×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare Kwast (deel 7).

De rare Kwast (deel 7).


Zo, vandaag zou hij het anders doen. Hij had ontdekt dat hij zichzelf zo verloor in het schilderen dat andere dingen minder belangrijk waren geworden. Maar hij moest wel goed voor zichzelf en zijn huishouden blijven zorgen! Dus inmiddels lag de was al netje opgevouwen klaar voor zijn poetshulp om te strijken de volgende week.

En hij zat piepers te schillen en wortels te schrapen, vandaag maakte hij de stamppot! Hij had bijna alles klaar en in de kast lag een lekkere rookworst die hij er ook nog in zou snijden. Ach kijk nu, nu was hij bijna de uien vergeten! Hij zette de zware gietijzeren pan op het vuur en fruitte de uitjes en kookte ondertussen de wortelen en aardappelen gaar! Hij had al de hele ijskast doorgekeken maar kon nergens de spekjes vinden en kwam tot de conclusie dat hij die was vergeten!

Maar goed, dan maar stamppot zonder spekjes. Hij schudde het water van de wortelen en aardappelen af en liet die met veel gespetter in de grote pan bij de uien vallen en roerbakte ze even mee! En stampen maar!Dat bleek nog een inspannend en pittig karwei! Peper en een beetje zout erbij en hij sneed de rookworst in kleine plakjes en roerde die ook voorzichtig onder het stamppot mengsel! De stamppot rook al heerlijk! Maar het moest nog de ijskast in, die was voor zijn avondeten dat hij nu had voorbereid voor het geval dat hij zich weer hopeloos zou verliezen in zijn schilderen!

Maar toen de pan in de ijskast stond en hij een mok thee op had kon hij de aandrang niet langer weerhouden, vlug de trap op en naar zijn atelier. Daar zette hij de raam open en liet de frisse ochtend lucht naar binnen. Het beloofde lekker voorjaarsweer te worden vandaag. Hij hoorde de vogels fluiten en zag hen druk rondvliegen. Het leek alsof hij de afgelopen week meer oog had gekregen voor de natuur om hem heen.

Tot zijn verbazing zag hij toen hij uit de raam keek buiten over zijn tuinpad een muis lopen. En waar hij eerder zou hebben gedacht nu moet ik een muizenval gaan kopen. Bedacht hij zich nu waar zou het beestje wonen en zou het een familie hebben en genoeg te eten?

Maar dat liet hij los en concentreerde zich op zijn doeken. Hij bekeek elk doek aandachtig en voelde zich een beetje teleurgesteld dat er buiten het bos geen enkel levend wezen te zien was!

Maar goed inmiddels verwachte hij dat ook niet meer echt maar hoopte het telkens wel! Vandaag koos hij voor een vrij klein doek. Het doek was ongeveer 20 bij 20 cm het trok hem aan. En omdat het zo klein was zette hij het niet op de ezel maar legde het op tafel.

Vandaag legde hij geen tubetjes klaar maar trok de houten kist naar zich toe en zetten hem naast zich op een klein bijzettafeltje dat al helemaal onder de verf klieders zat! Hij rolde de penselen uit en pakte de op een na kleinste en dunste penseel eruit! Dat voelde goed!

Hij graaide in de kist en een tube donker bruin kwam tevoorschijn en daar begon hij mee te schilderen. Geen fijne details maar langzaam maar zeker een donkere achtergrond kwam tevoorschijn, weer gebeurde het dat hij begon te schilderen en alle besef van tijd verloor. hij bleef graaien in zijn kist en steeds meer details kwamen tevoorschijn op het kleine doek! Geen gedachte ging meer naar de stamppot in de ijskast, naar de open raam of naar de muis!

Hij was al weg, hij liep in een donker bos en hoorde wel dierengeluiden om zich heen maar zag niemand. Ook Armada en Desire waren nergens te zien. Dit voelde vreemd, ietwat verloren. Hij voelde duidelijk dat hij weer in het bos was maar alles was donker en grimmig.

Maar hij bleef doorlopen want hij meende ergens in de verte wat licht te zien flikkeren, als van een kampvuur! Hij besloot dan ook die kant op te blijven lopen. Zo hield hij die richting aan en moest door een klein beekje en over een dikke boomstam kruipen en kwam langzaam korter bij.

Hij zag steeds meer van het vuur en herkende Armada aan haar stem en even later zag hij ook flarden van haar jurk tussen de bosjes door! Er werd opgewonden en druk gesproken! Bij het vuur zat een reusachtige mensachtig wezen. Hij kon zijn ogen bijna niet van hem afhouden! In de sprookjesboeken van zijn wereld zou men het wezen waarschijnlijk een reus genoemd hebben. De magiër met zijn fascinerende staf zat er op een stam en naast Armada zat een oudere dame met lang grijs haar in een rode lange jurk die haar hand optilde en opslag was iedereen stil.

“Ik begrijp het, de kwasten hebben weer een mens naar onze wereld gebracht. Dat is moeilijk en geeft veel onrust. Maar Armada heeft het eerste contact gemaakt en hem begeleid tijdens zijn eerste bezoeken aan onze wereld en het is een zachtzinnig en goed persoon. Hij lijkt moeite te hebben het contact met ons los te laten want hij is in staat om ook zonder onze directe hulp de oversteek naar hier te maken!”

Op dat moment stond de vrouw op en keek naar de struik waar hij verborgen zat en zei: “Je hoeft niet in de struiken te blijven zitten wat dacht je ervan als je bij ons komt zitten?”

Van schrik struikelde hij en viel pardoes door de struik heen en landde niet ver van de voeten van de dame in het rood! Zij reikte hem haar hand en hielp hem omhoog. “Hallo, wij hebben ons nog niet gezien! Wil je niet bij ons komen zitten? Het gaat tenslotte over jouw!” Hij liet zich, onder de indruk van haar verschijning gewillig naar de stam leiden waar zij ook op had gezeten en nam plaats. Hij keek vol ontzag de cirkel rond naar al die dieren en wezens die hij net nog niet allemaal had kunnen zien. Ze knikten allemaal kort naar hem en toen zuchtte hij heel diep! Wat had dit nu weer te betekenen?

De rare kwast (Deel 8).

Hier kun je verder lezen!