Vervolg 24 ; collocatie

Vervolg 24 ; collocatie


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Van zodra ik op de trein  zat, voelde ik me al een stuk rustiger . 

Toch bezorgde het zien van een politiewagen me elke keer hartkloppingen.   Ze zouden nu stilaan wel  door  hebben dat ik verdwenen was  en aangezien ik minderjarig was , zou er ook  een opsporingsbericht verspreid worden . 

De trein reed richting Antwerpen .

Daar moest ik een bus zien te nemen richting  Deurne  om bij die ene vriend te geraken. Hopelijk zou hij me een tijdje onderdak  kunnen bieden tot ik een andere oplossing  gevonden  had . 

In Deurne aangekomen, belde ik aan , 

Michael deed open en was blij me te zien . Ik vertelde honderduit over alle dingen die hadden plaatsgevonden de voorbije  2 jaar en vroeg  of hij  me kon helpen  . 

Michael was een ex-liefje van me geweest, een doodbrave jongen en 19 jaar oud. Hij had in het verleden ook al zoveel dingen  meegemaakt, dat hij genoodzaakt was om al alleen te gaan wonen . 

Michael woonde op een bescheiden appartementje met slechts 1 slaapkamer , een kleine badkamer  en een keukentje . Juist groot genoeg voor 1 a 2 personen maximum . 

Michael stelde me gerust dat ik een tijdje bij hem kon blijven . Ik zou alle dagen binnen moeten  en me zeker de eerste weken  niet in het openbaar vertonen . 

Ondanks al de spanning die ik voelde in mijn lichaam ,  was het een ook ergens een opluchting  om me niet tegenover andere mensen  nog langer te moeten  verantwoorden . Geen gesprekken meer over emoties en trauma's uit het verleden  , geen  contact meer met mijn ouders  , tante en nonkel . Ik kon hopelijk  even tot mezelf komen en vooral  tot rust . 

Die nacht  sliep ik met Michael in 1 bed . We vertelde over alles wat we hadden meegemaakt , haalden herinneringen over onze beëindigde relatie naar boven en dachten na over de toekomst . Ondanks dat ik eigenlijk nog een kind was , voelde ik me meer op mijn  gemak als ik mocht functioneren als een volwassenen . Het liefst  had ik al alleen willen wonen , mijn eigen plan  willen trekken en verder gaan  met mijn leven . Maar zolang ik minderjarig was en onder toezicht stond van de jeudrechtbank, zat dat er niet direct in . 

Michael moest de volgende ochtend vroeg opstaan om te gaan  werken . 

Ik liet het bad volopen  , smeerde zijn  boterhammen  en beloofde om onder geen  beding naar buiten te zullen gaan . Op het moment dat hij vertrok, zat ik net in bad . 

Plotseling hoorde  ik de deur weer opengaan.  

Ik wist niet  wat te doen. "  Zou het  Michael zijn die iets was vergeten was ," vroeg ik me af.

Muisstil bleef ik zitten in bad . Ik hoorde Michael  praten tegen 2 mannen .  Mijn hartslag ging de hoogte in . 

"Zou het de politie zijn ?" 

De deur van de badkamer  werd geopend . 

En inderdaad , een politieagent verscheen in de deuropening en zei mijn naam . Ik was volledig naakt  , hij  bekeek me van kop tot teen zonder ook  maar enige schaamte  waarop ik woedend werd . 

"Maak dat je de badkamer uit bent" riep ik  en sloeg een handdoek rond mijn lichaam . De agent verdween , zei dat ik me moest aankleden en meekomen naar het politiebureau .  

In paniek  zocht ik naar een manier  om weg te geraken . De ramen van de badkamer, kwamen uit op het dak . Maar via die weg zou  ik nooit op een veilige manier naar beneden  geraken  . Bovendien had ik maar enkele  minuten de tijd tot de politie  het zou opmerken . 

Ik kon kon geen enkele  kant meer  uit  . Ik kleedde me aan en ging naar binnen . Michael  keek me ongerust aan en zei dat hij met me zou gaan naar het politiebureau . 

De agent vertelde  me dat ik bijna internationaal geseind stond . Het was mijn Oma  die een vermoeden  had dat ik bij Michael verbleef . De agenten waren alle familieleden en vrienden  afgegaan om te vragen waar ik mogelijks  kon zijn . 

Aangekomen  op het politiebureau , werden Michael en ik in een klein kamertje gezet dat op slot werd gedaan . De jeugdrechtbank werd verwittigd en ook mijn ouders  , tante  en nonkel waren opgebeld  . 

Ik was ongelofelijk  bang dat ik deze keer  wel naar  Beernem gestuurd ging worden . Michael  stelde me gerust  en zei dat hij me zou blijven  steunen waar ik ook terecht ging komen  .  

De uren tikte voorbij . Ik begon  me te ergeren aan de onwetendheid  en vroeg  de agent  of ze al een antwoord hadden van de rechtbank.

Hij zei dat zowel mijn ouders  als mijn tante en nonkel  onderweg  waren naar het politiebureau om een aantal  papieren te tekenen . 

Ik wist absoluut niet  wat hij daarmee  bedoelde en nam aan dat dit een formaliteit was om me hier weg te halen .  

Even later werd de deur geopend  en moest ik meekomen . 

Zowel mijn ouders als mijn tante en nonkel keken me aan  en zeiden dat ze geen andere keus hadden . 

Vragend keek ik hen aan . een papier werd onder mijn neus geschoven waarop 4 handtekeningen stonden  . 

In grote letters stond er te lezen dat dit een colloquatie inhield  van minstens 40 dagen in een gesloten psychiatrische instelling    . 

Ik kon niet geloven dat mijn ouders  me zonet gedwongen  hadden laten opsluiten . Kwaad  riep ik naar hen dat ik hun  haatte en dat zij degene  waren die ze  moesten opsluiten . 

Een politieman nam me bij de arm en trok me mee naar  de combi . Hoe hard ik me  ook probeerde te verzetten  , hoe luid ik ook mocht roepen of gillen , het had allemaal geen zin . 

40 dagen op een gesloten afdeling was de beslissing van zowel mijn ouders,  a mijn tante  en nonkel en van de jeugdrechtbank.  Ik moest er niet  aan denken  om ook  daar te gaan lopen  , want dan werd de collocatie nog eens met 40 dagen verlengd  

Ik begreep niet dat mijn ouders  dit hadden kunnen doen  . Ik stond  met mijn rug tegen de muur zonder dat er ook  maar enige vorm van overleg  was geweest . 

Was dit dan hun oplossing  ? Terug  naar een gesloten  centrum , terug naar een isoleercel en medicatie  toegediend  krijgen als ze zich geen  raad meer met jou wisten  ? 

Wat na die 40 dagen  , waren de problemen dan wonderbaarlijk  van de baan ? Zoveel vragen  die ik me stelde en geen enkel antwoord dat ik terugkreeg . 


Wordt vervolgd ...


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
wat zul jij je eenzaam en alleen gevoeld hebben tussen al die 'volwassenen' en niemand die zich om jou lijkt (blijkt) te bekommeren
| 16:34 |
Door die opsluiting  heb ik er nu nog een trauma aan over als iemand eens een crisis krijgt  schiet ik in een kramp 
| 23:38 |
dat kan ik me voorstellen lieverd.  Dat blijft je wel bij. Weet je dat je (als je er aan toe bent) ook traumas kunt behandelen.  Dat de 'lading/last' ervan minder wordt ? bv EMDR
| 11:17 |
Ik ben echt aan het nadenken over die emdr . Maar dan vooral rond het gemis van een mama want dat  beheerst mijn leven . Xxx
| 13:07 |
Snap ik...en voor mij herkenbaar. Ook daar is wat mee te doen. Dat het een (ere)plekje mag en kan krijgen in jouw zijn. Vele wegen zijn beschikbaar om te gaan met je 'zwaarte'  lieverd. Daar mag jij ruimte en tijd voor nemen als je dat wenst lieverd
| 17:04 |
Hier of daar een woord van uitleg, geruststelling en steun, dat zou je enorm geholpen kunnen hebben...
Ik ben weer benieuwd naar het vervolg!
| 11:34 |
Zo denk ik er ook  over  . Ik lzg enkel hopen dat het nu zoveel  jaar later er anders aan toe gaat 
| 19:46 |
Helaas gaan de problemen niet weg met 40 dagen opsluiting........
Benieuwd naar het vervolg!
| 11:19 |
Dat is waar . De opsluiting en dus verplichte therapie hadden een nefast  effect op me
| 19:46 |
Dat kan ik me voorstellen
| 20:38 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen