Vervolg 18 : onzekere tijden

Vervolg 18 : onzekere tijden


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het was vroeg in de ochtend . 
Nog lichtjes  onder invloed van de alcohol , hoorde ik voetstappen op de gang . 
Een enorme hoofdpijn kwam plots op , de alom bekende "kater". 

De metalen deur van mijn cel werd geopend . 

Ik hoopte dat iemand van de Vlinderkens me zo snel mogelijk kwam ophalen  . 
Het idee dat ik hier misschien  nog een aantal dagen of uren moest blijven , maakte me stilaan gek . 
Ook de angst om niet terug te mogen naar daar, was aanwezig . 

Ik hoopte dat dat niet waar was, of dat er op zijn minst werd geopperd voor een langere opname in Leuven. 


"Als mijn plan was geslaagd , had ik hier nu niet geweest en deze gevoelens er nog eens bijgekregen " , dacht ik bij mezelf. 

Het deed me verdriet dat ik me zodanig in de nesten had gewerkt en daarbij dan nog andere mensen had betrokken ook. 


Een agent stond in de deuropening . 

" wanneer mag ik hier weg ? " vroeg ik geërgerd en nog steeds kwaad dat ik een nacht in de cel had moeten doorbrengen  . 


De agent vertelde me dat er op dat moment werd rondgebeld voor een mogelijke oplossing voor mij.  
Ook de jeugdrechtbank was op de hoogste gesteld en het was afwachten op een antwoord . 

"Mag ik dan niet terug naar de Vlinderkens ?" vroeg ik verbaasd . 

Het antwoord dat daarop volgde , deed me in tranen uitbarsten.  

"Nee , ze kunnen die verantwoordelijkheid niet aan !" Antwoordde de agent . 

Mijn wereld storte in ! 
Ik had de enige plek waar ik wel een beetje liefde kreeg en me veilig voelde, door mijn eigen  stomme schuld kwijtgeraakt .  
Weer kwam er een stroom tranen en door het in paniek raken , begon ik stilaan te hyperventileren  . 
De angst die door mijn lichaam gierde  , het niet weten wat nu te doen of waar ik naartoe moest gaan , ... Ik kon het niet bevatten . 

De deur van de cel ging weer dicht en daar lag ik op mijn bed . 
Barstende hoofdpijn, luid snikkend van de tranen en in volle angst . 
Ik wist het allemaal niet meer . 
Ik kon niet op mezelf vertrouwen , al wat me lief was, was ik kwijtgespeeld . 

Ik stelde me gerust met de woorden, " als ik dan toch niet terug naar daar kan , zoek ik wel een manier om er alsnog een einde aan te maken ! "
Maar toch was de pijn zo ondraaglijk dat het de tranen niet kon stoppen . 

Enige tijd later , kwam er iemand me duidelijkheid brengen . 
De jeugdrechtbank had beslist dat ik niet langer in de Vlinderkens mocht blijven en er een andere " instelling " voor me gevonden was.  

"Dus geen opname !!! " Vroeg ik verbouwereerd.  

Ik had zonet een einde aan mijn leven willen maken , had alles zoveel maanden van tevoren  zitten plannen , waaruit bleek dat het geen impulsieve ingeving was  en nu werd er gewoon gedaan alsof er niets aan de hand was met me . 


Al snel werd dan nog eens duidelijk dat het zelfs geen gesloten instelling was , maar één waar ik naar buiten kon gaan . 

De kwaadheid en het gevoel van onbegrip, stapelde zich in me op . 

"Dit is gewoon te absurd voor woorden ! " dacht ik bij mezelf . 

Toch voelde ik me zodanig machteloos en ook uitermate overmand door verdriet , dat mijn kwaadheid zich niet uitte naar de agent die voor me stond . 

Met een combi werd ik  afgevoerd naar de instelling . 
Het was een half uurtje rijden en enkel de spullen die ik bij me had zoals een gsm, sigaretten en mijn portefeuille had ik bij me . 
Mijn kledij en verzorgingsproducten , zouden later door iemand
Van de Vlinderkens naar daar gebracht worden .

Ook de nieuwe instelling waar ik naartoe moest gaan, zou maar tijdelijk zijn . 
Dit in afwachting tot ik voor de jeugdrechter kon verschijnen die dan verder diende te beslissen over mijn lot . 

Ik moest er zelfs niet aan denken om te gaan  lopen , werd me gezegd. Als ik dat toch deed ,  werd het een rechtstreeks ticket naar Beernem . 


Beernem was een gevangenis voor meisjes  waar ze geen raad meer mee wisten . 

Jongeren die criminele feiten hadden gepleegd en niet aan hun proefstuk toe waren . 
Ik had al verscheidene verhalen ervan gehoord die absoluut niet fijn klonken . 

Een uiterst streng regime werd er gehanteerd en het  was allesbehalve te vergelijken met de warme thuis zoals de Vlinderkens.  


In de instelling wist Ik mijn draai absoluut niet te vinden. 

Een gsm mocht er niet in het bezit zijn en ook het roken was slechts op bepaalde uren toegestaan .

De verandering  van regels, locatie en onzekerheid deden me geen goed . 

Er was ook te weinig tijd om mijn vertrouwen in de nieuwe begeleiding te stellen . 

Mijn enigste uitlaatklep was mezef fysiek pijn doen.  

Mijn armen stonden vol krassen en littekens . 

Het was de enige manier om de kwaadheid, die ik vooral tegenover mezelf voelde, een uitweg te bieden. 

Ik vond dat ik niet beter verdiende, ik had het allemaal alleen maar aan mezelf te danken . 

Een paar weken passeerde . 
Er was een brief aangekomen van de jeugdrechtbank met een datum waarop ik moest verschijnen  . 
Op die dag zou er beslist worden wat er verder met me ging gebeuren .  
Ook mijn ouders werden ingelicht en zouden aanwezig zijn . 


De moed zonk me in de schoenen . 

Ik , Chloe , die zou bewijzen dat ik beter af was zonder hen en hun manier van opvoeden , zou moeten  toegeven dat het in de grote buitenwereld toch allemaal niet haalbaar was voor me . 
Het zou een uitgewezen kans zijn voor hen om me dat op mijn neus te geven . 
Een kans  om aan de jeugdrechter te vertellen  dat de schuld  in geen geval bij hen lag , maar dat ik een losgeslagen puber was , waar niemand wat mee kon aanvangen  . 


De ergste schrik die  ik had, was dat er zou worden beslist dat ik terug naar huis zou moeten gaan .  

Dan had alles gewoonweg een maat voor niets geweest. 
Een andere optie was Beernem , maar daar hoorde ik naar mijn mening helemaal niet thuis . 

Ik was een jongere die het moeilijk had met zichzelf en de realiteit, geen crimineel toch ? 


Ik kon enkel maar bang en onzeker afwachten  . 
Moedig slikte ik mijn verdriet in en deed iets wat ik anders nooit zou doen . 
Ik bad tot God dat mijn leven er beter zou uitzien dan  zoals het tot nu toe was gelopen! 


Wordt vervolgd ...


help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Weer heel benieuwd naar het vervolg...
| 00:09 |
😊 komt er snel
aan , ben nog lang niet uitgeschreven 😉
| 00:10 |
👍
| 00:11 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen