Mijn verhaal ... 6. Daniel

Mijn verhaal ... 6. Daniel


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Eén van de dingen die ik graag doe bij mooi – en warm – weer, is mij naar het park aan de stadsrand begeven op de fiets. Ik neem dan een picnic-rugzakje mee met een kleine voorraad drank en knabbels en mijn picnicdeken, vlij me neer op een mooi plaatsje tegen de rug van een kunstmatige heuvel en neem een boek ter hand.

Heel veel lezen komt er meestal niet van, ik mag graag naar mensen kijken en die zijn er op dat soort dagen in het park in alle kleuren en formaten.

Zo ging ik ook afgelopen zomer op pad. Gekoelde witte wijn, crackers en dipjes, een kleine thermos koffie met attributen en picnicdeken plus boek in de aanslag.

Het was echt een prachtig mooie dag, nauwelijks wolken te bekennen.

Half onder een boom om toch een beetje schaduw te vangen spreidde ik mijn deken uit en nam mijn boek ter hand. Klaar om een middagje ‘parkleven’ te ademen.

Lang zat ik daar niet toen ik iemand achter me hoorde zeggen “Hello beautiful, how are you?”.

Ik draaide me naar de stem toe en zag een afrikaanse jongeman met een brede glimlach op me neer kijken.

Impulsief als ik ben nodigde ik hem uit om even bij me te komen zitten. En we begonnen te praten.

Daniel was zijn naam – tenminste – zo noemde hij zichzelf hier in België in de kerkgemeenschap waar hij deel van uitmaakt.

Daniel bleek één van de asielzoekers te zijn die op de, iedereen wel gekende, rubberboten de oversteek had gemaakt van Libië naar Italië. Zijn geboorteland is Sierra Leone, maar daar is hij gevlucht vanwege de corruptie en onveilige situatie die ontstaan is tussen de regering, de rebellen en de burgers.

Ik had met hem te doen. Het is zo oneerlijk verdeeld op deze wereld. Wij, westerlingen, hebben méér dan we kunnen opmaken, leven in een relatief veilige omgeving en hoeven ons eigenlijk weinig zorgen te maken. Dat besef je eens te meer als je het verhaal hoort van een vluchteling.

Ik vertelde ook wel wat over mezelf – maar in beperkte mate.

We namen uiteindelijk afscheid toen het laatste streepje zon achter de horizon verdween.

Op zijn vraag naar mijn naam zei ik “You can call me sunshine, as my real name will be hard to pronounce for you”.  Vanaf dat moment was ik “beautiful sunshine” voor hem.

Later in dezelfde zomer nam ik hem eens mee voor een avondje ‘zomerfilm’ – één van de gratis evenementen die de stad aanbiedt - en we zagen mekaar ook nog een tweetal keer in het park.

Tegen het einde van de zomer sprak ik met hem af in het centrum om eens te gaan informeren of en waar hij mogelijk nederlandse lessen zou kunnen volgen.

Terug onderweg naar de tram hoorde ik mezelf ineens zeggen “Come with me to my place, you can eat with me and my kids”.

help



Ik had mezelf nochtans echt voorgenomen om hem niet zo ‘dicht’ te laten komen, vooral ook om mezelf te beschermen. De mogelijkheid dat iemand als hij uitgewezen wordt en wat dat emotioneel met me zou doen ... ik wilde dat niet laten gebeuren.

Ach ja, ik ben nu eenmaal een impulsief mens, en moet me dan vaak ook neerleggen bij de gevolgen daarvan.

Sinds de dag dat Daniel hier voor het eerst mee aan tafel schoof komt hij regelmatig.

Ik heb hem een aantal dingen aangereikt waarmee hij zijn nederlands kan oefenen, en spoorde hem aan om binnen zijn ‘gemeenschap’ te zoeken naar een mogelijkheid om te voetballen. (Dat lukte niet in de lokale clubs – Daniel heeft nl. geen papieren).

Hij heeft nog steeds de stappen niet ondernomen om officieël asiel aan te vragen. Zijn verhaal daaromtrent begrijp ik niet helemaal, maar wat hem het meeste tegenhoudt is dat hij dan zeer waarschijnlijk naar een asielcentrum moet en dat wil hij niet. Hij woont in de stad en wil daar niet weg. Mocht hij een adres hebben dat hij kan opgeven bij zijn aanvraag zou hij er wel voor gaan, maar dat gaat me een brug te ver. Ik wil hem niet registreren op mijn adres.

Niet dat ik bang ben dat hij in een crimineel circuit zit of daarin terecht zou kunnen komen, maar ik zou me evengoed zorgen maken omdat ik dan ook de ‘verantwoordelijkheid’ voor hem zou dragen.

En mijn ‘liefdadigheid’ reikt daar echt niet ver genoeg voor.

Dus blijft hij maar aanmodderen – wil ergens wel vooruit, maar vind de weg naar ‘vooruit’ niet.

En ik begin daar geïrriteerd over te geraken. Geirriteerd omdat hij niets onderneemt. Geirriteerd omdat ik blijkbaar toch niet genoeg ‘over heb’ om iemand in zulk een situatie te proberen helpen. Geirriteerd omdat ik de ‘mentaliteit’ denk te zien waar met het over heeft als het om afrikanen gaat. Dat de mannen lui zijn en verwachten dat een vrouw hun op hun wenken bediend.

Het conflict zit in mezelf. Ik trek hem aan, ga me over hem bekommeren en probeer een beetje voor hem te zorgen, en nu begin ik te verwachten dat daar iets voor in de plaats komt. Niet de eerlijke en oprechte dankbaarheid die Daniel echt wel toont, maar de verwachting dat hij ‘initiatief’ toont om zijn situatie te verbeteren.

Of dat nu restanten zijn van mijn hang naar aandacht en waardering, of of het te maken heeft met mijn vermogen om heel enthousiast aan iets te beginnen, maar dat na een poosje zo beu te zijn dat ik er ‘vanaf’ wil, het komt in ieder geval voort uit een soort van egoïstische zelfbevrediging.

Het zet me aan tot nadenken ... alleen denk ik nog steeds na en weet niet welk besluit ik eruit moet trekken. 

Ik had mezelf nochtans echt voorgenomen om hem niet zo ‘dicht’ te laten komen, vooral ook om mezelf te beschermen. De mogelijkheid dat iemand als hij uitgewezen wordt en wat dat emotioneel met me zou doen ... ik wilde dat niet laten gebeuren.

Ach ja, ik ben nu eenmaal een impulsief mens, en moet me dan vaak ook neerleggen bij de gevolgen daarvan.

Sinds de dag dat Daniel hier voor het eerst mee aan tafel schoof komt hij regelmatig.

Ik heb hem een aantal dingen aangereikt waarmee hij zijn nederlands kan oefenen, en spoorde hem aan om binnen zijn ‘gemeenschap’ te zoeken naar een mogelijkheid om te voetballen. (Dat lukte niet in de lokale clubs – Daniel heeft nl. geen papieren).

Hij heeft nog steeds de stappen niet ondernomen om officieël asiel aan te vragen. Zijn verhaal daaromtrent begrijp ik niet helemaal, maar wat hem het meeste tegenhoudt is dat hij dan zeer waarschijnlijk naar een asielcentrum moet en dat wil hij niet. Hij woont in de stad en wil daar niet weg. Mocht hij een adres hebben dat hij kan opgeven bij zijn aanvraag zou hij er wel voor gaan, maar dat gaat me een brug te ver. Ik wil hem niet registreren op mijn adres.

Niet dat ik bang ben dat hij in een crimineel circuit zit of daarin terecht zou kunnen komen, maar ik zou me evengoed zorgen maken omdat ik dan ook de ‘verantwoordelijkheid’ voor hem zou dragen.

En mijn ‘liefdadigheid’ reikt daar echt niet ver genoeg voor.

Dus blijft hij maar aanmodderen – wil ergens wel vooruit, maar vind de weg naar ‘vooruit’ niet.

En ik begin daar geïrriteerd over te geraken. Geirriteerd omdat hij niets onderneemt. Geirriteerd omdat ik blijkbaar toch niet genoeg ‘over heb’ om iemand in zulk een situatie te proberen helpen. Geirriteerd omdat ik de ‘mentaliteit’ denk te zien waar met het over heeft als het om afrikanen gaat. Dat de mannen lui zijn en verwachten dat een vrouw hun op hun wenken bediend.

Het conflict zit in mezelf. Ik trek hem aan, ga me over hem bekommeren en probeer een beetje voor hem te zorgen, en nu begin ik te verwachten dat daar iets voor in de plaats komt. Niet de eerlijke en oprechte dankbaarheid die Daniel echt wel toont, maar de verwachting dat hij ‘initiatief’ toont om zijn situatie te verbeteren.

Of dat nu restanten zijn van mijn hang naar aandacht en waardering, of of het te maken heeft met mijn vermogen om heel enthousiast aan iets te beginnen, maar dat na een poosje zo beu te zijn dat ik er ‘vanaf’ wil, het komt in ieder geval voort uit een soort van egoïstische zelfbevrediging.

Het zet me aan tot nadenken ... alleen denk ik nog steeds na en weet niet welk besluit ik eruit moet trekken. 

Lees meer in chronologische volgorde



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Hopelijk ga je idd niet TE ver in je liefdadigheid. Het is niet aan jou om verantwoordelijkheid te nemen voor zo iem. Je heb hem al voldoende geholpen door hem dingen aan te reiken, het is nu aan hem.
| 08:16 |
Dat vertel ik mezelf ook. Wat me gewoon een beetje dwars zit is dat ik mijn eigen enthousiasme om hem een 'thuis' te bieden voel verzwakken en dat ik hem nu een beetje in de steek laat. 
| 08:28 |
In ieder geval lijkt het mij niet slim om verwachtingen te hebben die hij niet zal waarmaken en te accepteren dus dat hij doet wat zijn pad is  in het hier en nu..je hoeft geen reddende engel te zijn en al kiest hij ervoor wel voor zichzelf te gaan staan...dan nog
Vind het zoals t is...soms gezellig en soms ergerlijk dus ahah , top
| 13:05 |
:) ... dat overdenken kan soms echt wel in de weg gaan zitten bij mij hoor. Je hebt helemaal gelijk, ik moet er gewoon niet teveel bij nadenken en de dingen laten gebeuren en laten zijn. 
| 13:56 |
die  gekke tik om de helper van anderen te zijn..je kunt oefenen op weg wijzen..maar hij mag kiezen eh... en blijkbaar  heb je het al gedaan en hoeft t nu niet meer- echt ja, soms erg lastig
| 14:10 |
Zou zijn aanvraag in Italië niet al afgewezen kunnen zijn? En dat hij hier gewoon illegaal wil blijven. Ik ben niet zo goed van vertrouwen als jij. Ik zou toch een beetje oppassen als ik jou was.
| 23:04 |
Hij is wel 'geregistreerd' - i.e. Vingerafdrukken afgenomen - in Italië maar is van daar doorgetrokken naar België. Zoals ik begrepen heb zou hij eigenlijk in Italië asiel moeten aanvragen, maar de kansen op een nieuw leven (job) zijn daar erg beperkt vanwege het grote aantal asielzoekers. In principe zou hij - wanneer hij hier asiel aanvraagt - teruggestuurd kunnen worden naar Italië omdat hij daar de EU binnenkwam. Blijkbaar zijn er ook 'opties' om daar onderuit te komen en dus in een ander EU land asiel aan te vragen. Mijn gevoel zegt me dat hij wel eerlijk is over zijn wens om hier in te burgeren. Wantrouwen heb ik niet tegenover hem of zijn motieven. Maar ik vind hem soms wat teveel 'berusten' in zijn huidige situatie en zijn 'hoop op' iets teveel bij mij weg te leggen, hoewel ik hem al meerdere keren duidelijk heb gemaakt dat ik hem, behalve een bord 'goed' eten en een beetje dat 'thuisgevoel', niet verder kan helpen in zijn formele procedures. 
| 11:08 |
Ja, ik begrijp dat het een lastige situatie voor je is. Ik heb er ook geen pasklaar antwoord op. Denk in ieder geval goed aan jezelf en vergeet niet je eigen grenzen te bewaken.
| 12:37 |
en kwam hij dus mee?
| 11:33 |
Om één of andere reden was het volgende stuk niet zichtbaar. Dat zou het nu wel moeten zijn. 
En ja, hij kwam mee ...
| 11:38 |
nu zie ik wel tekst onder foto,die mentaliteit statement volg ik alleen niet helemaal
| 11:45 |
Ik wilde er niet te gedetailleerd op ingaan omdat ik dan vind dat ik Daniel onrecht aandoe. Als hij hier is dan doet hij in feite niets meer dan op de bank liggen en met zijn telefoon bezig zijn (bellen met ... "sisters & brothers" zoals hij al zijn contacten noemt). Dat ergert me regelmatig en maakt dat ik die algemene 'mentaliteit' (i.e. mening van vele westerlingen tov afrikanen) bevestigd zie, terwijl ik het tegelijkertijd zo kortzichtig vind van mezelf om iemand op zo'n manier te bestempelen. Dat wringt in mijn gevoel en oprechtheid naar hem toe.  
| 12:09 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen