Een "luxe"-probleem is ook een probleem.


Als je de titel ziet, wat denk je dan? Schrijf het even op, of onthoud het. Ik kom hier later op terug.

Regelmatig zie ik het voorbij komen op Facebook. Nieuwsberichten over maatschappelijke problemen. Hoe steeds meer mensen in financiële problemen raken, in de schulden komen en hierdoor naar de voedselbank moeten. De schrijnende situaties waarin mensen met bijstand, de veroordelende reaguurders die zeggen dat mensen met kleine inkomens niet mogen zeuren. We wonen immers in een welvarend land, het gros heeft een dak boven z'n hoofd en eten op tafel. Dat is waarschijnlijk echt wel waar. Wat echter vergeten word is de manier waarop. Sommigen krijgen duizenden euro's per maand binnen, wonen in een kast van een huis met twee dikke auto's voor de deur en plenty eten. Anderen moeten krom liggen, wonen in een krappe, slecht onderhouden huurwoning, hebben géén auto, of zelfs geen fiets en moeten naar de voedselbank of moeten bij familieleden dingen voor elkaar zien te krijgen. Beide een dak boven hun hoofd en eten op tafel. Alleen de een hoeft zich er minder zorgen over te maken dan de ander. En dat, mensen, dát is het verschil. Het kan luxe lijken, te klein wonen. "Ga maar verhuizen," word er makkelijk gezegd. Een klein inkomen lijkt makkelijk op te lossen te zijn "Ga maar aan het werk," roepen de reaguurders op Facebook. Was het maar zo makkelijk, echt.

"Je eigen huis, een plek onder de zon..."

Als je in Nederland een huis wil zijn er enkele opties. Je kan kopen en je kan huren. Voor kopen zijn de regels inmiddels behoorlijk aangescherpt; je hebt een vast inkomen of intentieverklaring nodig, een hoop eigen geld (zo'n 10.000 voor kosten koper en bijkomende kosten) en je kan een stuk minder lenen doordat BKR registraties de dienst uitmaken. Zo kan het afsluiten van een telefoonabonnement met telefoon al zorgen dat je een stuk minder kan lenen. Gelukkig is er dan nog huur. Gelukkig? Is dat wel het juiste woord? Nee. Anno 2018 wat mij betreft niet meer en ik ga uitleggen waarom.

Mijn partner en ik zal al ruim twee jaar aan het zoeken naar een andere woning. Kopen gaat niet. We hebben de nodige financiële tegenslagen gehad en sparen met een krap inkomen is best wel moeilijk. Zeker als het laatste geld wat je nog apart had om te sparen, op gaat aan rekeningen. Zo ging ook afgelopen jaar. Waarom we niet willen blijven zitten waar we zitten? Omdat we met z'n tweeën in een ruimte verblijven van krap aan 25 vierkante meter. Kan je het in je beelden? Wat voor velen slechts een woonkamer is, is voor ons onze slaapkamer, eetkamer, woonkamer en keuken. Alleen onze badkamer is apart van de rest. Een klein hokje waar een douche een wastafel en een wasmachine in past. En dan is het vol. Het is iedere dag weer puzzelen. Hetzij met de rekeningen, hetzij met de ruimte.

Het is enorm stressvol. Het zet onze relatie onder druk, het heeft mijn psychische gezondheid enorm aangetast waardoor ik bij mezelf terugvallen heb geconstateerd. Het gaat niet goed met me. Daarom willen we verhuizen. Al ruim twee jaar. Alleen de woningcorperaties werken niet mee. Bij de ene zijn we later ingeschreven, omdat mijn partner daar later pas in de buurt is komen te werken en het ons goed leek bij werk in de buurt te wonen. De andere heeft gewoon geen woningen die betaalbaar zijn. Verder valt er met beide corporaties niet te praten. Depressief zijn, relaties die onder druk staan en alle andere ellende zetten geen zoden aan de dijk voor urgentie of überhaupt mogelijkheden. Het is niet levensbedreigend, terwijl dat wel is wat wij ervaren. Menig mens heb ik het al horen zeggen. Wat voor een verschrikkelijk ondankbaar mens ik ben, want ik heb een dak boven mijn hoofd en er zijn mensen die het zoveel erger hebben dan ik en zouden dromen van zo'n ruimte. Dat zal best waar zijn. Echt. Alleen is het voor mij niet te doen. 

Gewoon, teveel.

Laatst is het mij teveel geworden. Een lastige privésituatie maakte zo'n impact op mij dat ik overspannen thuis kwam te zitten. De eerste twee dagen was het oké, het ging wel. Daarna zag ik de muren op me afkomen, lostte al mijn energie op als sneeuw in de lentezon en merkte ik terugvallen; huilbuien, ik begon mezelf weer op te sluiten en veranderde meer en meer in de depressieve persoon die ik dacht afgezworen te hebben. 

Daarbij oefent mijn omgeving druk op mij uit. Bij mijn schoonouders staan enkele spullen van mijn man en ze hebben regelmatig kansen gegrepen hier iets van te zeggen of er vernederende grappen over te maken. Ook mijn schoonzus is hier ontzettend goed in. Ook zij heeft spullen bij haar ouders staan, terwijl zij een ruime eengezinswoning heeft en de ruimte heeft, maar ik zeg hier verder niets van. Mijn ouders bellen mij bijna iedere dag om te vertellen hoeveel medelijden ze met me hebben, omdat ik zo krap woon en zij gek zouden worden als ze in zo'n krappe ruimte moeten leven.

Voor de een na de andere huurwoning worden we afgewezen. We krijgen net iets teveel voor een sociale huurwoning en veel te weinig voor vrije sector. We mogen bij een van de woon corporaties vanaf 608 euro huren, terwijl we dit punt 1 amper op kunnen hoesten en punt 2 ze niets van die prijsklasse te huur aanbieden. Als we dan eindelijk op iets hebben kunnen reageren zonder afgewezen te worden, zijn we nummer 50 of heeft een ander urgentie gekregen. Het is een gebed zonder einde. Bij iedere reactie hoop ik zo hard dat we eens geluk hebben en iedere keer ben ik zo teleurgesteld als week na week het belletje uitblijft en ik bij de verantwoording op de site kan lezen dat iemand die een halfjaar korter ingeschreven staat dan wij het wèl hebben gekregen. We weten het echt niet meer. Dit luxe probleem, zoals de omgeving het noemt, is dus wel degelijk een probleem. Als luxe zien wij het ook niet. Het is een marteling, iedere dag weer. We doen soms maar of het niet bestaat, maar het weegt zwaar niets anders te kunnen vinden, je vrienden niet uit te kunnen nodigen en je bij je ouders moeten smeken of je - je verjaardag daar in huis mag vieren omdat je amper genoeg ruimte hebt voor jezelf.

Dus... Denk eens goed terug aan je eerste ingeving, kijk eens goed naar het antwoord dat je voor jezelf op papier zette. Denk je er nog steeds hetzelfde over?

Zie je een spelfout? Goed opgemerkt! Stuur een privébericht naar mij en ik los het zo snel mogelijk op. Bij voorbaat dank! :-)