×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare kwast (deel 5)

De rare kwast (deel 5)


De rare Kwast (Deel 1)

Het begin van dit verhaal!

Hij wachtte dan ook niet lang en ging snel naar boven naar zijn atelier. Hij zocht zorgvuldig een leeg doek uit en keek naar zijn eigen doeken en het doek van Elize. Hij moest zo snel mogelijk beginnen met schilderen hield hij zichzelf voor, zijn grootste wens op dat moment was een weerzien met Armada en het hert. En waar dat maakte hem niets uit!

De penselen werden uitgerold en alleen de hele fijne werden klaargelegd, zijn tubetjes graaide hij uit de houten kist. En al gauw lag er een waaier aan kleuren die van blauw naar groen naar bruin liepen en zodra hij de eerst puntjes verf op zijn palet had uitgedrukt leek de wereld om hem heen te verdwijnen en was het alleen nog maar hij en zijn doek.

Op zijn doek verscheen weer een bos tafereel maar wat breder met een meer en bergen en een prachtige blik over een dal dat dicht begroeid was met dennenbomen! Hier en daar schitterde wat blauw niet alleen in de heldere lucht met hier en daar wat slierten bewolking maar ook tussen de bomen. Deze schilderijen leek het verfde hij niet helemaal alleen, het was alsof zijn hand door iets geleid werd en dat dit ervoor zorgde dat op het doek kwam wat erop moest komen!

Pas toen het doek helemaal klaar was en elk hoekje gevuld met verf, alle details van het bos en het meer, de lucht en de bomen helemaal klaar waren kwam hij terug in deze wereld. Met een plof zakte hij op zijn kruk en hij keek niet eerst naar het doek hij sloot zijn ogen en leek nog steeds Armada’s stem te horen die hem vertelde hoe het doek er uit moest zien. Ze sprak nog van het heldere water in het meer dat bron van leven was en de majestueuze bergen die op de achtergrond opdoemden en thuis waren voor vele van haar vrienden. Terwijl hij zo op zijn kruk zat stierf haar stem langzaam weg in zijn hoofd en zat hij weer in zijn atelier en staarde naar het doek dat voor hem stond.

De details waren geweldig de takken van de bomen en de steentjes op de grond en de rimpels op het water, de weerspiegeling van de zon in het water en de vogels in de lucht. Het was adembenemend! Hij bleef een tijdje zitten en nam alle detail in zich op de blauwe schitterende stukjes die tussen de bomen zichtbaar waren trokken keer op keer zijn aandacht. Hij kon niet bedenken wat het zou zijn hij dacht aan de steen op het voorhoofd van het hert maar ook aan de jurk van armada en de prachtige kleuren blauw in de grot.

Hij moest zich bijna los worstelen van het doek en zijn materiaal gaan verzorgen hij wou immers niet dat zijn penselen hard zouden worden en zijn tubetjes platgedrukt in de houten kist zouden belanden. Dus maakte hij zijn penselen schoon en rolde zijn tubetjes op. En hij zette er een klein klemmetje op om dat op zijn plek te houden. Hij veegde alles schoon en keek nog een keer langs de inmiddels vier schilderijen en het viel hem op hoe ze een geheel leken te vormen! Niet dat het ene schilderij overvloeide in het volgende maar ze hoorde duidelijk bij elkaar! Dezelfde kleurtinten, dezelfde verfstreken zelfs het doek van Elize al was dat niet door hem geschilderd hoorde bij deze eenheid!

Moe liep hij naar beneden, hij vond dit schilderen heerlijk en hij kreeg er altijd een heel speciaal gevoel bij zeker nu armada’s stem hem door het hele creëer proces had geleid en hem zoveel had vertelt. Maar het putte hem ook uit, hij had er zoveel kracht voor nodig dat hij de afgelopen dagen in een roes van spanning en opwinding maar ook met grote vermoeidheid had doorgebracht!

Hij at een late boterham met thee en pakte toen zijn jas! Hij zou eens even het bos in wandelen naar Max en even een frisse neus halen dat zou hem goed doen. Onderweg dacht hij aan zijn vrouw en hun leven samen. Het was niet over rozen gegaan en ze was altijd erg ontevreden geweest! Dat ze geen kinderen kregen en dat ze niet twee keer per jaar op vakantie konden net als haar vriendinnen. Ze waren langzaam uit elkaar gegroeid en op het laatst wist hij had ze haar geluk elders gezocht. Ze had avontuurtjes gehad met andere mannen. Ze had het hem vaak verteld want ze was een slechte leugenaar. Hij had haar altijd geprobeerd te vergeven en ze hadden dan met goede moed hun relatie geprobeerd nieuw leven in te blazen. Maar vergeven kon maar vergeten niet en het vertrouwen dat beschadigd was kwam nooit meer terug!

Die dag dat de politie aan de deur had gestaan met de mededeling dat zijn vrouw omgekomen was bij een ongeluk was voor hem een keerpunt geweest. Het gaf verdriet want de liefde voor zijn vrouw was er ondanks alles altijd gebleven maar het gaf ook rust. Geen smoesje en geen verhaaltjes meer die hij toch doorzag en geen zorgen meer om te moeten voldoen aan de hoge standaard die zijn vrouw hem stelde en voor hem altijd onbereikbaar was geweest! Hij had zijn rust hervonden!

Maar goed hij had dit achter zich gelaten en ging nu even naar Max, vandaag was een mooie dag de zon liet zijn eerste warme voorjaarsstralen door het bladerdek stralen en onder zijn voeten kraakte takken en bladeren. Vanuit een ooghoek dacht hij even een blauw gewaad te zien. Maar al gauw concentreerde hij zich op het graf van Max. Hij ruimde wat afgevallen takken weg en trok wat gras tussen de stenen uit maar het onkruid waarvan hij wist dat het later mooi zou gaan bloeien liet hij staan voor zijn Max. Deze plek zou mooi gaan verwilderen en niemand zou ooit kunnen bedenken dat zijn kameraad Max hier begraven lag. En hij zou het ook nooit iemand vertellen!

Die avond haalde hij een frietje en een snack bij de snackbar in het dorp en praatte even over het weer met de slager die ook op zijn bestelling stond te wachten. Hij groette iedereen toen hij weg ging en at thuis zijn frietje op en dook vroeg het bed in. Hij was doodmoe!

De rare kwast (Deel 6)

Verder lezen kan hier!