Vervolg 30 : bevalling

Vervolg 30 : bevalling


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik vond met Sven al gauw een gezellig en modern appartementje in Deurne . Het bevond  zich op de 2 de verdieping  en vlakbij was er een supermarkt en  een kleuterschooltje.

Het was niet evident om een huurwaarborg  bij elkaar te krijgen  aangezien ik  een leefloon van het Ocmw ontving . Ook Sven was net uit  opname en moest het ook stellen met een leefloon.

 Vreemd genoeg waren  het mijn ouders  die de huurwaarborg betaalden en een meubelpakket voor me kochten  . Was het hun manier  om aan te tonen dat ze me graag zagen  ? Was een financiële  bijdrage de enige  blijk van liefde die ze kende ? Ik wou er niet  teveel over nadenken.  Ik was ergens al blij genoeg  dat mijn ouders me deze keer wel steunden.

 De weken vlogen voorbij en ook mijn  zwanger  buikje begon  steeds maar boller en boller te staan.  Sven ging  als toegewijde  partner steeds mee  naar de gynaecoloog en stelde me gerust wanneer ik me onaantrekkelijk  voelde of zorgen maakte over mijn gewicht . Onzeker als ik was , was een mager figuurtje voor mij  erg belangrijk . Het was iets wat ik als kind  ook had gezien van thuis uit . Mijn moeder was zelf maar 1m55 groot  en  woog  amper 48 kg .  Als er bij haar ook maar  1 kg bij was gekomen , begon ze op haar eten te letten . Door het vele nuttigen van alcohol en de pakjes  sigaretten die ze rookte , was haar eetlust  nog minder  dan die van een kind . Mijn vader kleineerde haar dan ook  nog eens door te zeggen dat ze precies  wat was bijgekomen en zo bleef het een vicieuze cirkel. 

Desondanks ik allesbehalve  tevreden was met de kilo's die erbij kwamen  , bleef ik toch  gezond en regelmatig eten . Ik nam  me voor  dat mijn gewicht hoe  dan ook terug op peil moest worden gezet van zodra ik bevallen was . Door de zwangerschap  was ik al 17 kg bijgekomen  . 

Het was de zomer  van 2003 . Een hittegolf  was voorspeld  en mijn voeten , voor zover ik deze nog kon zien vanwege mijn dikke buik , leken op opgezwollen olifantenpoten  .

Sven vond een baantje als ober bij een plaatselijk cafeetje in Antwerpen . Hij deed vele overuren om toch maar extra geld in het laatje te brengen . De angst  om alle dagen alleen thuis te moeten  zitten en niets om handen te hebben  , speelde me toen al parten . Vaak bracht  ik dan een bezoekje aan het café waar Sven werkte en bleef ik daar  zitten  tot 's avonds  .

Toen ik bijna  36 weken zwanger was , begon  ik nestdrang te krijgen . Overal in huis begon ik obsessief te  poetsen tot in de kleinste hoekjes . Sven werd er zowaar horendol van , zeker toen ik met mijn hoogzwangere buik  op een ladder te ramen  zat te lappen  . Alles moest tot in de kleinste details in gereedheid  worden  gebracht  vooraleer ons kleine prinsesje  arriveerde.     Haar kamertje was al helemaal klaar   en ook in de eetkamer  stond er een mooie wieg met witte omranding.  

Op 4 juni  2003 , een week voor de geplande bevaldatum , ging  ik met mijn  ouders uit eten . Ook Sven was mee uitgenodigd wat maakte dat mijn ouders hem toch  graag moesten hebben . Ik probeerde desondanks mijn verleden , alles wat er was gebeurd te vergeten en een nieuwe start te maken  met mijn ouders.  Nu ik snel zelf mama zou worden , vond ik het belangrijk dat er een goed contact  zou zijn tussen hen en hun kleinkind . Misschien zou een kleinkind zelfs een verandering brengen in de band die ik met mijn  ouders had en die niet echt   van een leien dakje was gelopen . Ik kon enkel maar hopen  dat er verandering  in zicht was . 

Na het etentje , waren Sven  en ik terug op het appartementje . De harde buiken die  ik steeds maar voelde , deden me beseffen dat de bevalling niet meer lang op zich  zou laten wachten . Ook de tropische temperaturen deden me er stilaan genoeg van krijgen om als een waggelende  eend te wandelen van hier naar daar om de krampen  op te vangen .  

Door het pikante voedsel dat ik had gegeten  op restaurant , waren de weeën nu echt op gang gekomen . De pijn die ik voelde in mijn onderrug  en de harde buiken die elkaar steeds sneller  begonnen op te volgen  , maakte dat ik mijn ouders  in paniek  opbelde met de vraag om met me naar het ziekenhuis te rijden . 

Gelukkig stonden  ze  vrij snel aan het appartement  . Mijn moeder had een handdoek bij zich en zei dat ik deze tussen mijn benen moest houden  voor het geval mijn water zou  breken   . Ik wist niet goed wat ik me daar allemaal bij moest voorstellen, het enige  waar ik me lichtelijk  zorgen  over maakte , was de pijn  die de bevalling  op zich  met zich zou meebrengen.  Verhalen op televisie met  gillende  vrouwen smekend  om pijnbestrijding  , ik had elke aflevering ervan  gezien . Geen enkele  bevalling was pijnloos verlopen of zonder gegil . Ik vroeg me af of het echt  zo een hel ging worden en zo onmenselijk veel pijn zou  doen  . 

Eens aangekomen in het ziekenhuis, mocht ik direct  naar  de afdeling materniteit gaan . Er werd me een rolstoel aangeboden, maar  koppig als ik was weigerde ik die . Ik kon immers nog zelf lopen!  

Een blauwe band met allerlei plastieken noppen werd rond mijn buik gedaan . Op een schermpje kon ik zien hoe snel de weeën  zich na elkaar opvolgde . Ook een hartslagmonitor voor de baby  werd aangekoppeld . Het snelle en sterke geluid van de baby's  hartslag , maakte me instant weer rustig.   

De pijn die ik voelde van de weeën was nog goed houdbaar.  " waar maken die vrouwen toch zo een tumult  van ? " lachte ik in mezelf  . Net op het moment dat ik me wou rechttekken aan een bar die  boven  het bed hing , hoorde ik een  krak  ! 

Een beetje vocht kleurde het hoeslaken  van het ziekenhuisbed waardoor  ik dacht dat ik in bed had geplast  . De krak die ik had gehoord maakte me zodanig  ongerust dat ik mezelf voor  de geest haalde de arm van mijn  baby te hebben gebroken . In paniek riep  ik een verpleegster en smeekte ik haar om me te controleren  . " alles is toch  in orde met mijn kindje ?? " vroeg ik  ongerust .

"Mevrouw , uw water is zonet  gebroken , maakt u zich geen zorgen  !" Antwoordde de verpleegster.  

Het was middernacht en de weeën volgde zich nu nog sneller  na elkaar op . De pijn  was nu niet  meer te harden  en ik smeekte  om een epidurale verdoving .  "Woont de anesthesist ver van hier  ?" Vroeg ik met een trillende  stem en het zweet op mijn voorhoofd  .  Het idee dat ik nog  een half uur  met  deze pijnlijke weeën moest rondlopen maakte me helemaal  gek . 

Gelukkig was de anesthesist redelijk  snel gearriveerd  en kreeg  ik een ruggeprik toegediend tijdens  een wee . Ik weet  niet wat er juist pijnlijker was, de wee zelf of de prik in mijn  rug met een reuzenaald ?

Groot was mijn  opluchting  toen de pijn stilaan begon te verdwijnen . Mijn benen werden helemaal gevoelloos waardoor  ik ze niet meer kon  bewegen . 

Nu ik een beetje meer ademruimte had , probeerde ik mijn ogen te sluiten en te slapen . Ook  Sven lag naast me  op het ziekenhuisbed en hield mijn hand vast .  Nog eventjes  en we zouden  een klein prinsesje  in onze armen houden  ! 



Wordt vervolgd ....

help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Spannend! En geweldig hoor om voor het eerst je kindje in je armen te gaan krijgen. Gauw verder lezen :-)
| 22:54 |
😃😃
| 23:22 |
je ouders hebben het deel wat ze wél  konden opbrengen ( financiële steun) gelukkig wel gedaan. het is geen liefde , wel  iets van verantwoordelijkheid wellicht 
| 11:02 |
Zo bekijk  ik het ook. Het  vervolg komt  snel maar aangezien ik met een verhuis zit, zal het voor volgende week zijn 😉
| 02:00 |
lieverd neem je tijd . Als je mij toevallig volgt weet je ook dat ieder leven zo zijn dingen heeft en er niet altijd tijd is voor ... Knuff 
| 10:31 |
Je hebt in ieder geval hier wat steun aan je ouders gehad
| 11:20 |
Daarom dat ik het ook benadruk  wat  financiële  steun betrof , sprongen  ze bij . 
| 15:13 |
Altijd de vraag of ouders uit liefde materialen (meubelen) kopen, of omdat ze gewoon geld hebben. Ik ga maar uit van liefde......
| 08:38 |
Ik hoop het ook , maar als ze het enkel uiten door te kopen en te compenseren in materialisme , stel ik me toch  serieus vragen 
| 10:30 |
logisch, dat zou ik ook hebben, het voelt dan als afkopen voor een gebrek in affiniteit
| 10:31 |
Idd zo voelde het ook 😉
| 15:13 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen