Vervolg 22 : Mortsel

Vervolg 22 : Mortsel


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De eerder gezellige, warme sfeer bij mijn tante en nonkel thuis  , was gezonken naar een dieptepunt  .

Het was absoluut geen fijn gevoel om als leugenaar  bestempeld  te worden , dit terwijl ik wist dat alles wel degelijk was gebeurd.

Bovendien werd mijn gemoedstoestand steeds zorgwekkender waardoor ik zelfs terug een opname  in overweging nam  .

In een impulsieve  bui , kocht ik in een plaatselijke dierenwinkel , 2 witte muisjes  die ik de namen "xanax" en "motilium" gaf.

Mijn gevoel voor humor was gelukkig  nog een beetje  aanwezig . De reden dat ik 2 kleine muisjes   had gekocht , was omdat ik van dieren blijkbaar meer liefde en affectie  kreeg dan van mensen.  Of zo voelde  het alleszins toch voor mij  aan .

De muisjes gaven me afleiding , waardoor ik even niet dacht  aan alles wat er rond me heen gebeurde. Er werd een intake- gesprek gepland op een afdeling  voor depressie  en persoonlijkheidsproblematiek in Mortsel . Het was een  open afdeling waar verschillende  soorten therapieën  aangeboden werd  om met emoties om te kunnen gaan  .  Ook zou ik wekelijks een gesprek met een psychologe krijgen en op die manier misschien mijn verleden kunnen verwerken of toch op zijn minst een plaats kunnen geven .

Het was een residentiële  opname  , wat betekende  dat ik er 5 dagen in de week zou verblijven , dus ook zou moeten overnachten. 

"Misschien was dit  wel een betere oplossing dan in de gespannen sfeer te verblijven bij mijn tante en nonkel ", dacht ik . Het enige  probleem waren de muisjes . Ik wist dat huisdieren  er niet toegelaten waren . De voornaamste reden was vanwege de hygiëne. 

Communiceren hierover , was niet mijn sterktste kant . Ik wist  op voorhand dat het verboden was dus bedacht  ik een opossing hiervoor. Ik pakte mijn koffer voor de zoveelste keer in  en besliste om "xanax en motilium" mee te nemen. Van mijn zakgeld had ik een kleine bakje  voor hen  gekocht dat ik voorzichtig mee in mijn koffer stak.

Ook al was ik op dat moment nog steeds minderjarig , toch kwam ik terecht op een volwassen afdeling in Mortsel . Mijn kamer moest ik delen met 4 vrouwen die allemaal een stuk ouder  waren dan  mij. Tijdens de rondleiding , werd elke therapie zorgvuldig uitgelegd en kreeg ik ook de groepslokalen te zien .

Mijn  aandacht werd telkens afgeleid omdat ik me zorgen maakte  over de muisjes  . De koffer stond  op mijn  kamer  met hen er nog in. Gelukkig was er ruimte genoeg in de koffer zodat ze  voldoende  lucht hadden voor een aantal uur.

Toen ik terugkwam op mijn  kamer , opende  ik onmiddellijk  de koffer en nam het bakje eruit. Groot  was mijn opluchting  toen ik zag dat zowel "xanax" als " motilium " het hadden overleefd . Ik nam hen mee naar de  badkamer en deed de deur op slot. 

Mijn kamergenoten mochten absoluut niet te weten komen dat ik  muisjes had "binnengesmokkeld". Bovendien  was ik niet  van plan  om ook maar enige vorm van contact te maken met iemand. Ik was hier voor mezelf en voor niemand  anders.

 Als deze muisjes me konden helpen om me beter  te doen voelen , wie  had dan het recht om dit  van me af te nemen  ?

De therapieën  waren zwaar en ik voelde me slechter dan ooit  tevoren . Het was confronterend om bij elk stuk  van mezelf stil te moeten staan . Ook werden overdag, de kamerdeuren op slot gedaan om te voorkomen dat de " patiënten ", waaronder  ikzelf , terug in bed zouden  kruipen.  Ik baalde hier enorm van ! Ik was vaak doomoe , kon me niet even een momentje op mijn kamer afzonderen als alles met teveel werd en ik  vond  het al helemaal niet fijn om de muisjes  alleen te moeten laten .

Door het tegenkomen en voelen van allerlei emoties  die ook nog eens in alle heftigheid bij me binnenkwamen , werd mijn destructieve  gedrag alsmaar erger. Mijn  armen stonden vol met krassen waarvan  ik vond dat ik ze allemaal dubbel en dik verdiend had. 

Mezelf pijnigen , was een manier om de pijn,  die ik vanbinnen in alle hevigheid voelde  er even weer uit te kunnen  laten .

Het was een straf naar mijn  eigen lichaam toe , omdat ik niet beter verdiende. Het zien van bloed dat langs mijn arm op de grond drupte, maakte me weer rustig  . Des te kwader ik was op mezelf , des te dieper  de snede . Vaak stonden de tranen in mijn ogen . Niet vanwege de fysieke  pijn , wel vanwege de pijnlijke woorden die mijn innerlijke stem me zei .

" Je bent niets  waard " , " niemand zal je missen als je dood bent " , " zelfs je ouders kunnen niet eens van je houden  " , " je bent lelijk en dik " , " dom wicht " , ... De stem was er altijd  . De ene dag luider en meer aanwezig  dan de andere .

Het was de enige stem die ik hoorde in mijn hoofd , een stem die ik ook ten alle  tijde geloofde. Het was zowel mijn enige vriend als mijn ergste  vijand .

Op vrije momenten , begaf ik me steeds naar de badkamer  om daar honderduit tegen  xanax  en motilium te vertellen wat er die dag  allemaal was gebeurd . Ik gaf hen dan een stukje brood of kaas dat ik van het middagmaal stiekem in mijn broekzak had gestoken.  Ik genoot ervan om hen alles smakelijk te zien opeten  .

Na een tijdje , werd ik door een kamergenote betrapt toen ik de muisjes  aan het verzorgen was . Ze was erg geschrokken, maar beloofde me plechtig om het niet verder te vertellen. Ik geloofde haar. Toch was ik kwaad op mezelf dat  ik hierin niet oplettender was geweest .

Diezelfde avond , strafte ik me heel hard .  Ik deed in de badkamer  de deur  op slot , nam de ijzeren  stang van de douche  en sloeg ermee op mijn  arm.

Niet één keer ,maar meer dan 100 keren . Mijn arm werd eerst  rood , daarna blauw-paars tot  er uiteindelijk  zwarte vlekken kwamen . De stem fluisterde me toe dat ik telkens harder moest slaan. Pijn voelde ik niet , eerder een verdoofd gevoel ,  net alsof ik niet in mijn eigen lichaam aanwezig was.

 " Als je hard genoeg slaat  , krijg je misschien een bloedvergiftiging en ben je van alle pijn verlost !" Zei de stem .

 Dat was al wat ik maar wou , dat de pijn  zou stoppen  en de stem uiteindelijk  ging zwijgen.

 Er werd op de badkamerdeur geklopt . Het was mijn kamergenote  die zich zorgen  maakte . Ik riep dat alles ok was en dat  ze me alleen moest  laten .Ze bleef aandringen  om de deur te openen  , maar weigerde  halsstarrig.  Ik wou niet  dat ze me zo  zou zien ,ik wou niet dat iemand me zo zou zien .

Enkele minuten later , weer geklop op de deur . Deze keer was het de begeleiding die vroeg om de deur te openen .

Zo snel als ik maar  kon , probeerde  ik xanax  en motilium te vangen en weer in het bakje te steken . Omdat ik de deur  niet  wou  openen , werd er versterking van een andere afdeling bijgeroepen . Ik sloot me  op in het toilet en deed ook daar de deur in het slot . Ik riep dat ze me gewoon  gerust moesten laten.

 De deur van de badkamer werd handmatig langs de buitenkant geopend door de begeleiding. Ik wou me nog steeds niet  vertonen omdat ze anders mijn arm  te zien zouden krijgen.

Plots hoorde ik mijn kamergenote zeggen dat ik muizen bij me had . De andere kamergenotes die kwamen kijken waar al dat kabaal vandaan kwam , begonnen  te gillen.

Blijkbaar waren er een aantal mensen  die een panische  angst hadden voor  muizen  .

Mijn bloed kookte vanbinnen. Wetende dat ze xanax en motilium van me zouden afnemen , riep ik naar de vrouw uit kwaadheid dat ik haar kapot zou maken en daarna mezelf . Dat had ik  niet mogen zeggen , want op dat moment , werd ook de deur van  het toilet  langs de buitenkant geopend .

Drie  mannen in witte pakken , namen me bij de arm en trokken  me naar buiten . Volledig  overstuur en in paniek , stribbelde  ik tegen. Vanuit mijn ooghoeken , zag ik hoe een begeleidster  het bakje waarin de muisjes  zaten, met zich meenam. De mannen sleurde me door de gang  mee naar een andere afdeling. Daar werd ik in een isoleercel gestoken.

Mijn armen en benen waren vastgebonden en ik moest een klein geel pilletje  innemen met de naam  Etumine .Mijn oogleden werden algauw  heel zwaar.  Alles begon te draaien en voor  ik het goed en wel besefte , viel ik in een diepe slaap.

Ik werd gewekt door een luid gebonk op de muur  . Verward staarde ik rond me , niet wetende waar ik me bevond . Rond mijn armen zat een soort windel die verbonden was aan het bed. Ook  mijn benen kon ik niet bewegen omdat ze waren vastgebonden met windels aan het bed . 

Vaag herinnerde  ik me wat er gebeurd was.

Hoeveel uren waren we verder? Wanneer mag ik hier weer weg ?Wat als ik naar het toilet moest?

Het waren een aantal vragen die angstig door mijn hoofd bleven spoken .  Weer hoorde ik een luid gebonk  ,  deze  keer was het tegen een deur . Ik hoorde iemand luidkeels roemen  vanuit een andere isoleercel .

Mijn hart klopte in mijn keel . Het luide getier , maakte me  nog  angstiger dan ik al was . In de deur van mijn cel zag ik een raampje waardoor  een man  keek .

Het was iemand van het verplegend personeel  die kwam kijken waar al dat  kabaal vandaan kwam . 

Ik probeerde mijn hand zo te draaien dat ik hem loskreeg uit één van  de windels . De andere windel zat zo stevig vast , dat het me niet lukte  om deze los te krijgen .Ik kon me net zodanig  draaien  dat ik op mijn zij kon  liggen . Dat lag al een stuk  comfortabeler.   Op deze manier kon ik me toch nog net verdedigen  moest er iemand vanuit een andere isoleercel  uitbreken , bedacht ik me .

Door de sufheid van de medicatie  , viel ik meteen weer  in een diepe slaap , niet wetende  of ik hier ooit nog uit kon geraken  .


Wordt vervolgd .. . 

help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Jeetje zeg, je moest echt door het diepst heen...
| 09:50 |
Yep weer een trauma  erbij   zeker de isoleercel was heftig 😔
| 11:02 |
Zware en heftige tijd
| 08:15 |
Idd 😔😔😔
| 11:02 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen