×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare kwast (Deel 20)

De rare kwast (Deel 20)


Voor mij een blog met een feestelijk tintje gewoon omdat ik het tot deel 20 van dit verhaal gehaald heb! En buiten schijnt de zon en het is rustig in huis! De was draait en life is good! Dank aan jullie allemaal voor het lezen!!

De rare Kwast (Deel 1)

Waar het allemaal begon!

De rare kwast (Deel 19)

En wat er vooraf ging!

Een nieuwe man, ja eerlijk gezegd had hij niet veel mannen gezien tot nu toe eigenlijk geen. Vrouwen, magische wezens, een magiër, een trol, een reus dat waren wel maar mannen maar menselijke mannen nee dat niet! Hij vroeg het maar direct aan Elize: “Zijn er geen mannen hier dan?” Elize antwoordde: “Er zijn er wel geweest hoor, maar sommige konden het leven hier niet aan het was hun te zachtaardig en rustig. Ze zochten telkens weer avontuur op en gevaar en verdwenen door sluiers die niet voor hen bedoeld waren en we zagen hen nooit meer!” Ze zuchtte en keek heel bedenkelijk! “Laat dat maar al een waarschuwing zijn voor jou, bedenk goed of het wel jou stap is om te maken als je een sluier ziet want niet alle sluiers zijn voor jouw en niet alle sluiers voeren je daar heen waar je wilt zijn!”

Ronan was even stil van de serieuze waarschuwing die hij net van Elize kreeg. Maar bedacht zich ook dat hij er niet aan had gedacht dat zo een sluier hem wel eens naar een verkeerde plek zou kunnen brengen. Hij kwam meteen met een vraag voor Elize: “Hoe weet ik dan of het voor mij veilig en gewenst is een sluier door te gaan?” Elize was even stil ze bedacht duidelijk een goed antwoord op deze vraag! “Nou een van de basis regels zeker voor jou als beginner is dat je alleen reist tussen de Schelpenberg en het Schelpenbos en je woonplaats Woudedorp!” Moet of wil je naar een andere plek, doe dat dan nooit alleen! Zoek de magiër of Armada op zij hebben kracht en kennis in huis om je te helpen een goede keuze te maken!” 

Terwijl ze de doos met weckpotten optilden en naar binnen wou lopen zei ze nog: “En pas op niet elke wereld is zo vredelievend als de onze en niet elke schreeuw voor hulp is echt een schreeuw voor hulp!” Ze vertelde over een man die de sluier door was gegaan om te reageren op een schreeuw voor hulp van de andere zijde, hij was in de problemen gekomen omdat men hem tot slaaf wilde maken. We hebben hem weer terug gehaald met hulp van een aantal mensen en wezens van hier maar toen was hij al zo zwaar gewond en verzwakt dat hij nooit meer echt goed is opgeknapt en de oude is geworden. Soms zie je de rook van zijn hutje hoog op de berg, hij woont waar niemand komt en heeft ook geen contact meer met ons alleen nog met sommige dieren en de eenhoorns. Die zorgen voor hem! Zijn lichaam en geest zijn gebroken door zijn onoverdacht uitstapje door de sluier!

Wat een vreselijk verhaal. Hij liep in gedachten achter Elize het huisje in die meteen haar nieuwe kostbare glazen deed opbergen en een blik tevoorschijn haalde dat even afstofte en daar de zakjes met zaadjes in opborg. “Zo zitten ze droog en veilig tot ik ze kan uitzaaien!”

Elize sprak wat zachter: “We kunnen echt wel weer een slimme en sterke man gebruiken hoor!” Ronan zag zichzelf zo niet, hij zag zichzelf als oud en met gebreken die ervoor zorgde dat alles niet meer zo soepel ging. Soms was hij dat leven wel wat moe en bedacht hij het is goed geweest! Maar telkens weer had hij de moed gevonden en was verder gegaan! Elke dag was er weer een nieuwe en wat vandaag niet gedaan werd kwam morgen!

Elize zette een glas vruchtenlimonade voor hem neer en ging zelf ook aan tafel zitten. "Ik zie aan je gezicht dat je twijfelt aan je eigen kennen en kunnen! Kijk eens wat je hebt gedaan, je hebt gezorgd voor zaad en potten. Hier gaat iedereen van mee profiteren als de oogst er straks is! En bovendien heb je niet gemerkt dat je je fitter en sterker en jonger gaat voelen als je hier bent geweest? Ik wel, ik voelde het telkens als ik terug ging en sinds ik hier woon is het alleen nog maar beter geworden! Geen stijve gewrichten meer en geen pijn meer bij opstaan! Een lange wandeling maken is geen probleem meer en ik slaap elke nacht als een roosje! Als er geen doorgedraaide draken uit andere werelden op bezoek komen althans!”

Hij realiseerde zich dat ze gelijk had. Hij had het ook gevoeld maar niet aan zijn bezoeken aan het Schelpenbos toe geschreven. Hij had gewoon gedacht dat het gelukkig even wat beter ging en genoot van die dagen tot hij weer een terugval zou hebben en zijn oude pijntjes weer zouden opvlammen!

En nu moet je ook niet denken dat alles hier alleen maar rozengeur en maneschijn is hoor! Hier gebeuren ook dingen net als thuis waarbij je samen de schouders eronder moet zetten en moet samenwerken. Geboortes maar ook de dood. Alles zoals het thuis ook was alleen, we gaan hier toch anders met elkaar om. Er is meer respect en er wordt gepraat en niet gevochten en als er iets is staat iedereen voor iedereen klaar!

Laatst stortte het hol van de konijnen familie in het bos in door de regen. Meteen was bijna iedereen daar en werd er druk gegraven om de in het hol gevangen konijnen baby’s te bevrijden! Iedereen werd gered al was er een konijn met een gebroken poot. Die is gezet door Armada maar doordat hij nogal eigenwijs is is hij te vroeg weer gaan lopen en nu loopt hij mank! Maar hij is nog wel best snel en behendig maar toch wel wat minder dan voorheen!

Ze hebben 3 weken hier gewoond en toen hun nieuwe hol weer klaar was is de hele familie door de bewoners van het bos feestelijk naar hun nieuwe huis begeleid! Zo zorgen we hier voor elkaar!

Ze liep weer naar buiten en vulde een schaal met water en legde wat kruimel op de leuning. Al snel kwamen vogels om een bad te nemen en de kruimels waren ook zo verdwenen!

Ze keken allebei op van een diep brom naast het huis! “Grommel, ben jij dat?” Naast het huis stond een reus met een heel pak houtstammen in zijn armen. Elize zei "Leg ze daar maar neer waar je ze vorige keer ook hebt gelegd!"

Ze liep naar binnen en kwam terug met een emmer en in haar schort minstens 6 appels! De reus ging even zitten, hij leegde de emmer en veegde de druppels van zijn mond. Vier van de appels waren zo verdwenen in zijn mond en de andere twee duwde hij in de zak van zijn vest! Al kauwend stond hij op en zwaaide naar Elize en verdween weer het bos in!

Elize draaide zich om en glimlachte: “Dat was Grommel met mijn hout!”

De rare kwast (Deel 21)

Verder lezen kan hier!