×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De rare kwast (Deel 17)

De rare kwast (Deel 17)


De rare Kwast (Deel 1)

waar het allemaal begint!

In het Schelpenbos waar iedereen gelukkig maar ook onder de indruk van alles was wat de afgelopen dagen was gebeurd zag men samen hoe de sluier zich weer achter hun nieuwe vrienden sloot. En iedereen leek soort van opgelucht maar de groep viel langzaam uiteen en iedereen ging zijn weg.

Hij Ronan liep met Armada mee naar de grot en hielp daar samen met andere om de boel weer op te ruimen vanavond zou iedereen weer thuis kunnen slapen! Hij hoopte ook zijn sluier te kunnen pakken en even naar huis te kunnen. Hij wou even weten hoe het met de muizen ging en hij wou eigenlijk ook wel schilderen. Hij zou zo graag de witte draak op een doek zetten.

Maar de sluier kwam niet. Ondertussen was de grot weer schoon en had hij bij Elize in de moestuin samen de grote vruchten bewonderd. Hij had beloofd op zoek te gaan naar jam potjes of potjes voor in te wecken. Eerst zou hij gaan kijken bij de kringloop en anders zou hij er gewoon nieuwe kopen! Want Elize had gelijk ze had opeens een enorme oogst aan de bomen en de struiken hangen.

Het viel Ronan zelf ook op hoe fit en energiek hij zich voelde en dat terwijl hij de laatste tijd vaak moe was geweest en niet lekker zonder dat hij daar echt een vinger op had kunnen leggen! Ouderdom had hij het aan geweten als zijn stijve botten s’ochtends eerst tijd nodig hadden gehad om op te starten! Maar nu voelde hij zich topfit!

Gewoon maar daar zitten en wachten op de sluier daar had hij ook geen zin in en dus besloot hij wat rond te gaan lopen. En het Schelpenbos te gaan verkennen. Na ongeveer een kwartier lopen hoorde hij luid geklater van water en tot zijn verbazing stond hij al aan de voet van de Schelpenberg en stroomde er helder schoon en sprankelend water via een kleine waterval uit de rotsen omlaag en maakte zo het stroompje dat naar het meertje leidde! Het was een prachtig gezicht de waterval was ongeveer 3 meter hoog en 2 meter breed en zag er prachtig uit. Het licht speelde met het water en gaf de meest mooie patronen en kleuren. Hij kon niet anders dan er als gehypnotiseerd naar kijken. Wat had deze plek een wonderbaarlijke uitstraling voor hem!

Achter hem hoorde Ronan het zachte tikken van een stok en toen hij zich omdraaide zag hij de magiër die naar hem toen kwam lopen! “Schitterend toch!” Sprak hij. En dat kon Ronan alleen maar beamen! De magiër zei: “Het water komt van hoog boven in de berg, op een dag moet je maar eens naar boven klimmen en op zoek gaan naar de bron!”

Ronan zag zichzelf voor een kort moment boven op de berg tussen de rosten en bomen door klimmen en een stroompje volgen dat niet groter was dan de stroom water die over zijn tuinpad stroomde als het wat harder regende! De zon scheen en hij ving kort een blik op van het uitzicht op het Schelpenbos! En het was adembenemend.

“Jij waardeert de schoonheid van ons bos en onze berg en ziet de schoonheid en vredigheid die er normaal gesproken hier heerst als we geen dolgedraaide draken uit andere werelden hier op bezoek krijgen toch?” Ronan kon niet meer dan knikken dat was inderdaad zo. Hij voelde liefde en passie voor deze plek en zijn bewoners al was het soms onwerkelijk en moeilijk te omvatten om naast wezens te staan waarvan je je hele leven lang geleerd hebt ze bestaan niet!

“Als het kon” sprak de magiër, “Zou je dan hier willen wonen en je leven in Woudedorp willen en kunnen opgeven?” Ronan hoefde daar geen moment over na te denken: “Ja heel graag zelfs, dat zou ik geweldig vinden!”

“Nu vriend dan moeten we daar eens over gaan denken en praten met zijn allen, je tijd om door de sluier terug te gaan komt eraan maar de volgende keer hebben we het erover en ik zal het hier met iedereen bespreken! Ik denk dat we hier best een sterke en medelevende man als jij kunnen gebruiken!”

Terwijl Ronan langs de magiër door naar het Schelpenbos keek zag hij de sluier verschijnen en wist hij dat deze voor hem was aan de andere kant van de sluier was zijn atelier te zien en hij zag de lampen nog fel branden. Hij nam afscheid van de Magiër en stapte door de sluier zo zijn atelier binnen.

Hij keek verder nergens naar, niet naar de klok en niet naar buiten. Hij greep een doek uit de kast van behoorlijk formaat en begon te schilderen en onder zijn handen verscheen de grote witte draak met de centaur aan ene kant en een van de wezentjes met takkenvoetjes aan de andere kant van de draak. Hij bedacht even dat hij geen idee had hoe ze heette en wat ze waren. Alleen dat ze dingen hadden gedaan die hij niet kon verklaren en hij vond dat prima zo! De omgeving was helder en licht en groen en van de chaos was er niets meer te zien, er heerste een sereen en vredig gevoel! En het wit van de draak spatte gewoon van het doek af.

Toen hij eindelijk op de klok keek was het half drie in de nacht en was hij voldaan en moe en tevreden met zijn schilderij. Hij kon tevreden naar bed toe gaan nu! En de muizen die zouden nu toch al slapen hij zou morgen kijken hoe het met ze ging!

Hij deed in het atelier alle lampen uit. Ging snel naar de badkamer voor een heerlijk warme douche. Hij trok zijn lekkerste flanellen pyjama aan en kroop in zijn bed! Nu hij weer lag voelde hij de inspanning van de afgelopen dagen in zijn lijf en hij voelde zwaar en moe en loom hij was maar binnen de kortste keren sliep hij een diepe herstellende slaap die hem een mooie droom bracht over een huis bij de waterval in het Schelpenbos dat hij thuis mocht noemen!

Wat leuk dat je meeleest, een reactie is altijd leuk en delen mag natuurlijk en word gewaardeerd!

De rare kwast (Deel 18).

Verder lezen kan hier!