Mijn big WHY

Mijn big WHY


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Waarom ONS Kantelhuis mij zo nauw aan het hart ligt heeft alles te maken met de hel waar ik zelf vandaan omhoog ben geklommen.

Als je me 20 jaar geleden had verteld dat ik zelf ooit de nood zou hebben aan een dergelijke plek als ONS Kantelhuis, had ik je waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Ik had een goedbetaalde baan als salesmanager en maakte weken van soms wel 60/70 uur. Tot mijn lichaam stop zei en ik in een burnout terecht kwam en daar bovenop als bonus de diagnose fibromyalgie kreeg. Voor mij was dit een eerste keerpunt, want het zorgde ervoor dat ik wel naar binnen moest keren. Ik begon me te verdiepen in de gevolgen die stress en mijn mindset hadden op mijn lichaam en hoe dat op een natuurlijke wijze te benaderen.

Het zette echter ook een ander proces in werking, namelijk dat mijn toenmalig echtgenoot en ik nog verder uit elkaar groeide. Pas toen werd duidelijk hoe verschillend en onwetend we eigenlijk waren. Door mijn burnout en fibromyalgie was ik niet in staat terug te keren op mijn oude werk en ik begon na een jaar weer parttime te werken bij een autodealer. Wat na een jaar ook weer ophield toen ik door zwangerschap en bekkeninstabiliteit weer thuis kwam te zitten. Toen begon ik (min of meer uit verveling) met bloggen en  parttime online ondernemen, want hoewel ik rekening moest houden met mijn beperkingen, ik wilde toch een bepaalde mate van onafhankelijkheid behouden. En hoewel een mooie opstap en goed lopend verkocht ik dit en begon ik later een eigen holistische praktijk aan huis. Want daar bleek uiteindelijk mijn passie echt te liggen, met mensen werken. En hoe meer ik groeide, hoe onzekerder en jaloerser hij werd en projecteerde dat op mij. De fysieke lijm die onze relatie bijeenhield (want emotioneel waren we nooit echt intiem geweest) begon op te drogen.  Wat ooit als een puberliefde, zonder enig begrip van wat liefde werkelijk was, was begonnen, was vervallen in een set voorwaarden en ruildiensten waar we ons geen van beiden meer in konden vinden.

Het huwelijk was inmiddels niet meer te redden en we gingen uit elkaar nadat bleek dat hij een geheime relatie met een veel jongere vrouw had. Het huis werd met groot verlies verkocht en ik moest weer bijna fulltime gaan werken in de sales om voor mijn kinderen te kunnen zorgen en mijn particuliere huurwoning te kunnen betalen. Ik kwam in overlevingsmodus te staan en mijn zelfbeeld had een flinke knauw gekregen. Ineens stond ik overal alleen voor, want hij verdween niet enkel uit mijn leven, maar ook uit dat van de kinderen en droeg financieel ook niet bij want ook hij zat aan zijn max met de schulden van ons oude huis. Ik was eenzaam en had het gevoel het allemaal niet alleen te kunnen dragen .

Na een paar maanden ontmoette ik een charismatische man en ik was head over heels verliefd. Hij had een goede baan als interim manager bij de bank en een flink inkomen. Dat dit later allemaal op een leugen gebaseerd bleek te zijn kwam ik pas te laat achter toen we al samenwoonden en ik op zijn aanraden mijn baan had opgezegd en weer zelfstandig iets had opgestart. Naast het feit dat hij een verborgen narcist bleek te zijn, was het ook een pathologisch leugenaar die helemaal geen baan bleek te hebben en van alles bij elkaar had gelogen. Dit kwam naar voren toen we het koopcontract voor een andere woning hadden getekend en bleek dat hij zijn werkgeversverklaring had vervalst. De huur en andere zaken bleek al maanden niet betaald (ik vertrouwde hem met de adninistratie in onze relatie als financieel man) en ik stond van de ene op de andere dag op straat met mijn drie kinderen.

Toen begon de zwartste periode in mijn leven. Zonder tijd om op adem te komen moest ik op zoek naar een baan en een onderkomen. Weer terug de sales in dus, maar mijn stressniveau was inmiddels torenhoog door alle schuldeisers die bij mij kwamen aankloppen omdat hij onvindbaar was en de huur was niet meer op te brengen door alle betalingsregelingen. Ik moest wederom op zoek naar nieuwe woonruimte, ik vond al snel iets, betaalbaar maar ik kon me daar niet inschrijven en ik moest dagelijks een uur reizen om naar werk te gaan en de kinderen naar school te brengen. De kinderen had ik in mijn oude woonplaats op school gelaten zodat ze in ieder geval nog 1 stabiele omgeving hadden.

Toen mijn auto het begaf en ik geen nieuwe aan kon schaffen kwam ik met mijn werk in de knel want het OV was niet betaalbaar dagelijks voor 4 personen met wat overbleef maandelijks. Ik raakte mijn baan en dus mijn inkomen kwijt en kwam niet voor een uitkering in aanmerking omdat ik geen inschrijfadres had. Ik kon ook geen werk vinden omdat ik nergens in het GBA kon worden ingeschreven. En de schuldeisers, het werden er steeds meer en ze bleven aankloppen. Totaal ingestort klopte ik aan bij crisisopvang, maar die konden me niet plaatsen want ik had zgn een (weliswaar onbetaalbaar) dak boven mijn hoofd. En daar stond ik weer, voor de tweede keer met een dreigende huisuitzetting boven mijn hoofd omdat ik de huur niet meer kon betalen en ook geen geld had voor borg voor een andere woning. De schulden waren inmiddels flink opgelopen door alle kosten.

Ik kreeg na een jaar overleven eindelijk met urgentie een flatje toegewezen met behulp van maatschappelijk werk en ik schakelde zelf jeugdzorg in om mijn jongste dochter te helpen deze traumatische ervaring te kunnen verwerken. De oudste woonde inmiddels bij haar vriend in en de middelste woonde gelukkig al ruim twee jaar in het buitenland. Mijn hulpvraag leidde echter naar een onder toezicht stelling van mijn jongste dochter en kort daarop een gijzelneming door het CJIB voor een boete die ik niet kon betalen (regelingen deden ze toch nog niet aan), waardoor mijn uitkering en inmiddels opgestarte schuldhulpverlening werd stopgezet. Toeslagen waar ik recht op had kreeg ik niet, deze werden direct door de belastingdienst weer verrekend maar werden overal wel als inkomen meegeteld net als de alimentatie die ik niet kreeg. Dit alles samen resulteerde in een uithuisplaatsing in een crisisopvang voor mijn jongste dochter omdat ik mijn fundering maar niet op orde kreeg.

Omdat ik een paar dagen gevangen had gezeten ivm de gijzeling kreeg ik hulp aangeboden van een stichting en een daaraan gekoppeld maatschappelijk werkster. En hoewel zij alles op alles zette, koppelde ze me helaas ook tot 2 maal toe aan een malafide bewindvoerder waardoor ik weer alles kwijt dreigde te raken wat ik precair had opgebouwd. Ik betaalde al 3 jaar af, maar was nog geen steek verder gekomen, dat geld was in de zakken van de malafide bewindvoerders beland, sterker nog ik had nog meer schulden dan daarvoor. Maar ook deze medewerker deed slechts wat haar was opgedragen, ook zij was met handen en voeten gebonden. Toen het te complex werd trok ook deze stichting  haar handen van mij af.

Van de sterke vrouw was inmiddels enkel nog een zielig hoopje mens over. Ik was het vertrouwen in de hulpverlening totaal kwijt toen jeugdzorg zelfs begon over plaatsing van mijn dochter in een pleeggezin en met mijn laatste beetje kracht en verstand schakelde ik zelfstandig een psychiater in om me te beoordelen op mijn ouderlijke kwaliteiten. Daar kwam in naar voren dat ik een uitstekende ouder was met een goed vermogen om haar behoeften in te schatten maar door financiele gronden daar niet aan tegemoet kon komen. Dit was mijn redding, want enkel om financiele reden was er geen gegronde reden en voorkwam dat ik mijn dochter volledig kwijtraakte. Maar dit kostte mij wel mijn laatste beetje kracht en waardigheid.

Maar iemand zag dat zielig hoopje mens door een van mijn razende blogs over het ware "vangnet" hier in NL en bood me hulp aan in de vorm van een kostenloos verblijf van 2 weken in duitsland, een hoeve gerund door 2 dames van de kerk en praktische hulp bij mijn inkomsten en schulden door zijn team. Wat ik daar kreeg was onbetaalbaar, ik werd weer gezien als mens, een luisterend oor zonder oordeel, praktische hulp en ik kreeg de ruimte om te huilen en flink te rouwen. Maar wat ik daar vooral (her)vond was menselijkheid, hoop,  vertrouwen en de  kracht om door te vechten, omdat ik meer verdiende dan de situatie waar ik inzat. Ik voelde me eindelijk gezien en gehoord als mens in plaats van een complexe case of nummer.

Stilletjes maakte ik toen een belofte dat als ik ooit weer er bovenop was, ik ook een dergelijke sanctuary/time-out wilde realiseren.

Mijn dochter kwam al snel daarna weer bij me wonen en ik had een extra reden erbij om voor door te vechten. Het geestelijke herstelproces was intensief en duurde jaren maar ik ben er uiteindelijk gekomen, mindfulness hield me op de been en bracht me voorbij de angst, schaamte en de schuldgevoelens. Ik ben door schade en schande wijs geworden, en heb dat aangevuld met behoorlijk wat studies. Want tijd en drive had ik voldoende. Voor de economie ben ik nog afgeschreven, want al die stress heeft zijn sporen fysiek wel behoorlijk nagelaten. Maar geestelijk en emotioneel ben ik er gelukkig weer redelijk bovenop,  als ik tenminste op mijn eigen tempo en zonder stress kan blijven leven. Aan het fysieke herstel werk ik nu volop door zo gezond mogelijk te eten en bewegen en door heel goed te luisteren naar mijn fysieke grenzen.

In alles zat ook een heel groot geschenk, het leerde me compassie, overgave, balans, zelfliefde, zelfredzaamheid, zelfsturing en zelfcontrole, het leven werd mijn ultieme spiegel en leermeester. Ik leerde mezelf, mijn gedachten en mijn emoties op een diep level kennen en begrijpen en werd groter dan mijn problemen. Wat mij is overkomen heb ik weten te transformeren in kennis, in diepe inzichten, kracht en kwaliteiten en daar help ik nu anderen mee.

En nu ik mezelf heb hervonden en mijn ware zelf heb uitgegraven onder het puin van het verleden. Mijn lijf weer liefheb ondanks de fibromyalgie, c-ptss en copd (de fysieke sporen van jarenlang in trauma leven), mijn vertrouwen in mezelf is hersteld en mijn relaties met anderen weer liefdevol en intiem zijn, is het tijd om mijn belofte om te zetten in daden.  Want als mens ben je ALTIJD wat waard en is er altijd wel iets dat je te bieden hebt voor een ander.

Maar wees altijd eerst van waarde voor jezelf.


Ons KantelHuis wordt een plek waar mensen even een time-out van een paar weken kunnen nemen. Waar ze in ruil daarvoor actief meedoen aan het huis realiseren en in stand houden. En waar ze met een programma voor persoonlijke ontwikkeling en bewustzijnsvergroting, daarna met een andere blik hun leven weer kunnen oppakken. Donaties zijn HART nodig!

Voor meer informatie ga naar www.onskantelhuis.nl

Ik heb geleerd van het leven dat soms, de donkerste tijden ons naar de helderste plaatsen kunnen brengen. Dat onze pijnlijkste gevechten ons de meest noodzakelijke groei kunnen geven; en dat de meest hartverscheurende verliezen van vriendschap en liefde plaats kunnen maken voor de meest geweldige mensen.

Ik heb geleerd van het leven, dat wat op dit moment een vloek lijkt, eigenlijk een zegen kan zijn, en dat wat het einde van de weg lijkt, eigenlijk alleen de ontdekking is dat we een ander pad moeten afleggen. Ik heb geleerd dat, hoe moeilijk de dingen ook lijken, er altijd hoop is en altijd hulp is.

En ik heb geleerd van het leven dat ongeacht hoe machteloos we ons voelen of hoe vreselijke dingen lijken, we niet kunnen opgeven. We moeten doorgaan. Zelfs als het eng is, juist als het eng is, zelfs als al onze kracht weg lijkt te zijn. Juist dan moeten we in onszelf, in het leven en onze kracht blijven geloven en verder gaan.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow! Wat goed dat je zover bent gekomen! Heel veel succes met het opvanghuis!
| 15:03 |
Dank je wel!
| 08:43 |
Wat een vreselijke dingen zijn er gebeurd. Ik hoop dat het je beter gaat
| 21:16 |
Sterker nog het gaat geweldig met me!
| 07:41 |
Dat is fijn voor je
| 06:43 |
Wat is er veel gebeurd in jouw leven. Krachtig van je om hierover te vertellen en je droom probeert waar te maken.
| 18:04 |
Het is hard nodig om taboes te doorbreken
| 07:41 |
Wat heb jij veel meegemaakt! En om je sterke persoonlijkheid kun je nu alsnog je droom waarmaken! Respect! En veel, heel veel succes!
| 15:17 |
Dank je wel!
| 07:40 |
Wat een heftig verhaal en waat mooi uitgelegd
| 14:05 |
Dank je wel Loes!
| 14:08 |
Wat een relaas! Mooie boodschap.
| 12:09 |
Dank je wel Ingrid!
| 12:19 |
Wat een verhaal! Wow, even een tip: de link nar de website werkt niet ;-)
| 11:04 |
Dank je wel! Ik ga het nakijken
| 11:05 |
Top!
| 11:09 |
opgelost!
| 11:14 |
Topper! Ik heb hem even opgeslagen, wil er nog eens goed naar kijken. Ziet er wel goed uit!
| 18:00 |
Ik denk dat er vandaag de dag meer en meer nood is aan een plaats zoals het Kantelhuis.
| 10:21 |
Dat zien wij dus ook, dus alle hulp om dit te kunnen realiseren is welkom!
| 10:55 |
Wow, wat een verhaal! Wat een negatieve spiraal heb je ingezeten die je toch hebt weten te keren! Heel veel succes!
| 10:12 |
Dank je wel Marjolein!
| 10:54 |
Heel sterk van jou om je hele verhaal met ons te delen x
| 09:15 |
Dank je wel, het is tijd om dit soort taboes te doorbreken, want het gebeurt vaker dan zichtbaar is.
| 09:30 |
Er zouden meer oplossingen moeten zijn voor het psychisch leiden dat dit te weeg brengt
| 10:09 |
Wat in mijn machte ligt is in ieder geval om het onzichtbare invloedcirkeltje bloot te leggen
| 10:53 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen