Vervolg 11  : van wankel naar houvast

Vervolg 11 : van wankel naar houvast


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De hoorn op het politiebureau werd neergelegd.  Ik hoorde de agent " dankjewel " zeggen en opgelucht ademhalen . Er was nog een bed vrij in een crisiscentrum . Het was enkel maar voor maximum een aantal dagen en het was ook niet in de buurt .

Het maakte me allemaal niet uit eerlijk gezegd, zolang ik maar niet naar huis moest . Er viel een last van mijn schouders.  Ik was zo moe van alle emoties die ik had gevoeld enkel al die dag , dat ik waarschijnlijk bijna eender waar had kunnen slapen . 

 Ze brachten me met de wagen naar het centrum , het was al donker buiten , ik kon me dus helemaal niet oriënteren.  Er werden nog een aantal papieren ingevuld door de agenten en daarna vertrokken ze. Ik herinner me niet veel van die paar dagen daar ,enkel de kamer waar een prikbord hing  en mijn ontlading bij  het zien van een bed . Ik moet haast onmiddellijk in slaap zijn gevallen  met mijn kleren aan , wetende dat er nog een heleboel veranderingen te wachten stonden maar daarvoor was mijn geest te moe.

  De bijzondere jeugdzorg kreeg mijn dossier in handen en had nu het zeggenschap over mijn toekomst . Er werd verder gekeken wat er allemaal diende te gebeuren en hoe het met mijn school verder moest .Eerst diende er stabiliteit gegeven te worden , dus kreeg ik te horen  dat ik voor 3 weken kon verblijven bij een pleeggezin in Wijnegem . Het gezin had al een aantal kinderen , waarvan   ik dan tijdelijk de oudste zou zijn . Het waren supervriendelijke mensen , maar me eraan hechten was voor mij uitgesloten omdat ik wist dat ik er maar tijdelijk zou verblijven . Het afscheid zou me anders te zwaar wegen.  Ik was wel benieuwd waar ik uiteindelijk terecht ging komen  , waar het allemaal zou eindigen zodat ik me een beetje thuis kon voelen op een plekje van mezelf .

 Na 3 weken moest ik verhuizen naar Antwerpen . Ik nam afscheid van mijn pleegouders en beloofde hen  om zeker nog iets te laten weten . Ik had het idee dat zij het moeilijker hadden met mijn vertrek dan ikzelf . Mijn beschermingsmechanisme om me niet snel aan mensen te hechten had dus  wel degelijk een functie waardoor ik pijn en gemis  kon uitsluiten  op dat moment . Het  orientatie en observatie centrum was de volgende stap . Ook dit zou slechts  voor een aantal weken zijn. Onder observatie en oriëntatie wist ik niet goed wat ik moest opmaken .

 Ik kwam terecht in een groep met andere jongeren , allemaal  met hun eigen problematiek en achtergrond.  Contacten leggen  lukte me gelukkig wel goed en de meeste van deze jongeren vertelde amper over hun thuissituatie. Je kon niet zien aan hen wat ze hadden meegemaakt of hoe het hen had bepaald.  Als je deze mensen op straat was tegengekomen , kon je je niet voorstellen dat ze een trauma hadden opgelopen of misschien wel een geheim verborgen dat de buiten wereld niet mocht weten .

 Mijn vader bracht me een koffer vol kleren .Ik zag de tranen en het verdriet in zijn ogen en wist niet hoe ik  me moest gedragen tegenover hem. Het feit dat ik even in een aparte ruimte met hem was , deed me onveilig voelen . Hij  vroeg me wat hij moest doen . " moet ik met je moeder uiteen gaan? "   Ik antwoordde dat hij dat zelf moest weten , ik kon hem onmogelijk zeggen wat hij wel of niet moest doen met zijn leven . De raad die ik al die tijd aan mijn moeder had meegegeven, had ook niets verandert dus waarom zou mijn antwoord er dan nu wel toe doen ?

Het moment waarop mijn vader vertrok, rende ik naar mijn kamer en begon  te huilen.Waarom was mijn moeder niet meegekomen ?Waarom moest ik beslissingen en raad geven aan mijn ouders, terwijl ik zelf nog een kind was en in de knoop lag met mezelf ?  Het was een ontlading van verdriet dat me overviel  . Uiteindelijk zag  ik hen allebei graag, maar de druk die ze op me legde was er teveel aan en verwarde me . Soms werd ik behandeld als volwassene , dan weer als een kind . Soms was alles koek en ei , dan weer was er alarmfase 4 aan de gang . Het ene moment werd er geroepen , het andere moment werd er naar de keel gegrepen of met iets gesmeten ... 

Ik leerde al van jongsaf aan  om hyper-alert te zijn voor al deze signalen.  Mijn lichaam was in een constante staat van paraatheid . Ik leerde om gedragingen , bewegingen of intonaties in het oog te houden  om zo te kunnen inschatten wat er zou volgen.

 Die avond in mijn kamer , bleef ik onophoudelijk huilen . Heel mijn lichaam  trilde oncontroleerbaar, beelden van vroeger en nu flitste door mijn hoofd.  Er leek geen einde aan te komen . Iemand van de opvoeders kwam een kijkje nemen en probeerde om met me te praten . Ze kreeg geen contact met me en ze maakte zich duidelijk  zorgen .  De dokter van het centrum werd erbij gehaald, maar ook hij kon niet tot me doordringen. Ik denk dat het de naschok was van alles  wat ik had opgekropt, net zoals een ontstoken wonde die openspringt  en waar alle vuiligheid uit moet .

 Het trillen van mijn lichaam  had meer dan 4 uur geduurd vooraleer ik een beetje terug tot zinnen kwam.  Ik probeerde  uit bed te komen  om naar de opvoeder , die nachtdienst had , te gaan vragen om een pijnstiller.  Ik had ontzettend veel hoofdpijn en was ongerust over wat me zojuist was overkomen. Mijn hele lijf deed zeer,  kon nog amper op mijn benen staan en strompelde naar het begeleidingslokaal. Daar had ik een gesprek met een opvoeder, nam een pijnstiller en kroop weer mijn bed in.  Nooit heb ik een antwoord gekregen op wat me was overkomen . Ik weet enkel dat het weerzien met mijn vader de trigger was die het in gang had gezet.

 Er was verscheidene keren geprobeerd en gevraagd aan mij of ik niet terug naar huis wou gaan . Een vraag die bij mij heel veel kwaadheid naar boven bracht.

Precies of ik er niet goed over had nagedacht vooraleer ik deze stap had overwogen , of ik alles in een impulsieve bui had beslist  of dat ze mijn verhaal niet als waarheid aannamen ! Van 1 ding was ik zeker, terug gaan naar huis was iets waar ik zelfs niet over moest nadenken.

 Mijn moeder en vader hadden ook gesprekken met de opvoeders van het oriëntatie-observatie centrum .  Uiteraard werd er door hen verteld dat ik moeilijk kind was , ze mij op geen enkele manier konden straffen,  dat al wat ik verteld had , leugens waren , ... enz . Het maakte me zelfs niet kwaad , ik wist dat wat ik vertelde echt was gebeurd.  Dat ze de schijn naar de buiten-wereld moesten hooghouden van het perfecte gezinnetje waar spijtig genoeg 1 kind zodanig onhandelbaar was geworden  dat ze zich geen raad meer wisten . Ze hadden zoveel voor me gedaan , me alles gegeven , nog een verjaardag met me gevierd, ... etc . Allemaal verwijten die jaren later nog moest aanhoren.  Maar de echte reden waardoor ik thuis was weggegaan  , die konden ze niet aannemen!  Het ging me niet om het financiële, het ging me niet om die verjaardag . Ik had alles gekregen, alleen niet waar ik nood aan had . Een stabiele gezinssituatie, waar liefde en veiligheid centraal stonden .

Het is inderdaad misschien gemakkelijk van me om hen deze dingen  te verwijten  , ik kende hun verleden en hun " rugzak " niet. Misschien hadden ze wel gehandeld uit de overtuiging dat deze manier van opvoeden, naar hun normen, de juiste was ?  Misschien was het kopen van materiële spullen hun enige manier om te tonen dat ze me wel graag zagen ? Alleen heb ik dat niet zo aangevoeld . 

Ik heb me de vraag gesteld als kind weg van huis , hoe mijn moeder zich moest voelen, ik heb me afgevraagd of door mijn  weggaan de ruzies niet nog hoger zouden oplopen , ik heb me afgevraagd hoe mijn broer zich moest staande houden  nu zijn grote zus er niet meer was . En Ja, ik heb me schuldig gevoeld en verdrietig, alleen wist ik dat als ik deze stap niet had ondernomen, ik mezelf iets had aangedaan  .

 De 3 weken oriëntatie-observatie zaten er bijna op .Ik was doodsbenauwd over wat er nu zou volgen en of er van de bijzondere jeugdzorg uit niet beslist zou worden dat ik toch verplicht naar huis terug moest gaan . De opvoeders, de dokter, psycholoog en het clb zouden allemaal aan tafel zitten  om te bespreken wat er verder diende te gebeuren.  Ik voelde me afhankelijk van hun beslissing  en al had ik zelf aangegeven dat ik niet naar huis terug wou, het zou me tot op de laatste moment helemaal in de greep houden. 

Wordt vervolgd .... 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik ben benieuwd...
| 23:09 |
Bedankt om me te volgen 😊
| 23:13 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen