Vervolg 17 : een laatste dag

Vervolg 17 : een laatste dag


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik opende mijn  ogen ,

een zachte gloed zonnestralen verwarmde mijn gezicht . De dag was aangebroken, de allerlaatste dag die ik bewust zou doorbrengen hier op deze aardbol .

 De beslissing lag  al lang vast en ik  had er elke moment naartoe geleefd . Niets kon me de dagen ervoor nog kwetsen , ik voelde me goed, ik kon terug lachen maar vooral ontspannen .

 Ik noem het de opluchting.  Opgelucht dat er een einde kwam aan alles . Dat ik wist dat ik het kon stoppen en dat het was voorbereid zoals ik het wou . Niemand zou nog in mijn plaats iets beslissen en niemand zou me ooit nog pijnigen  of teleurstellen  . De tranen van het afscheid waren al reeds  gepasseerd.

  Ik had er vrede mee !

Ik maakte me klaar en besefte dat elke handeling die ik deed zoals : "tanden poetsen , ontbijten , mijn bed opmaken , een knuffel geven aan de jongeren   , ...  de laatste keer zouden zijn .

Bij die gedachte en elk gevoel dat er bijkwam kijken,   stond ik even  extra stil .

De afscheidsbrieven  lagen klaar op mijn bureau . Het verhaal was af ! Ik had alles verteld en niets meer te zeggen of schrijven . 

Ik wierp een laatste blik naar mijn kamer om daarna de deur nooit meer te openen ,  nam mijn rugzak, die beladen was met alcohol,  in de hand en begaf me naar de woonkamer .

Het geluid van glazen flessen die tegen elkaar kletste , deden me beseffen dat ik oplettender moest zijn .

Ik wou absoluut niet dat er iets zou mislopen ,  Dus  plaatste ik  mijn zak achter de trap en deed zo normaal mogelijk tegen iedereen . 

"Veel plezier op school !" Hoorde ik een begeleidster  nog  roepen en ik wierp  haar nog een laatste glimlach toe .

 Onderweg naar de bushalte, nam ik de hand van mijn vriendin vast . Het zou een mooie dag worden en ik was blij om die met haar te kunnen spenderen . Ze was als zus voor me geworden. Ze begreep mijn emoties en de thema's waar ik al jarenlang mee worstelde . Het was fijn  om me even niet helemaal alleen te voelen . Niemand kon beter begrijpen wat er allemaal door me heenging dan lotgenoten die elk op hun eigen manier hetzelfde hadden meegemaakt . Zelfs de beschrijvingen in psychische literatuur,  benaderde nog niet half wat de pijn inhoudelijk met een mens  allemaal deed . Hoe ver het iemand dreef om al het bekende achter te laten en te vervangen door het niets.   Het " niets" zou beter  zijn en  voor eeuwig ,  dit in tegenstelling tot de toekomst die dat perspectief niet kon aanbieden.

 De bus hield halt en we stapte allebei uit .  In de verte zagen we  een klein maar  gezellig   speeltuintje .

De schommel waar zoveel kinderen eerder plezier op hadden gemaakt , hong stil .  Ik zette me op een bankje en opende mijn rugzak .  Het was nog vroeg in de ochtend , maar toch gleed de zoete drank vlot naar binnen . Er volgde al snel een 2de fles en we besloten naar de schommel te gaan . Ik kon me niet herinneren wanneer het de laatste keer was geweest  dat ik me als kind daarop had geamuseerd .

" Had mijn vader me eigenlijk ooit vooruitgeduwd op de schommel ? " vroeg Ik me af .  Ik deed mijn uiterste best om me dat beeld voor ogen te halen , maar het lukte me niet. 

" Vast wel , dat kon toch niet anders!" repliceerde een bekende stem in mijn hoofd .

Ik schommelde steeds maar sneller, bewegend met mijn beide benen op en neer om hoogte te maken en voelde een warme bries  lentewind door mijn haren.  De felle zonnestralen maakte dat ik half men ogen sloot .

 "Vrijheid " , was het woord dat het beste aansloot op mijn gevoel van dat specifieke moment .

De tijd ging zo snel voorbij  dat ik niet eens had gemerkt dat ik 5 gemiste oproepen had binnengekregen op mijn gsm. Het waren allemaal oproepen van de Vlinderkens ! 

De angst sloeg me om het hart . Ik had mijn school verwittigd dat ik ziek  was  , dus zij zouden de Vlinderkens niet hebben gebeld om mijn afwezigheid door te geven. Wat kon nog meer de reden zijn van hun  aanhoudende bellen ? 

Een voicemail kwam binnen.    Ik durfde er niet naar te luisteren en zette mijn gsm uit .  We pakte onze spullen bij elkaar en besloten  toch maar al de bus richting Antwerpen te nemen.

 Het gebouw dat ik had uitgekozen voor "de sprong "bevond  zich immers midden  in de stad . Het had de naam " de boerentoren" gekregen .

 Onderaan was een bankfiliaal gevestigd en daar was  een lift die tot boven naar het hoogste verdiep zou leiden. 

Het dak zelf ,  zou ik waarschijnlijk niet bereiken met de lift, maar ik kon me inbeelden dat er wel een trap naartoe zou leiden .

Gespannen wachtte we samen op de bus . Mijn telefoon zat nog steeds  in de rugzak , maar ernaar kijken durfde ik niet,  ook al stond deze af. 

" zou ik hem niet beter in de vuilbak smijten ? " vroeg ik me af  . "misschien kon hij getraceerd worden zonder signaal ?"

Op dat moment arriveerde onze bus.  Vliegensvlug stapte we en in begaven ons rechtstreeks  naar de achterbank.

"Nog een half uur voordat we in Antwerpen zijn " dacht ik .

Het zou allemaal anders gaan dan gepland en dat maakte me bloednerveus. Maar hoe dan ook, ik was vastbesloten mijn plan uit te voeren ! 

Een derde flesje werd geopend . Met een grote teug , dronk  ik het half leeg . Ik probeerde me te ontspannen terwijl ik door het raam naar buiten  keek.  De bus maakte vaart en moest niet aan elke halte stoppen , dat was een geluk.

Plotseling  begon er een auto met zijn lichten te flikkeren  en aanhoudend  te claxonneren. "Waarschijnlijk iemand die geen geduld heeft ! " bedacht  ik me geërgerd  .

Maar toen ik  beter keek zag ik dat het begeleiding van de Vlinderkens was .

 De volgende halte moest onze bus stoppen.  Ik zette mijn gsm aan en onmiddellijk kwam er een oproep binnen van onze begeleidster. Ik kon niet anders dan opnemen .

Een doodongeruste stem smeekte me om uit te stappen en te praten met haar.

Toen de bus halt  hield , stapte we dan ook uit en keek ik haar angstig in de ogen . De poetsvrouw had de brieven gevonden  op mijn  bureau en  onmiddellijk alarm geslagen . Ik was teleurgesteld in de eerste plaats dat de poetsvrouw de brieven had gevonden  , veel vroeger dan gepland . Maar nog vele erger  vond ik  dat ik op deze manier niet tot aan de toren zou geraken. De begeleidster vroeg ons om iets te gaan drinken zodat we erover konden praten .  Aangezien ik al redelijk licht was in mijn hoofd van de alcohol , probeerde ik haar van dat idee af te halen . Ze bleef volharden en konden niet anders dan haar volgen richting een cafeetje .

De tranen kwamen opzetten en mijn  de teleurstelling  kon ik niet langer verborgen houden . Luid snikkend vroeg ik haar  :  "wil jij mijn mama zijn? " " een mama is al wat ik wil ! "

Verbaasd keek ze me aan . Die vraag had ze niet verwacht .  Ik zag haar denken terwijl ze me aankeek.

"Nee ik wil je mama  niet zijn "  was haar antwoord .  Wat er daarna  allemaal nog gezegd werd , hoorde ik al lang  niet meer .

Mijn hart brak in duizend stukken door de zoveelste afwijzing .  Zonder enige verdere uitleg stond ik op en liep  huilend naar buiten .

Ik kon niet meer , ik was doodop en mijn hart was voor de zoveelste keer  in stukken gescheurd.  Ik wou naar Antwerpen gaan al was het te voet of al pendelend ! De tranen bleven maar  komen . Een sluis van zout water , opgekropt verdriet ,  was nogmaals opengezet .

Midden  op de  straat viel  ik op mijn knieën neer  biddend  dat er nu een wagen met hoge snelheid kwam aangereden .

Het lot besliste anders ... 

De begeleidster nam ons met de wagen terug richting de Vlinderkens . Het was al donker buiten en de straten lagen er verlaten bij . Nog steeds zocht ik naar een manier om weg te komen.

De rit  in de wagen en het teveel aan emoties maakte me misselijk.  Ik moest overgeven dus konden we niet anders dan even halt houden. De schaamte die ik voelde , de draainissen  in mijn hoofd , Ik hoopte dat het een slechte droom was waaruit ik elk moment zou  ontwaken en opgelucht ademhalen. 

Aangekomen in de Vlinderkens kon ik nog amper op mijn benen  staan. Toch moesten we nog even naar de vergaderzaal om te bespreken wat er verder diende te gebeuren  zodat de nacht "veilig" kon verlopen  . Het liefst van al was ik op dat moment naar mijn  kamer gerend , maar dat werd me verboden . Op het moment dat ik hoorde dat de politie onderweg was naar Vlinderkens  , knapte er iets in mij . 

Ik kan het niet anders beschrijven dan een totale vlaag van waanzin  die over mij kwam gevlogen .

Ik begon luidkeels  te roepen en de tafel die voor me stond weg te schoppen. Ik dreigde ermee om weg te lopen . Zo hadden ze me nog nooit eerder gezien ! 

Hoe graag ik ook wou vertrekken , door het hoge alcoholgehalte in mijn bloed was ik niet in staat om me een weg te banen door de begeleiding die  me nu voor me stond .

 Drie agenten kwamen aan en stelde allerlei vragen .  Het was niet langer veilig noch voor mezelf noch voor de jongeren die alles zagen gebeuren en gechoqueerd op enige afstand toekeken . 

 Ook de begeleiding was ten einde raad en vonden het raadzaam dat ik een nacht in de cel doorbracht. Kwaad en opstandig  riep ik dat het me allemaal niet meer kon schelen zolang  ik maar een bed had en niet meer wakker werd .

Blauwe zwaailichten en een sirene weergalmde door de straat , weg uit het zicht van de Vlinderkens.

 Ik kon amper bevatten wat er zonet allemaal was gebeurd en waarom ik als een wilde tekeer was gegaan .Ik kon enkel maar hopen dat een nachtje in de  cel me weer bij zinnen zou brengen .

Aangekomen op het bureau, werd ik gefouilleerd door een vrouwelijke agente . Mijn schoenen moest ik uitdoen en werden grondig onderzocht . Ik kreeg ze niet terug omdat het sneakers met veters waren en een mogelijk risico tot ophanging inhield.

"Op dat idee was ik zelfs nog niet opgekomen " verdedigde ik me . Maar  veel zin had mijn tegenspraak niet .   Een zware metalen deur van de cel werd geopend . Ik zag enkel een bed en een metalen toilet.

Ik plofte me neer op het dunne matrasje  en viel  huilend in slaap , mijn armen geklemd rond het hoofdkussen .  Afgevoerd als een crimineel besefte ik dat ik eigenlijk niet veel beter verdiende !

Wordt vervolgd ...     

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi beschreven, krachtig maar moeilijk verhaal.....
| 15:03 |
Ik hoop dat je als lezer de hechtingsproblematiek, de bindingsangst en de herhalende patronen, duidelijk kunt herkennen   
| 16:45 |
Jazeker, ik herken het uit mijn directe omgeving helaas.......
| 17:22 |
Een hartverscheurend relaas...
Wat goed dat de poetsvrouw actie heeft kunnen ondernemen vóór ...
| 10:29 |
Nu denk ik ook  wat een geluk dat ze dat heeft gevonden .  Als ik dronken op een gebouw had gestaan en geraakt , was alle realiteitsbesef weg geweest . 
| 12:58 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen