Vervolg 29 : Sven

Vervolg 29 : Sven


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

"De Gremlins",was de naam van het  café waar ik met een aantal medepatiënten naartoe  ging  . Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak met mijn  handen liefkozend  over mijn  buik  streelde  . Het idee  van een klein groeiend  wezentje in mij , zat constant in mijn  achterhoofd.  

Een jongeman genaamd  Sven , van mijn  afdeling  , was druk aan het telefoneren. Hij was een blonde adonis met mooie blauwe kijkers , ongeveer 1m85 groot, mager  en altijd vriendelijk tegen  iedereen .  Ik zag dat het een moeilijk en ernstig gesprek was , want de tranen stonden in zijn  ogen . 

Iedereen aan onze tafel nam een pintje , maar ik koos wijselijk  voor  een ice-tea . Sven was net klaar met bellen en huilde onophoudelijk.  Ik kende  hem enkel  maar van op de afdeling  en veel woorden hadden we samen nog niet gewisseld, hoogstens een "hallo" of een "goedemorgen", meer niet!

Toch kreeg ik een compassie met hem en vroeg wat er scheelde . Het was blijkbaar   net gedaan met zijn vriendin. "niemand ziet me graag !"  Schreeuwde  hij luid met de tranen stromend  langs zijn wangen . 

Onwennig sloeg ik zijn hartzeer gade maar wist niet goed hoe ik hem verder nog kon helpen . Het idee dat niemand  je graag zag , herkende ik alleszins  . Het was het ergste  idee en het meest  pijnlijke gevoel  waar een mens maar mee kon rondlopen. 

Plots zei ik tegen Sven , zonder er verder ook  maar  over te hebben nagedacht   : " maar ik zie je toch wel graag ! "      waarop  een minutenlange stilte volgde . Ik veegde de tranen van zijn wangen en gaf hem een korte kus op de mond  . Tot op de dag van vandaag blijf ik erbij dat het een kus en troostende woorden uit  compassie en herkenning waren . Wat kende ik zelf van de liefde ? Liefde  was een zoektocht naar bestaansrecht  en herkenning  voor mij   . Het feit dat Sven  zich niet geliefd voelde door niemand  , deed mij geloven dat hij een zielsverwant was  , iemand  die mij begreep en ik hem .

Wat volgde was een relatie tussen mij en Sven . Ik was wel eerlijk en zei  tegen hem dat ik zwanger was en dat de baby voor mij op de eerste plaats  kwam . Als hij dit kind  niet  zag zitten of enigszins maar kon aanvaarden , was er geen toekomst voor  ons  mogelijk . 

Sven leek er absoluut geen probleem mee te hebben dat ik zwanger was van iemand  anders zijn kind . Meer nog  hij zou dit kind mee liefhebben, opvoeden  en beschermen net alsof het zijn eigen kind was. Zijn woorden deden me bijna letterlijk tranen in de ogen  krijgen .  

Het leven  leek me toe te juichen . Ik had wat ik altijd al had willen hebben , een doel om voor te leven en een partner  die me zou steunen in deze zwangerschap.  Bovendien was ik  bijna 18 jaar , dus kon niemand  me nog íets maken of duwen in een richting  die ik niet zag zitten  met mijn kind . 

Mijn zwanger buikje begon stilletjes aan meer zichtbaar te worden . Tijdens de lessen op school , was het vaak moeilijker  om mijn aandacht erbij te houden  . Constant moest ik vragen  om naar het toilet te mogen gaan en ook van  de welbekende zure oprispingen, bleef ik niet  gespaard  . 

Ik herinner me nog goed dat ik tijdens  de les muzische  opvoeding , mijn kindje voor het eerst voelde stampen . "Ik heb haar voelen schoppen !" Riep ik verbaasd .

Mijn gynaecologe had  de week ervoor  tijdens  een echografie  al verteld dat het een meisje ging  worden en dat ze volledig  op schema  zat . 

De kinderen van mijn  klas kwamen allemaal  geïnteresseerd  aan mijn buik voelen . Het was voor  mij de eerste keer dat ik een duidelijk teken van mijn  kindje had gekregen. 

Mijn 18de  verjaardag vierde ik  in de psychiatrie.  Niet echt de plek  waar je graag je verjaardag  wenst te vieren , maar ik had er vrede mee. Ik was ondertussen al 5 maanden zwanger dus net over de helft . Ik zou snel een beslissing moeten nemen  die bepalend was voor mij en de baby . Ging ik verder doen met mijn school , zou  ik kiezen  voor een tehuis voor  jonge moeders  of ging ik een appartementje  zoeken en samenwonen  met Sven ?  De bevalling was gepland  voor  half Juni, dus mijn examens kon  ik zowieso niet meer meedoen .

De weg naar volwassenheid en vrijheid, leek voor mij het meest aantrekkelijke.  Samenwonen , meubeltjes kiezen, een uitzet kiezen voor de baby en ongeduldig naar de bevalling  toeleven , dat was alles wat ik maar   wenste . 

Toch was ik nog niet  zo lang met Sven samen en wist ik allesbehalve wat maakte dat hij opgenomen  was op een afdeling zoals Monding. Veel vertelde hij niet  over zijn  verleden en dat  maakte me juist argwanend . 

De dag voor ik de deuren van Monding voorgoed achter me zou  sluiten, vroeg ik aan Anja meer informatie over het verleden van Sven . "Is er iets wat ik nog zou moeten weten over Sven vooraleer ik met hem ga samenwonen ?" Vroeg ik bedenkelijk. 

Ik wist dat Anja beroepsgeheim had en dat deze vraag daarom overbodig was , maar toch wou  ik het erop wagen . Niets  mocht de veiligheid van mij en mijn kleintje ook maar enigzins in gevaar brengen  . Anja antwoordde dat ze hier geen informatie  over mocht  geven en met een bang hartje verliet  ik de dag erop de afdeling Monding.  In totaal  9 maanden had ik daar verbleven , therapieën  gevolgd , naar school  gegaan en weer allerlei mensen  die net als ik een emotionele kwetsbaarheid hadden  leren kennen . 

Ik wou desondanks  alles het onderwerp "psychiatrie" ver achter met laten en me vol goede moed gaan toespitsen op het nakende moederschap  en de weg naar  volwassenheid.  



Wordt vervolgd....


help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
iedereen leert op de eigen manier . jij bent ervarende gaan zoeken en op zoek gegaan naar jouw weg.
| 10:58 |
Van mijn 14 tot mijn 21/22 jaar is het de meest hectische en onbegrijpelijke periode uit mijn leven  geweest . Beginnend met mijn geboorte tot dan . De borderline die mijn leven  bepaalde en ik degene die beslissingen nam waar niemand  iets van begreep inclusief  mezelf. 
| 22:52 |
Meer over elkaars achtergrond weten lijkt me toch wel wenselijk...
| 21:25 |
Borderline en wenselijk leken toen niet echt  een oppotuniteit . Het was een een verlangen  naar niet alleen te zijn op dr wereld, een verlangen  om geliefd te zijn  en  berepen te worden . 
| 22:41 |
Dat aspect is uiteraard heel duidelijk :-)
| 23:28 |
Ik probeer in alle eerlijkheid elk aspect uit te leggen waaronder  ook de foute en soms onbegrijpelijke beslissingen die ik heb genomen . Dit  om hopelijk  te voorkomen  dat andere kwetsbare  individuen hetzelfde  meemaken . 
| 00:22 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen