×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
En toen was het stil....

En toen was het stil....


Dit stukje heb ik geschreven n.a.v. de dood van een broertje van een meisje uit mijn dochters klas.

Ik vond het zo ingrijpend, zo zie je het knulletje nog lopen, zo doet ie dat nooit weer. Het kindje was al lange tijd ziek, maar toch.

Toen ik klein was, had mijn broertje leukemie. En ook in het emma kinderziekenhuis heb ik als klein meisje veel van mijn leeftijdsgenootjes of jonger zien sterven. Dat is heel ingrijpend geweest, voor iedereen die daar was.

Gevoelsmatig klopt het gewoon niet dat een kind sterft. En als het dan gebeurd, komen de gedachten van vroeger weer terug. Gedachten die je moet omzetten in woorden anders blijft het hangen, vandaar dit stukje tekst, ik hoop dat u het kan waarderen.


Het leven is veel te kort.
Dat is wat je je beseft, als het licht uit gaat.
Je overweldigd wordt door verdriet, bij het verliezen van een kind.

Geen woorden die er toe doen.
Geen warmte wat nog doorkomt.
Een diep gat wat niet meer gedicht kan worden, toen het licht uitging en het alleen nog maar donker was in het kind.

Gelach, gekibbel, gehuil wordt vervangen door tomeloze stilte.
Wat te doen, hoe verder...
Gebogen over een veel te klein kistje met het gevoel dat je zoveel tranen gelaten heb, dat er een oceaan meegevuld zou kunnen worden.

Dat kistje is te klein en had minstens 2 x groter moeten zijn.
Gevuld met vruchtbaar leven vol geschiedenis, grijze haren of kaal, maar met rimpels.
Niks van dit alles is hier aan de orde.
Toch is dit kistje vol, maar met een wondertje, een wezentje dat in zijn korte bestaan mensen om hem/haar heen heeft geraakt tot in het diepste van hun ziel.
En daarmee zijn geschiedenis heeft geschreven.

Als moeder en als mens huil ik mee met die gene die hun kinderen hebben moeten begraven..
Liefdevolle woorden schieten in deze te kort en bieden geen houvast om het verdriet te overwinnen.
Ik ga het ook niet proberen..


Ter nagedachtenis aan Ezras (het 6 jarig broertje van het vriendinnetje van Gwen) en alle kleintjes die hem voor en na hem zijn heen gegaan.

Kopfoto: pexels , foto: publicdomainpictures. Pixabay 





th.zuiderveld
Wat mooi lees het met tranen in mijn ogen
24-09-2018 10:23
24-09-2018 10:23 • Reageer
Gea de Groot
Heel mooi en goed verwoord, met heel veel tranen in mijn ogen lees ik dit alles en weet als de moeder van een kind die gelukkig is mogen blijven leven hoe dit alles voelt en telkens nu al weer zoveel jaren geleden en ook telkens als er weer een jong mens wordt verloren dan vloeien bij mij de tranen en leef ik op mijn eigen manier met de nabestaanden mee. Dit zal altijd zo blijven tot dat ik zelf mijn oogjes sluit want de gebeurtenissen en ervaringen van mij/onszelf die zijn diep geworteld en verdwijnen nooit. Met heel mijn hart leef ik met alle mensen mee die zoiets verschrikkelijks overkomt als het verliezen van een kind of als een broer of zus. Verliezen van iemand die je zo dierbaar is jong of oud het doet altijd heel veel verdriet en pijn. Mijn gedachten zijn nu bij de nabestaande van deze jongen uit Friesland en mijn kaarsje brand nu ook zeker voor hem. Rust zacht Remon.
02-01-2018 10:17
02-01-2018 10:17 • Reageer
Soberana
Ik sluit me aan bij Ingrid en Miranda.
01-10-2016 06:03
01-10-2016 06:03 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Heel heftig zoiets. Goed verwoord.
30-09-2016 23:48
30-09-2016 23:48 • Reageer