overal piepkleine hoopjes aarde! Hij moest lachen en bedacht die twee zijn hun woning al aan het uitbreiden!

Voor nu liet hij het verder over aan die twee ze hadden een mooie veilige en geborgen plek om hun gezin te starten en hoe ze hun woning daar onder de boom nog verder vorm wilden geven moesten ze zelf weten! Nu hij wist dat hij de muizen op weg had geholpen had hij zelf voor het eerst ook weer rust. Hij had niets meer vernomen van Armada of de elfjes en de sluier na de terugkeer van de elfjes ook niet meer gezien. Maar ja, hij was ook druk bezig geweest met het muizenhuis! Vanavond ging hij schilderen, met de nieuwe lampen die door het bezoek van Noa en Berre en het maken van het Muizenhuis al dagen boven stonden en nog helemaal niet gebruikt waren!

Veel leesplezier, delen mag en word zeker gewaardeerd!

Verder lezen kan hier: