Pleased to introduce..The Mighty Hercules

Pleased to introduce..The Mighty Hercules


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoi allemaal, 

Ik wilde jullie graag voorstellen aan mijn grote vriend Hercules, een Sint-Bernard van zo'n 11 maanden oud. Ondanks zijn jonge leeftijd weegt mijn vriendje ondertussen ruim 72 kg (ongeveer anderhalf maand geleden voor het laatst gewogen). Meneer is gelukkig niet te dik, maar wel redelijk fors gebouwd. 

Nieuw huis

Toen Hercules 8 weken oud was hebben wij hem opgehaald bij Reyer-Friends in Zeeland. Hieronder een kleine impressie van toen wij hem ophaalde. De kleine man kon toen nog opgetild worden en z'n vacht was ontzettend zacht, heeerlijk. M'n vriend zat achter het stuur en ik zat op de achterbank samen met hem. Hij kende mij nog niet, dus in het begin vond die het maar helemaal niks. Toen we wegreden wilde die zowat door de achterruit klimmen. Toen ging die slapen en kwam hij steeds dichter tegen mij aan. Toen we thuis waren en hem uit de auto lieten, liep die dus ook continue achter mij aan. Ik was desnoods het enige wat die toen nog kende. Blijft zo sneu, om een jonge hond weg te halen bij z'n moeder en vertrouwde omgeving. De eerste twee dagen hebben wij op de bank geslapen, voor z'n midnight plasjes en omdat we hem niet alleen wilde laten. We merkte al vrij gauw dat die gewoon rustig sliep en dat er niks aan de hand was. 

Zeker het eerste jaar wilde we niet dat hij te lang alleen is. We hoefde het niet eens te vragen en er stonden mensen in de rij om op te passen. Nu hebben we een hele planning voor hem en hij is elke dag onder de pannen. In de ochtend is die een paar uurtjes alleen. 

Kleine jongens worden groot

Razendsnel groeide meneer. De eerste drie maanden durfde iedereen hem nog te aaien en knuffelen, daarna lieten ze hem liever met rust. Wat ontzettend jammer is, want ook hij moet blijvend socialiseren en de paar mensen die hem wel even over z'n kop aaien zijn allemaal zeer te spreken over z'n zachte bolletje. 

Hij speelt ontzettend graag. Met andere honden en met ons. Als ik na het werken ook maar even m'n hol neerplof op de bank, dan komt hij gelijk aanzetten met z'n touw - tijd om te spelen!! Ik heb serieus wel eens boven de bank gehangen om te kijken hoe hij reageert. Hij bleef me vol spanning aankijken, kwispelend met z'n staart, maar bleef wel liggen. Na een minuut ging ik zitten en hij stond gelijk op, pakte z'n touw en kwam vragend naar me toe. Tijdens het afruimen van de tafel blijft die me al volgen met z'n ogen. Echt fantastisch. 

Buiten heeft hij twee beste vriendjes. Apollo en Mango. Een witte herder en een pitbull mixje. Hij rent het hele park met ze door. Voor een Sint-Bernard vind ik dat hij het echt goed probeert bij te houden! Hij kan dan wel niet zulke scherpe bochten maken en hij kan ze ook niet bijhouden.. maar hij probeert het wel! Na 10 minuten gaat die liggen en dan wil die het liefst nog even liggend spelen. Die andere zitten dan nog vol energie, meneer is kapot!   


Pubertijd

Dan bromt opeens je kleine poekebeertje voor de eerste keer tegen je, of rent weg als je hem weer wilt aanlijnen Hercules is onze eerste hond, dus je leert along the way. Vroeger bij m'n ouders zeiden ze wel eens, laat de hond nu maar even met rust, maar verder dacht ik er niet over na. Ik weet zeker dat hij een eerste puberfase gehad heeft, zover ik kon lezen gaat hij er nog meerdere krijgen. De ene erger als de andere! Dolle pret. Het gaat nu ontzettend goed. Toevallig vanmorgen was ik apetrots op m'n beertje, die (bijna) perfect luisterde. Ondanks dat het zo warm was, wat geen perfect weer is voor deze beertjes. 

Het is wel jammer dat mensen af en toe onderschatten dat ik gewoon een jonge hond heb, een pup zelfs nog. Hij schrikt van bewegende bladeren en rent weg voor een chihuahua. Hij wilt zo ontzettend graag spelen en reageert soms nog wat onverwachts. Na 20:00 wordt het schemering en dan blaft die naar alles wat los en vast zit, maar dat doet hij niet omdat hij agressief is. Hij is bang! Als ik dan naar hem toe loop en ik leg m'n hand op z'n rug, dan wordt hij weer kalm en gaat die tegen me aan leunen. Dan is het weer goed en voelt hij zich veilig. Zo heeft die nog een aantal dingen natuurlijk, maar lijkt mij geen reden om snel je hond aan te lijnen en snel de andere kant op te lopen (deden ze niet toen die nog maar een paar maanden was). Ach je zoekt het ook maar uit, hij is lief. En trouwens als de hond te klein is, dan lijn ik hem zelf weer aan, want hij hoeft maar één keer z'n grote berenklauw op dat arme beestje te zetten. 

Best decision ever made

9 jaar heb ik moeten "zeuren" als een klein jammerend kind voor hem. Ik heb werkelijk de termen "maar dan laat ik hem uit" en "ik zorg dan toch voor hem" gebruikt om mijn vriend over te halen. Hij wilde wel een hond, maar geen Sint-Bernard... Te groot, te harig, ze kwijlen blabla. Aap mouw verhaaltje; meneer wilde een labrador. AAAH Had dat 9 jaar eerder gezegd. Neehoor, we hadden er toen de mogelijkheid niet eens voor. In goed overleg is het toch een Sint-Bernard geworden, aangezien die een stuk rustiger zijn en dat past beter in ons drukke huishouden. 

M'n vriend is helemaal over en die begint nu al over een Berner sennen als volgende hond HAHA. We zijn gek op hem en wij zijn heel blij dat we het gedaan hebben. Het was in het begin heel eng. Behoorlijke verantwoording, maar het gaat ontzettend goed en het is een echt knuffelbeertje. Hij vind mij het leukst, hihi. Als we tegelijkertijd binnenkomen dan beukt die m'n vriend omver om bij mij te komen. Daar had hij eerst wat moeite mee, maar nu zegt die dat het wel terecht is, omdat ik ook veel meer tijd en energie in hem steek. 

Binnenkort pas ik op vrijdag weer op m'n nichtje (2 jaar) en neefje (3 maanden) en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat lopen! Hij is wel erg nieuwsgierig en uiteraard gigantisch lomp. Hiervoor ging het redelijk, maar toen was Hercules nog een stuk kleiner, maar ook een stuk onstuimiger. Daar wil ik nog wel één ding over zeggen; Hercules was een keer aan het slapen tegen de bank aan en m'n nichtje wilde de bank af, maar had hem niet gezien. Dus ze stapt met der voetje op de maag van de slapende hond. Het ging razendsnel; hij schrok wakker en maakte een bijtbeweging naar datgene wat hem pijn deed, zag net op tijd dat het mijn nichtje was en stopte er abrupt mee. Het mag natuurlijk nooit meer gebeuren, maar ik was wel ontzettend opgelucht en vond dat echt knap van hem. 

Ojee.. Ik blijf maar doorpraten over m'n lieverd. Ik ga nu echt ophouden. Bedankt voor het lezen! 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wij hebben zelf een leonberger gehad, echt een goudstuk!
| 11:48 |
Wat een leuke hond
| 09:01 |
Leuk, zo'n hondenvriend(je) :-)
| 08:59 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen