Vervolg 23 : hang on

Vervolg 23 : hang on


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De deur van de isoleercel werd geopend.  

Ik dacht dat ze me eindelijk kwamen losmaken zodat ik terug  naar mijn  kamer kon gaan . 

Een man in een wit  pak  , nam mijn arm vast en deed de windel er terug rond .  Verbaasd vroeg ik wanneer ik hier weg mocht . 

" Van zodra je rustig bent , mag je naar de afdeling  !" Antwoordde de hij kort.

Ik begreep niet wat hij juist onder het woord  " rustig  " verstond , ik kon namelijk geen kant op en was  nog versuft van de medicatie  !

De man vertrok  zonder verder  nog iets te zeggen   . Het enigste wat ik kon doen , was de tijd dat ze nodig achtte , gewoon uitzitten . 

Ettelijke uren later , werd ik bevrijd van van mijn windels . Er werd me verteld dat ik niet terug  mocht gaan naar de open afdeling  waar ik eerst  verbleef . Voorlopig  moest ik dus in de gesloten afdeling verblijven en me vooral erg gedeisd houden als ik niet terug in de isoleercel wou verblijven . 

De patiënten die op de gesloten afdeling  verbleven , keken me amper aan . 

Vaak waren ze onder invloed  van medicatie of lagen ze in bed te slapen . 

Ik ging buiten een sigaret roken en zag een man van rond de 35 jaar oud op een bankje zitten , pratend tegen  zichzelf  . 

De man  zat in  een psychose   . Ik had nog nooit eerder van dit ziektebeeld gehoord  . Hij stelde zich aan me voor en zei dat hij  Peter pan was   . Verbaasd en niet  begrijpend  keek ik hem aan . 

Hij liet me een aantal  van zijn tekeningen  zien en gaf me een boek dat ik zeker eens een keertje moest lezen . 

" jij mag  mijn Wendy zijn en dan leer ik je vliegen " zei hij tegen me . 

Ik dacht dat hij  een grapje maakte , maar zijn blik deed vermoeden  van niet . Niet goed wetende hoe ik deze man verder kon helpen , antwoorde ik dat hij me op een later  tijdstip wel eens mocht leren vliegen  en ging naar mijn kamer  . 

Voor elke raam zat een dik ijzeren tralies  . Er was geen enkele mogelijkheid om hieruit te ontsnappen . Toch  wou ik daar zo snel  mogelijk  weg .

Er heerste  een gespannen sfeer op de afdeling. Nooit wist ik van tevoren  wanneer er iemand een "crisis' zou krijgen  en door  mannen in witte pakken meegenomen zou worden . Het alarm ging dan af , het personeel was in opperste  staat van paraatheid  , verplegers kwamen   van verschillende afdelingen aangelopen  om   een patiënt  in bedwang te houden   . Het waren hallucinante beelden die ik te zien kreeg .  "Hier hoor ik helemaal  niet thuis ", zei ik tegen  mezelf.   

Een aantal  dagen later , zat ik buiten in de afgesloten  tuin te roken . Ik keek om me heen en verbaasde me over het feit dat het dak  van de gesloten afdeling wel heel erg laag was . Als ik een tafel tegen de muur zou zetten , met daarop een stoel , kon ik zo op het dak klimmen  . 

Het verplegend  personeel had vaste uren waarop ze hun ronde deden op de afdeling  . Zo moeilijk kon het toch niet zijn om te ontsnappen ? 

Op dat ogenblik  , kwam er een man  naar buiten om een sigaret te roken. Ik vroeg aan hem of hij interesse had in een gratis  telefoon .

Geïnteresseerd  bekeek hij het toestel en knikte.

" Je mag  hem hebben als je me wilt helpen ." Antwoordde ik . 

" Het enige wat je moet doen  , is meehelpen om me op het dak te krijgen ! "

De man was wel te vinden  voor deze ontsnappingspoging van mij . Samen  duwde we de tafel tegen  de muur en plaatste daarop een stoel . 

Nerveus keek ik nog  snel rond of er niemand ons in het oog aan het houden was  . Mijn hartslag ging tekeer als een sneltrein  . 

Ik kroop samen met de man op de stoel , en hij gaf me een zetje . Ik greep me vast aan de dakrand en hees mezelf omhoog  . Gelukkig  was ik vrij lenig  en sportief van aard waardoor ik in een mum van tijd op het dak stond  . 

" tegen  niemand  iets  vertellen he!" Fluisterde ik nog tegen de man , gaf hem mijn gsm  en verdween uit het zicht . 

Heel voorzichtig probeerde ik naar de andere kant van het dak te stappen . Niemand  mocht horen of zien  dat ik op het dak was of er zou onmiddelijk alarm worden  geslagen. 

In de verte hoorde ik het geluid van een trein  . Ik was dus de juiste richting  aan het uitgaan   . Aan de andere kant van het dak , zette ik me neer   . Hoe moet ik hiervan af zien te geraken ?  Dacht ik bij mezelf. Ik had vroeger wel eens een film over het leger gezien , waarop soldaten over een hoge muur moesten zien te geraken . Ze duwde dan hun lichaam halverwege de muur, zwaaide er 1 been over , dan het andere been en sprongen naar beneden . Dat was de beste  manier  om veilig  beneden te geraken.  Het laatste  wat ik wou , was van het dak springen om dan een been te breken . Dan  zou ik onmiddellijk terug  in de isoleercel gestoken  worden en dat was ik absoluut  niet  van plan  . 

Ik klemde  mijn  vingers  stevig rondom de dakrand en keek naar beneden . Zo hoog was het helemaal niet , maar  in mijn  beleving  , kon ik evengoed op de Mount-Everest hebben gestaan . 

Op het ogenblik dat ik mijn been over de dakrand wou  zetten , passeerde er net een vrouw die de afdeling  kwam bezoeken . 

Verbaasd en niet begrijpend,  keek ze naar boven . 

Met mijn wijsvinger voor m'n lippen, gebaarde ik dat ze moest zwijgen. 

Er was geen moment meer  te verliezen ! 

De vrouw ging naar binnen en ik duwde mijn lichaam halverwege naar beneden . Mijn ribben zaten tegen een betonnen rand geklemd  wat zorgde  voor  een hevige pijnscheut. 

"Nu of nooit " , mompelde ik en liet de dakrand los.

Met een zachte  plof kwam ik op de grond  terecht . 

Zo snel  ik maar  kon,  stond ik weer recht  en zette het op een lopen . Ik had geluk  dat ik niets gebroken had. 

De adrenaline gierde door  mijn lichaam . Ik bleef verder lopen  richting   station . Mijn benen konden amper volgen  en ook mijn ademhaling  versnelde  . 

Pas toen de afdeling helemaal  uit het zicht was , vertraagde ik . Ik kon het nauwelijks geloven dat ik zonet ontsnapt was uit een gesloten  instelling . Het zou niet lang duren voor de politie naar  me op zoek zou  gaan . 

Gelukkig  woonde er een oude kennis van me  niet heel ver uit de buurt . Het was  de enige tijdelijke oplossing die ik voor ogen had . 

Ik moest  zien onder te duiken  voor  een tijdje , al was het enkel  maar om na te kunnen denken  wat ik nu moest doen . 

Wordt vervolgd 


help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
ik lees graag door lieverd
| 16:31 |
Het komt  er snel  aan 😉
| 12:46 |
Wat spannend! Ben benieuwd naar het vervolg
| 12:33 |
Een spannende episode 😉
| 09:44 |
Ontsnappen  uit een gesloten afdeling  😂 het was eens iets  anders 
| 11:01 |
😂😂😂 topper 💪
| 11:43 |
Ik ben heel benieuwd...
| 00:55 |
😊😊😊
| 01:01 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen