×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare kwast (Deel 16)

De rare kwast (Deel 16)


De rare Kwast (Deel 1)

Beginnen bij het begin?

De 6 kleine wezens met hun lange smalle handen en benen leken door hun lengte wel jong maar hun verweerde gezicht verried hun leeftijd. Zij waren het die opstonden en in een cirkel gingen staan. Ze zetten hun voeten stevig in de grond en terwijl ze met hun tenen wiebelde zag je hoe die begonnen te groeien en steeds steviger werden als dikke wortels van eeuwenoude eiken! Vervolgens legde ze hun handen plat op de grond en hun vingers zochten zich een weg, naar het water van het meer en het bos in. Snel vertakte zich hun vingers en hier en daar moest iemand opzij springen om hen niet op hun, ja hoe noem je dit nu uitlopers… te gaan staan!

Overal waar ze raakten veranderde de grond. Hun aanraking bracht leven terug en ook in het bos verdween de zwarte chaos en ontkiemde weer leven. Snel ontwikkelende zich nieuwe bomen en struiken en het meertje werd weer helder en in Elize’s moestuin verscheen weer groente en fruit waar net nog verschroeide aarde was! Vol ongeloof stond bijna iedereen te kijken hoe snel dit zich ontwikkelde en het mooiste was dat zelfs opa vos die zo ernstig verbrand was geweest dat men had gevreesd voor zijn leven weer vrolijk rond rende, waarschijnlijk sneller dan van te voren. Elke aanraking genas en alles werd teruggebracht in zijn originele staat en het leek haast wel nog wat beter en mooier.

Toen alles klaar was slonken de vingers van de wezens en daarna ook hun voeten weer tot voor hun normale proporties en ook zij kregen een golfvloed van dank en vriendschap over zich heen want iedereen is het bos was dolgelukkig dat dit vreselijke verhaal zo goed was afgelopen. De bezoekers bleven die nacht en sliepen in de grot ook Ronan bleef in het bos. Hij had zijn sluier gemist en ze moesten zien wat morgen zou brengen vandaag zou hij in elk geval voor het eerst in het Schelpenbos slapen. Elize maakte hem een veldbed op de grond en daar sliep hij heerlijk!

De draak bleef naast het meertje liggen en enkele dieren weigerde zijn zijde te verlaten, zo lag hij daar die ochtend tussen wolven en beren en herten. Kwamen vossen en konijnen en vogels bij hem zitten. In de grot hielden weer andere wezens de centaur en de andere wezentjes gezelschap. Armada zorgde dat ze alles hadden wat ze nodig hadden en ook daar werd het langzaam rustiger. Totdat het hele bos en de hele berg weer in totale rust was ondergedompeld.

Die volgende ochtend ontwaakte iedereen langzaam uit wat een droom leek maar al snel zag men de bezoekers uit de andere wereld die hun gisteren hadden geholpen door het ondenkbare te doen. Hun wereld herstellen in enkele uren,een wereld die eerst onherstelbaar verwoest had geleken. Iedereen was dankbaar en blij met hun nieuwe vrienden.

Overal werd van het ontbijt genoten, aan het meer en in de grot en Elize en Ronan waren vroeg opgestaan om vers brood te bakken en potten jam uit de voorraadkast te halen. De struiken en bomen hingen zo vol dat Elize waarschijnlijk niet genoeg potten zou hebben en al met Ronan aan het plannen was hoe ze meer glazen potten hier konden krijgen! Ze brachten iedereen vers brood en jam en er was thee en zelfs limonade gemaakt van citroenen! Zelf aten ze bij de draak aan het meer een lekker hapje van het brood mee!

Maar in de middag had de draak al aan gegeven dat ze bij de volgende opening in de sluier toch echt naar huis zouden gaan. Jabor moest nog berecht worden en het thuisfront zou ongerust zijn als ze niets van hen hoorde. Als vrienden namen ze afscheid van elkaar en beloofde indien dit mogelijk was elkaar nog eens op te zoeken. Maar ze wisten beide dat de sluier een apart ding was soms onvoorspelbaar en soms onhandelbaar!

Ze wachten ze samen de opening van de sluier af daar met zijn allen aan de rand van het meer. De magiër gaf de draak een mooie blauwe edelsteen uit de grot en de draak liet voor de magiër een grote draken tand achter met bijzondere krachten. De centaur gaf Armada wat van zijn staartharen en Elize kreeg een klein stukje tak van de wezentjes, dat moest ze poten vertelde ze haar en er heel goed voor zorgen! Armada gaf een van haar prachtige jurken mee en Elize vulde een mand met jam en brood en deed er een zelf geborduurde doek overheen!

Ronan kreeg van de draak een eenvoudig stuk hout aan een ketting waarin hij de naam Ronan had gekrast met zijn draken klauw, goed voor zorgen had hij gezegd het komt je in moeilijke tijden nog wel van pas! Ronan had gestameld maar ik heb niets voor jullie! De draak had geantwoord: “Ik verwacht op je volgende schilderij te staan en wees niet ongerust we zullen elkaar nog vaker zien hoor!”

Toen werd vaag de sluier zichtbaar en het grote land erachter, bergen en meren en veel draken en andere onbekende wezens. Bossen en uitgestrekte landerijen. Volop zonneschijn en veel vragende blikken die door de sluier heen probeerden te kijken. “Zie je wel ze staan te kijken waar we blijven!” De sluier werd steeds duidelijker en het tijdstip om erdoorheen te gaan was aangebroken! “”Lieve vrienden het ga jullie goed en tot een volgende keer!” Zo riep de witte draak!

Bedankjes en tot ziens geroep vergezelde het gezelschap door de sluier en men bleef op elkaar zwaaien totdat de sluier zich helemaal sloot en iedereen weer veilig thuis was! In het Schelpenbos viel men elkaar in de armen en was blij en opgelucht dat het zo goed was afgelopen. En aan de andere kant was men blij hun gaven voor zoveel goeds gebruikt te hebben. De witte draak raakte zacht zijn vrouwtje aan en streelde haar vleugels en zei toen zacht: ”Niet schrikken!” Vervolgens bulderde hij door de vallei : “Waar is die idioot van een Jabor!”

Wat leuk dat je meeleest, een reactie is altijd leuk en delen mag natuurlijk en word gewaardeerd!

De rare kwast (Deel 17)

Verder lezen kan hier!