×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ik vind het een k ziekte

Ik vind het een k ziekte


ik vind het gewoon een k-u-t ziekte

Het is zo’n klein woordje voor zo’n grote ziekte. Waaruit zo immens veel leed voortvloeit.

Veel te klein toen ik er mee geconfronteerd werd. Mijn opa stierf toen ik amper 3 jaar was. Iets wat mij niet is bijgebleven moet ik je heel eerlijk bekennen. Heb mijn vader er ook weinig over gehoord, immers hij had andere versere zaken aan het hoofd. Want voor de tweede keer in zijn leven werd hij wakker geschud door dat kleine woordje.

Ik was misschien net 8, toen mijn broertje met loeiende sirenes naar het ziekenhuis te Amsterdam werd vervoerd. Geveld door de ziekte met de afkorting A.L.L. of wel Acute Lymfatische Leukemie of wel KANKER.

Vraag me niet de datum, misschien heb ik zelfs de dag verkeerd, maar ik meen me te herinneren dat het een woensdag was. Ik was die dag met mijn vriendinnetje aan het spelen in de boomgaard achter het ziekenhuis aan het eind van de straat waar ik destijds woonde. De boomhut keek uit op de ambulance ingang van het ziekenhuis. Tijdens het spelen merkte ik op dat ik mijn moeder meende te zien bij openstaande deuren van een ziekenauto, er werd een bedje naar binnengeschoven... later bleek dit mijn kleine broertje van toen 2 jaar oud te zijn.

Ik ben naar huis gegaan en daar was mijn vader..ik weet niet meer of mijn oma er toen ook al was, of dat ik werd opgevangen door een hele lieve buurvrouw (de moeder van Dave en Niels), ik weet wel dat mijn vader in een rap tempo weg was, wat bij elkaar geraapte spulletjes..of niet ik weet het niet meer het ging te snel. Ik moet zeggen dat ik van de eerste dagen weinig meer weet. Mijn oma heeft haar gezin (want zij had nog kinderen thuis) alleen gelaten om voor mij te zorgen. Oma zorgde voor een veilig warm nest, dus dat zat wel goed (iets wat ik haar voor de rest van mijn leven dankbaar ben). Of mijn ouders wel of niet thuis waren ik heb geen idee.
Dus laat ik maar verder gaan met dat geen me wel is bijgebleven, aangevuld met de informatie die ik later heb mogen ontvangen.

Tijdens de zeer benarde rit van het streekziekenhuis Hoorn naar het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam mocht dit kleine zieke mannetje niet in slaap raken, hij had namelijk dus danig weinig gezonde bloedlichaampjes in zijn bloed dat indien hij zou in slaap zou vallen, hij in coma zou raken hetgeen hij hoogstwaarschijnlijk niet had overleefd. Het was dus zaak aan mijn moeder en de ziekenbroeder om een peuter die na weken lang ziek te zijn geweest, die bijna geen kracht meer in het lijfje had, wakker te houden. Na deze rit zouden er nog een aantal slopende weken volgen.

In eerste instantie lag hij in een box, dit is een één persoon kamertje met alle benodigde apparatuur, denk dat je het als een soort intensive care kan zien, maar dan voor kinderen. Ondanks alle wilde pogingen van het ziekenhuis dit zo kindvriendelijk mogelijk te maken, met vrolijke tekeningen, vond ik het bij mijn bezoeken eng en angstaanjagend. Ik vond dit ook geen leuke tijd omdat ik als zusje wegens de weinige weerstand niet vaak aanwezig mocht zijn. Je moest je handen wassen met een hele vieze zeep en je mocht absoluut niet verkouden of grieperig zijn. Wat al knap is voor een schoolgaand kind. Elke keer als ik er was geweest maakte ik me zorgen dat ik hem nog zieker had gemaakt.

Ik was liever op de gang dan in dat kamertje, waarom? De zusters waren lief en daar waren kindjes om mee te spelen. Andere broertjes of zusjes, of patientjes, het maakte je op dat moment niet uit. Maar op een gegeven moment is dat veranderd..

Er ging een alarm af bij een van de kamertjes naast mijn broertje...de volwassen vlogen je om de oren, werd bijna omver gelopen.. gek genoeg trekt het je aandacht en je blijft staan...het enige wat ik hoorde was die pieptoon en een hevig huilende moeder, met een wit klein kindje in haar armen. Ik was 8, nog nooit zo dicht met de dood in aanraking geweest, tv was er toen nog niet echt...ja ik mocht sesamstraat zien en de berenbios op woensdagmiddag als het slecht weer was. Dus wat had ik gezien...maar donders goed wist ik wat er hier aan de hand was...aan het eind van de dag, was het kamertje leeg.. ik wilde niet meer die gang op. Mijn broertjes kamer was veiliger.

Chemokuur en bestraling, puncties, alles moest hij ondergaan en medicijnen waarvan alleen de aanblik (lichtgevend rose) me al misselijk maakte, laat staan de lucht ervan, ik kon het me zo goed voorstellen dat hij ze weigerde in te nemen..ik had het evengoed graag in zijn plaats ingenomen, als het had geholpen. Maar het maakte hem sterker en hij mocht op zaal. Waar zo’n 15 andere jongens en meisjes lagen elk met een ander soort kanker, elk met een andere behandeling. Ik mocht nu ook vaker langskomen, dat was wel fijn, want ik kreeg daar vriendjes en vriendinnetjes, hoewel ik hun namen niet meer kan herinneren...Veel werd er gespeeld, puur voor afleiding. Gek gedaan door Ronald mc Donald (de voorloper van de clinic clowns) en andere volwassen...als het maar even niet herinnerde aan de dagelijks strijd die deze gastjes dagelijks moesten leveren.

Mijn broertje mocht zijn derde verjaardag in het ziekenhuis vieren, zijn bedje was versierd, ik mocht blijven eten, patat had nog nooit zo lekker gesmaakt. Het voelde echt speciaal aan. Hij kreeg zijn eerste bordje Amsterdamse sneeuw op bed, ging naar peuterzaaltje van het ziekenhuis en hij mocht steeds vaker naar huis. Waar hij even afgezien van de medicijnen gewoon klein mannetje kon zijn.

Er is mij verteld dat hij al die weken geen woord heeft gesproken in het ziekenhuis..hij verdomde het gewoon. Dus kun je wel nagaan wat voor een impact dit op het kind heeft gehad.
De weken, hoewel het voor mij als kind jaren leek streken voorbij. Ik had er zoals ik al zei een aantal vriendjes...een daar van staat me nog zo bij..ze was mijn leeftijd, had lange vlechten die tot haar billen reikte..was altijd alleen bijgepunt, nooit afgeknipt werd..ik weet nog goed dat ik met haar een spelletje speelde, plukjes van haar haar uitviel..lichte paniek ontstond. De volgende dag, waren haar vlechten weg, afgeknipt en een kaal koppie net zoals bij hun allemaal volgde. Haar haar zou weer net zo mooi terugkomen was haar gezegd...ze heeft het niet mogen meemaken.

Dat was een beetje het verhaal daar... bedjes die leeg raakte en weer gevuld werden door andere kindjes die onder dikke stapels dekens lagen te rillen van de kou. Toen het voorbij was en mijn broertje alleen nog maar controles had, ging het bij mij spoken. Angstaanjagende beelden, van verse amputaties die verschoond werden, gangen vol kinderen zonder armen, benen, witte bekkies, ingevallen ogen, die dood lagen te gaan terwijl ik met ze speelde..

Het is als zusje van, zeker niet makkelijk geweest..ben vaak onredelijk jaloers geweest. Immers kreeg mijn broertje de aandacht die ik net zo goed nodig had, ik heb lang met het idee in mijn hoofd gelopen dat ze mij in alles waren vergeten..Maar ik weet inmiddels wel veel beter.

Het is misschien heel raar om te zeggen, maar ik vind mijn broertje een toppertje. Hij had de wil en de kracht dat kleine woordje met die nare lettercombinatie te overleven. Is nu een krachtige grote vent. Ik ben zo trots op hem...





De6klompjes
Het is echt een rotziekte. Het is voor familie, vrienden ook ontzettend moeilijk om te zien hoe iemand waar je ontzettend om geeft zit te vechten. Ik heb ooit mijn arm gebroken en moest een avondje op de kinderafdeling slapen. in de kamer naast mij lag een jongetje en die gilde alleen maar, puur van de pijn. Hij werd toen een keer weggehaald en kwam slapend terug op bed. Ik denk dat ze hem toen kunstmatig in slaap hebben gebracht zodat hij even niet bewust van de pijn zou zijn. Maar dat gegil als ik eraan terug denk gaat nog steeds door merg en been.
09-10-2016 10:55
09-10-2016 10:55
kippepootje
pfff wat moet dat moeilijk zijn geweest gelukkig zijn jullie er sterk uitgekomen ....maar helaas sterven kinderen door bepaalde ziektes te jong pfffff wou dat dat anders was
09-10-2016 00:44
09-10-2016 00:44
Ingrid Tips en meer
Iedereen krijgt er vroeg of laat hoe dan ook (veraf of dichtbij) mee te maken helaas. Ik ben er ook dierbaren mee verloren (o.a. mijn eigen vader)
08-10-2016 23:17
08-10-2016 23:17
notifications_noneadd
20-12-2017 23:10
1 volger , 1 antwoord