Herstelvonken, als leven pijn doet...

Herstelvonken, als leven pijn doet...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Soms ontmoet je mensen, in het echt of virtueel, van wie je meteen aanvoelt dat er iets vibreert. 

Er hangt iets in de lucht dat je intens raakt. Je merkt het in een oogopslag, je hoort het in een gebroken stem, je voelt het in de stilte tussen de regels door... Herkenning. Erkenning. Medeleven. Mede-lijden. 

Niet op een paternalistische manier, alsof jij het prima voor elkaar hebt en neerkijkt op de mens in levensnood. Wel op een manier dat je naast elkaar staat, zij aan zij, en dezelfde demonen in de ogen kijkt. Of gelijkaardige demonen, want elke persoon geeft ze hun eigen kleur... Maar demonen, ik kan ze me zo voor de geest halen, zeker als ik lees hoe treffend iemand schrijft, hoe belevend iemand verhaalt, alsof je helemaal mee bent...

De demonen waren overduidelijk in het boek 'Hoe men van een klaproos een monster maakt', van Amy De Schutter. De demonen zie je op de achtergrond, zwart-witte strepen, zoals littekens op een huid... 

Het boek is een getuigenis over een leven dat niet werd begrepen, dat werd mismeesterd, dat vol ondraaglijk psychisch lijden uiteindelijk smeekte om euthanasie... en toch blijven er sprankels. 

Het is rauw, het is intens eerlijk en puur menselijk, het is wat we liever niet horen maar waar we wel naar moeten luisteren... om te zorgen dat de zorg meer zorgend kan worden in plaats van mensen nog verder te ont-menselijken... Hoe goed bedoeld ook misschien, ook tijdens opnames kunnen mensen kwetsuren oplopen, zo erg dat ze littekens veroorzaken die nooit meer verdwijnen. 

Sprankels, of 'herstelvonken' zoals Ann Callebert het benoemt in haar tweede boek 'Herstel als antwoord op euthanasie?' Ze interviewde mensen die de aanvraag tot euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden stelden en 'goedgekeurd' kregen. Ze gaf hen niet op, liet het niet louter bij deze interviews, maar zocht een manier om te verbinden... Om mensen die intens lijden samen te brengen en naast het verhaal van de euthanasie een verhaal en zoeken naar herstelvonken plaats te geven. Dit werd een herstelwerkgroep voor mensen die ondraaglijk psychisch lijden. Ik leerde er dinsdag meer over, tijdens de studienamiddag naar aanleiding van dit tweede boek. 

Het debat op de studiedag naar aanleiding van Callebert's tweede boek was bijzonder sereen. Mensen die elkaar ontmoetten vanuit een respect voor het leven en lijden van mensen, die ook durven toegeven dat er nog veel werk aan de winkel is om van Vlaanderen een échte herstelgerichte samenleving te maken. Een samenleving waar ieder een plaats kan vinden, ook als dat niet vanzelfsprekend is, ook als men lijdt en in nood verkeert en nog geen taal heeft om dit te verhalen. Niets zo eenzaam als vastzitten in een lijden dat niet begrepen wordt...

Maar dan dus 'herstelvonken' te vinden... 
Definitie Ann Callebert (2018):
"Kleine, onverwachte energie-ontladingen eigen aan ervaringen, situaties, contacten, objecten, activiteiten. Momenten van even opveren tegen de achtergrond van het psychische lijden. Ogenblikken waarin leven weer even tastbaar wordt naast de bekende pijn."

Ik wens het toe aan éénieder die psychisch lijdt, dat je dit soort herstelvonken mag beleven. Opdat het leven toch af en toe een moment van leven in plaats van over-leven kan zijn.

Herstelvonk... voor Lien De Ren, die me vandaag raakte met haar openhartige verhaal...


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel


private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen