Vervolg 15 : Kortenberg- Leuven

Vervolg 15 : Kortenberg- Leuven


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik was op , 

totaal mentaal op en het uitte zich in slapen , slapen en nog eens slapen.  

Ik geraakte maar niet uitgerust en het minste deed me in tranen uitbarsten . 
Ik hoopte dat er in Kortenberg een manier werd aangereikt om met deze vermoeidheid om te kunnen gaan  . 

Het was net alsof het van de ene dag op de andere plots  was begonnen . Het was een signaal van mijn lichaam dat ik niet langer kon negeren . 


In Kortenberg  aangekomen , was het eerst wat me opviel de oneindig lange gangen . 

Er waren zoveel afdelingen in 1 inmens gebouw , dat ik schrik had om  er nooit mijn afdeling te kunnen vinden . 

Mijn kamer leek op een saaie eenpersoonskamer met enkel een bed , een bureau en een douche in . 
Het bed deed me instant verlangen naar slaap en absoluut geen mensen om me heen . 
Maar uiteraard was daar geen tijd voor .  
Een gesprek met de psycholoog was het eerste wat op de agenda stond . 
Ik kon zonder problemen vertellen  over de problemen die ik had ervaren in mijn jeugd omdat ik me emotioneel afstandelijk hield . 

Ik vertelde over elk detail alsof het mij  niet was  overkomen , maar iemand anders . 

Veel feedback kreeg ik niet , er werden  enkel een aantal notities genomen . 

Ik was best nieuwsgierig  naar wat er allemaal op dat klein blaadje papier geschreven werd , welke info werd onthouden  en of het werd opgeschreven vanuit een eigen interpretatie of exact zoals ik het verteld had . 


Ook met andere therapieën kwam ik voor het eerst  in contact . 

Beeldende therapie , muziektherapie , gesprekstherapie en nog een aantal  andere .  

Beeldende therapie lag me het meest . 
Ik kon op mezelf bezig zijn en me zo afzonderen in mijn hoofd en dan was het enkel ik en mijn tekening . 


Op de muziektherapie vond ik het vreemd dat de muziek absoluut niet mooi moest klinken , maar dat we onze emoties konden omzetten in klanken . 
Harde klanken met de trommel voor kwaadheid, zachte klanken met de piano voor verdriet , ... het waren voorbeelden  van iets totaal nieuws voor mij . 

De jongeren die  op de afdeling waren, kampte allemaal met een verschillende problematiek.  Sommige hadden een eetstoornis , andere een depressie en nog andere een persoonlijkheidsproblematiek. 

 

Er waren veel indrukken die ik in een korte tijd allemaal te verwerken had, maar gelukkig waren er ook de vrije momenten . 
Dit waren momenten van ontspanning voor me . 

Slapen en me afzonderen van alle impulsen was waar ik , naar mijn gevoel,  het meeste nood aan had . 


Plichtsbewust probeerde ik steeds aanwezig te zijn op de verschillende therapieën  . 

Ik voelde na enige tijd dat het spreken over wat me bezig hield, me angstig maakte of juist verdrietig. Allerlei emoties die vreemd voor me waren , werden losgeweekt. 

de therapie begon zijn vruchten af te werpen.

Het was iets wat ik daarvoor amper deed huilen in het bijzijn van andere of mijn angst tonen. 

Het opkroppen  van gevoelens en denken dat ik het allemaal wel zelf kon bolwerken  , was een patroon geworden  dat ik moest zien te doorbreken.

Kortenberg  was op een korte tijd een veilige burcht geworden  waar ik leerde  spreken over dingen die niet vanzelfsprekend voor me waren . 
Ook het delen van pijnlijke onderwerpen met de jongeren in mijn groep was iets wat ik had moeten  leren . 
Het meest comfortabele voelde ik me bij 1 op 1 gesprekken.  


Alhoewel er de mogelijkheid voor me was me af en toe eens buiten de afdeling te begeven, had ik daar geen nood aan . 

Enkel de therapieën en mijn kamer , dat was mijn veilige leefwereld.  


Na een aantal weken was het traject in Leuven  afgerond en mocht ik terug naar de Vlinderkens gaan . 

Ik was enorm blij om mijn vertrouwde omgeving en mensen terug in de armen te kunnen sluiten. 

Maar langs de andere kant was ik angstig dat de vermoeidheid weer terug zou gaan beginnen eens ik me weer in de " maatschappij " begaf .


De jongeren van de Vlinderkens en ook de begeleiding waren blij dat ik terug was .  
Ik voelde dat ze trots op me waren dat ik het traject in Leuven had afgewerkt en dat gaf me zowaar een enorme boost . 
Ik hoopte zo snel mogelijk het leven van alle dagen weer te kunnen hervatten en uiteraard ook weer naar school te kunnen gaan  . 

Op zaterdag  deed ik al enige tijd weekendwerk in een slagerij zo'n 500 meter van de Vlinderkens af . 
Op die manier had ik wat geld waarvan ik een extraatje voor mezelf kon kopen .  
Ook al kreeg elke jongere een beetje zakgeld naar leeftijd, als je rookte was het er zo weer door . 
Het werk bestond eruit om vleeswaren te versnijden  en klanten te bedienen . 
Ik deed het al bijna een jaar en had echt fijne collega's . 

Ze waren op de hoogte van de opname in Leuven en hadden alle begrip voor mijn situatie .  


De vrouw die me had opgeleid , was een lieve jonge Marokaanse vrouw genaamd Halima . 
Ik was erg close me haar en we konden het erg goed vinden samen. Ook was ze eerder een vrijgevochten  type en goed ingeburgerd in het moderne leven .  
Ik vond het dan ook vreemd toen ze er plots niet meer was  op zaterdag. 
Allerlei vragen spookte door mij hoofd . 
Ook andere collega's hadden weinig of geen informatie van haar afwezigheid .  

Na mijn werk , nam ik direct mijn telefoon en belde naar haar nummer.  

Ze nam niet op , zelfs niet na meerdere keren proberen .

Ik besloot een bericht in te spreken om mijn  bezorgdheid te uiten . 
Het deed me verdriet dat Halima plots was verdwenen  en de normaal gemoedelijke sfeer op het werk was omgeslagen in pure ongerustheid .  
Die nacht kon ik amper slapen . 
Ik wou dat ik controle had over heel de situatie en hoopte dat ze me in vertrouwen  zou nemen . 

Na enige tijd kreeg ik eindelijk een telefoontje van Halima . 
Ze wist me te vertellen dat ze gevlucht was van haar familie . 
Die waren van plan haar uit te huwelijken met een man waar ze absoluut geen toekomst mee samen zag  . 

Haar oudere broers waren agressieve en dwingende types die alles in het werk stelde om haar op te sporen  en onder dwang naar huis te terug te sturen  . 

Om die reden had ze een aantal spullen ingepakt en was vertrokken naar een vluchthuis.  

Ik trok me de situatie enorm hard aan en wou dat ik haar kon helpen . 
Maar wat kon ik anders doen dan luisteren en een vriendin voor haar proberen  te zijn? 

Na enkele weken wisten we elkaar in alle geheim te ontmoeten.  
Ik zag het verdriet en de angst in haar ogen . 

Ze moest zich enorm onzeker hebben gevoeld over de toekomst dacht ik.  De angst in haar ogen voor elke wagen die passeerde was duidelijk zichtbaar alsook de vermoeidheid die te lezen was van haar gezicht .  

Het weerzien met haar deed me deugd.
Zo goed ik  kon probeerde ik haar te ondersteunen en te luisteren naar haar verhaal .
Het liefst van al had ik haar willen verstoppen  in mijn kleerkast op mijn kamer in de Vlinderkens  , een absurde gedachte natuurlijk , maar het geeft wel weer hoe erg ik met haar situatie inzat . 

De weken gingen voorbij zonder Halima . 
Het was niet hetzelfde zonder haar en mijn werk deed ik dan ook met minder plezier dan ervoor.  
Het was voor mij  steeds al een aantal weken wennen  vooraleer ik me ok kon voelen bij nieuwe mensen en een nieuwe situatie, maar het was nog moeilijker als een situatie plots veranderde . 
Plotse veranderingen betrok ik op mezelf.  

Ik was waarschijnlijk niet goed genoeg om bij te blijven , het was een straf van bovenaf om mensen  die ik graag zag niet bij mij te laten blijven . Heel veel van die  gedachtes maakte dat ik veel dingen  persoonlijk aanvoelde . Al wist ik  rationeel toen  al dat dat niet klopte toch voelde mijn gevoel me hier niet in .


Op een zaterdag werd ik naar het bureel geroepen  . 
Ik voelde al een soort spanning over mij komen en vroeg me af wat ik mogelijks verkeerd had gedaan  .
De hoofdverantwoordelijke was een lieve man met wie ik een redelijk goed contact had.  
Hij bekeek me met een bedrukt en zorgend  gezicht.  

Toen ik  vroeg wat er scheelde , wist hij me teleurstellend nieuws te vertellen . 

De supermarkt waar ik werkte op de slagerij-afdeling , moest bezuinigen waardoor mijn contract als jobstudent  niet werd verlengd na 1 jaar dienst. 

Niet enkel dat van mij werd niet verlengd , maar dat van de andere studentes ook niet.  

Het was een slag in mijn gezicht . 
De zoveelste verandering in een korte tijd na mijn opname dat ik geen plaats kon geven. 
Kwaadheid en verdriet overheerste maar ik wist er geen weg mee . 
Teleurgesteld nam ik afscheid van mijn collega's en stapte ik huilend naar de Vlinderkens . 
Zwarte gedachtes stapelde zich op in mijn hoofd . 
Ik herkende deze gedachtes al van toen ik 8 jaar was . 
Dat was de eerste leeftijd waarop ik ze gekregen had.  
Toen was het eerder een verlangen naar weg zijn van een situatie, maar nu voelde het anders , echter en concreter .


Wordt vervolgd ..





  


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Begrijpelijk dat je (gevoels)wereld helemaal op de kop stond. Het is ook allemaal niet niks lieverd !
| 10:45 |
Ik vond vroeger altijd dat  mijn emoties en belevingen precies overreageerde op alles wat gebeurde .  Maar eigenlijk is alles  een opeenstapeling van xxx
| 16:37 |
overreageren doen we vaak als we nog 'ud zeer' hebben liggen wat nog niet gezien/gehoord en begrepen is . nog net de aandacht heeft gekregen die het verdient. en ja ...zo stapelen we opeen .  dan kan iets wat je raakt je zo raken dat je 'uit het lood geraakt'... vaak omdat er veel meer onder ligt dat hetgeen dan gebeurd. knuff
| 08:50 |
Inderdaad de toen al te zware rugzak werd meer  en meer overbeladen . Xx
| 08:56 |
gelukkig kreeg je het in de gaten !
| 09:34 |
Niet makkelijk om al die gevoelens, teleurstelling, gemis, het hoofd te bieden.
| 13:19 |
Nee idd , als ik erop terugblik snap ik nog steeds niet hoe zoveel verandering me staande heeft weten te houden.  
| 08:57 |
Ik snap dat zoiets weer stevig bij je binnenkomt ...
| 09:00 |
Het was een teleurstelling en een afwijzing op mijn persoon zo voelde het aan   . Op vlak van werk ben ik later heel vaak alert geweest voor  signalen die konden wijzen op afwijzing . Al ging het daar niet over natuurlijk 
| 09:19 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen