Vervolg 33 : partnergeweld

Vervolg 33 : partnergeweld


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoe en wanneer juist mijn relatie met Sven zo fout is beginnen lopen , ik kan er geen juist antwoord op geven . Ik weet dat het allemaal begonnen is vanaf ik zwanger werd van een 2 de kindje . Sven kon van het ene op het andere moment veranderen van gedrag . Ook zijn gezichtsuitdrukking werd anders en het vele consumeren van alcohol deed er helemaal geen goed aan . Het begon allemaal tijdens een banale ruzie die meestal over onze financiële toestand ging . De ruzies werden verbaal agressiever en ook kwam er soms wat duw en trek -werk aan te pas . Door de ruzies , ging mijn libido uiteraard ook pijlsnel naar beneden , wat alleen maar meer kwaadheid en frustratie bij Sven opwekte .

Verbaal Stond ik sterk in mijn schoenen . Sven kon het niet verkroppen dat ik telkens weerwoord gaf , waardoor de ruzies alleen maar escaleerde. Ook mijn verlatingsangst en jaloersheid naar andere vrouwen toe, die hem benaderde , het deed er zeker geen goed aan .

Een ruzie die ik me herinner als de dag van gisteren , was toen Sven en ik net de bus hadden genomen en waren afgestapt in Deurne . Maité moet op dat moment nog in de crèche zijn geweest of bij de moeder van Sven genaamd Sonja, die bij ons een tijdje logeerde.Sonja was een invalide vrouw en droeg een soort van plastieken steun verband aan haar nek . Het was een zwaarlijvige vrouw die erg aardig en behulpzaam was .

Op diezelfde dag ,hadden Sven en ik weer knallende ruzie . Op het moment dat ik er meer dan genoeg van had en alleen terug de bus naar huis wou nemen , sloegen de stoppen bij Sven helemaal door . Eerst duwde hij me in mijn rug . Ik negeerde hem en bleef halstarrig verder wandelen richting bushalte . De zenuwen en angst gierden door mijn hele lichaam . Ik moest me kalm zien te houden voor ons ongeboren kindje. Ik was namelijk eindelijk de 3 cruciale maanden gepasseerd en wist dat stress allesbehalve gezond kon zijn voor een baby . Sven begon te roepen naar mij , de meest lelijke en denigrerende woorden die je maar kan bedenken . Ik probeerde ook dat te negeren en liep verder . Op het moment dat ik bijna aan de bushalte was en me net wou omdraaien , stond Sven dreigend voor mijn neus . Zijn ogen waren rood doordrongen van woede en zijn grote gestalte deden me een stap achteruit zetten .

Ik voelde dat er iets zat aan te komen . In één of andere snelle reflex , hield ik mijn handen voor mijn gezicht . Niet wetende wat er ging gebeuren . Plots voelde ik een stekende en scherpe pijn in mijn buik . Sven had zojuist een harde stomp erin gegeven met gebalde vuist .

Ik stond aan de grond genageld van verbazing ! Kwaadheid en angst voor mijn kindje stegen ten top . Ik duwde hem achteruit en dreigde om een klacht in te dienen bij het dichtstbijzijnde politiebureau . Gelukkig was er één net achter de hoek . In kon enkel hopen dat dit Sven zou afschrikken en enigszins zou kalmeren . Ik liep richting het politiebureau uit . Sven nam me bij men haren vast en dwong me te blijven staan bij de bushalte . Omstaanders die alles zagen gebeuren , deden hun hoofd naar beneden of keken snel de andere richting uit .

" Ik maak je kapot als je nu niet op die bus stapt ! " Snauwde hij met een gemene blik .heel even aarzelde ik, er was te weinig tijd om logisch na te denken en een beslissing te nemen . Ik durfde niet anders dan hem te gehoorzamen en kon enkel maar hopen dat mijn gehoorzaam gedrag, het zijne zou kunnen veranderen .

Vooral voor de baby in mijn buik was ik ongerust . Had het er iets aan overgehouden ? Zou ik een tussentijdse bloeding krijgen en ons kindje verliezen ? Het waren zoveel vragen en vooral angsten die door mijn hoofd gingen .

Terug thuisgekomen op het appartement , begon Sven zich inderdaad helemaal anders te gedragen . Hij huilde honderduit en smeekte me op zijn blote knieën om hem dit te vergeven . Verbaasd en nog vol onverwerkte woede , schold ik hem de huid vol . Het enigste wat ik wou , was zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gaan om een echo te laten nemen .

Sven liet me niet gaan en ging voor de deuropening staan . Zijn dreigende houding kwam weer naar boven, dus ik kon geen kant op . De moeder van Sven probeerde eerst nog de gemoederen te bedaren , maar koos uiteindelijk toch partij voor Sven .

Liefst van al had ik op dat moment mijn koffers willen inpakken , Maité bij me nemen en vertrekken. Maar waar naartoe ? Ik had mezelf zodanig geïsoleerd , had geen vrienden of familie waar ik terecht kon voor een lange tijd en financieel was het al helemaal al niet haalbaar .

Toen ik met mijn telefoon naar mijn oma wou bellen om me te komen ophalen , nam Sven deze uit mijn handen en sloeg hem kapot op de grond . Ik moest dit totaal anders zien aan te pakken , ook voor Maité . Zij zag immers alles gebeuren en voelde de spanning hangen . Ik kon me als kind nog herinneren hoe de ruzies en het geweld thuis mij hadden getekend . Hier wou ik absoluut Maité niet aan blootstellen.

De uren passeerde , ik had me opgesloten in mijn kamer . Maité was eindelijk in slaap gevallen. Tranen liepen langs mijn wangen naar beneden , er leek geen einde aan te komen . Hoe had ik mezelf in deze situatie kunnen zetten ? Hoe moest ik hier weer uitgeraken ?

Vooral de angsten en de paniekaanvallen, blokkeerde mijn hele lijf en weerhielden me ervan om stappen te ondernemen . Ik werd zo moe van alle stress en verdriet , dat het enige wat ik wou , slapen was.

Zo ging het mijn hele zwangerschap door . Sven dwong me om maar een erotiekbeurs te gaan en naar een parenclub . Als ik niet gehoorzaamde , zou ik slagen krijgen. Ik probeerde me hiertegen te verzetten ,vooral verbaal want fysiek was ik niet tegen hem opgewassen . Mijn kwaadheid en haat naar hem toe werden steeds groter . Na elke uit de hand gelopen ruzie, volgende telkens weer hetzelfde patroon. Sven sloeg me, kreeg daarna spijt , begon te smeken en te huilen , deed me daarna nog geloven dat het mijn eigen schuld was en terug opnieuw .

Ik lichtte mijn oma in over de situatie. Zij pakte Sven heel hard aan en spelde hem meermaals de les . Toch leek er weinig of niets te veranderen want na enkele maanden begon het allemaal terug opnieuw . Pas toen ik helemaal ten einde raad was , klopte ik bij mijn ouders aan . Hoogzwanger op dat moment en met Maité aan de hand , legde ik hen de hele situatie uit. Ik huilde onophoudelijk en vroeg aan mijn moeder of ik een tijdje bij haar mocht komen inwonen . Het was op dat moment helemaal niet meer veilig . Naar Maité toe deed Sven helemaal niets , maar naar mij werd hij steeds agressiever . Mijn moeder antwoordde met een afstandelijke en kille houding : " jij hebt op je 14 jaar beslist om thuis weg te gaan , trek dan nu ook maar je plan !"

Ik kon niet geloven wat ik zonet uit haar mond had gehoord . Meende ze dit ? Wou ze haar bloedeigen dochter , kleindochter en ongeboren kleinkind terugsturen naar die onveilige plek ? Was ze zo verbitterd door haar eigen verdriet dat ze er zelf niet mee inzat ?

Het was een pijnlijke klap die me eigenlijk nog vele meer pijn deed dan het fysieke geweld op zich . Naar mijn oma kon ik niet gaan . Mijn opa had althzheimer in een vergevorderd stadium en mijn oma kon de zorg hiervoor amper aan . Haar nam ik niets kwalijk omdat ik wist dat als de situatie anders was geweest , ze me met open armen had opgevangen .

Mijn vader kon het verdriet en de verslagenheid van mij niet langer aanzien . Ik denk ook dat hij niet durfde ingaan op de beslissing van mijn moeder. Wel strooide hij nog wat extra zout in de wonde door dingen te zeggen zoals : " als je had thuis blijven wonen ... , Als je je studies had afgemaakt ,.. enz "

Het deed er helemaal geen goed en veranderen deed het ook al helemaal niet aan het verleden of het heden . Wel was het voor hen de uitgelezen kans om me extra te vernederen en om hun gelijk toe te geven over alles wat ik had beslist vroeger .

Mijn vader reed met mij terug naar het appartement en beval me mijn koffers in te pakken . Hij zou me naar een soort vluchthuis brengen . Alle was beter dan daar ook maar één seconde langer te blijven . Ik pakte het hoognodige in en vooral de spullen voor Maité ,zette ik klaar in de wagen van mijn vader .

Hoe het allemaal zou verder verlopen, waar ik juist terecht ging komen en hoe ik mijn bevalling moest tegemoet zien , ik wist het allemaal niet meer .

Met geen enkele euro op zak en juist wat spullen om een paar dagen verder te kunnen , reden we richting een vluchthuis .

Wordt vervolgd





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik herken deze situatie honderd procent, maar hier komt het hopelijk ben je er niet sneu om. Met je ouders moet je je ook eens in hun plaats instellen nu je zelf kinderen hebt met jou keuzens van vroeger, hoe zij zich hierbij hebben gevoelt 14 jaar alleen wonen, is niet neits. En hoop oprecht dat je weg bent van die walgelijke vent die verdient je niet, ben wel benieuwd of je kindje nu oke is wegens die stamp .. Hopelijk ben je er weg.. Jeh ebt geen cent maar als je in Belgie woont heb je rechten en organisaties, wil je ze weten, stuur me gerust een prive & ik zend je ze door. Groetjes & hoofd omhoog
| 22:48 |
Heykes, deze gebeurtenis dateert van 2005 . Ik schrijf mijn levensverhaal stukje per stukje verder . Ik was idd 14 jaar toen ik thuis wegging, maar wel om bepaalde redenen . Lees gerust vanaf het begin 😉 p.s : met mijn dochtertje is alles ok 
| 23:17 |
Ja, is niet grof bedoeld maar ik vind het echt boeiend echt gebeurde verhalen te lezen! Waargebeurde dingen trekken me alsmeer aan, is het begin gewoon bij cijfertje 1 in de tittel blog? Groetjes
| 23:56 |
Als je helemaal naar beneden scrolt, daar is het begin 😉.ik had het ook niet kwalijk opgepakt hoor x
| 01:46 |
Wat een heftig relaas!
| 10:19 |
Idd een heel zware periode met de nodige trauma's erbij en niet alleen voor mij 😞
| 11:38 |
Helaas herken ik deze situatie, ik begrijp wat je meemaakt en hoe je je moet voelen!
Ook begrijp ik hoe lastig het is om weg te gaan! Heel goed van je dat je bent gegaan! Volhouden is mijn advies!
Ik ook nu na 7 jaar weggegaan! eindelijk is het gelukt! Beste keuze die ik ooit heb gemaakt!
Dit van jou lijkt mij alleen een lastigere situatie aangezien jullie samen een kind hebben dus "verbonden" zijn.
Anders had ik geadviseerd elke vorm van contact te verbreken maar in deze situatie met kinderen denk ik niet dat dat verstandig is maar het alleen maar erger zou kunnen maken.
In mijn geval hadden wij samen katten en heb ik "zijn" kat meegenomen dus ook een soort verbintenis ik heb hem in het begin nog op de hoogte gehouden zodat het "rustig" bleef. Toen kwam er een moment dat hij vertelde een nieuwe relatie te hebben, hij ging tegelijkertijd ook nog steeds pogingen doen om mij terug te krijgen (manipulatietechnieken , schuldgevoel aanpraten, of dingen zeggen die je altijd al had willen horen) Ik vond dat dit eindelijk het geschikte moment was om hem volledig te blokkeren, En heb dit ook gedaan na hem gewezennte hebben op dat het raar is als je een relatie hebt en dan met je ex gaat zitten praten en ik hem daarom blokkeer zou gaan blokkeren! Sindsdien ook geen last meer van hem gehad. (Hij hoort alleen soms nog een aantal familielede van mij uit over me als hij ze tegenkomt maar so be it) Als ik dit daarvoor deed zocht hij altijd via een andere weg contact!
Ben nu samen met iemand die precies het tegenovergestelde is en super gelukkig in verwachting van ons eerste kind. Ik gun jou ook het allerbeste! En geloof ook wel dat het gaat lukken , deze stap is er al 1 in de goeie richting! Laat je niet manipuleren trap niet in woorden die je altijd had willen horen maar er alleen uitkomen op momenten dat het eigenlijk al "te laat" is!
| 08:27 |
Bedankt voor je verhaal. Het is inderdaad een hele lijdensweg geweest ,kortweg de hel . Dit verhaal dateert van 2005 ,dus ik ben gelukkig al een hele tijd van hem vanaf. Maar het heeft me alles gekost wat ik van kracht had . Het patroon van geweld , dat ik pas inzag na jaren, heeft me doen inzien hoe ziek hij eigenlijk was . Ik hoop met mijn verhaal andere vrouwen of mannen ( want andersom gebeurt dit ook ) een hart onder de riem te kunnen steken en hen toch de moed te kunnen geven ondanks alles om uit zo een destructieve relatie te stappen x
| 11:35 |
wat vreselijk, wat een drama voor jullie (jij en je kinderen)
| 18:15 |
Lieve schorelaar , dit was de ergste hel die ik ooit heb meegemaakt 😢
| 11:36 |
Titel van een boek:Vrouwen die teveel liefhebben.
Auteur weet ik niet meer
Kreeg ik ooit aangeraden door een psycholoog om te lezen.
Patroon is altijd hetzelfde.
Sterkte in elk geval
| 16:42 |
Dankjewel , het verhaal is mijn autobiografie dus geleheden van 2005.  
| 18:55 |
Voor zover je het nog nodig hebt; EMDR
Dat heeft toch wel zulke wonderen voor mij verricht!  ❤️
| 21:07 |
Heb ik nog nooit gedaan , is zeer intensief zeggen ze. 😱
| 22:14 |
Dat klopt. Op de een of andere manier is het heel veel voor je brein.  Het is fysiek vermoeiend. De emoties die gekoppeld zijn aan vervelende herinneringen worden door deze techniek ontkoppeld. Je kunt daarna nog aan de herinneringen terugdenken en erover praten zonder dat je er die emotie zo heftig bij voelt. Het creëert afstand als het ware. Geeft rust.  Een heel mooi proces om te doen. Verbazingwekkend eenvoudig en snel. Je hoeft niet ellenlange sessies alle gebeurtenissen te bespreken of herbeleven. 
Kan het je echt aanraden. het is de vermoeidheid dubbel en dwars waard.
| 22:19 |
Ik neem het zeker in overweging , alvast bedankt 😉😘
| 00:25 |
❤️
| 08:49 |
❤️
| 11:39 |
Wat een grote stap, maar alles is  beter dan bij hem blijven
| 16:17 |
Helemaal waar 
| 18:55 |
Wat heb ik met je te doen, vreselijk deze situatie😢
| 11:56 |
Het was kortweg gezegd de ergste hel die ik had meegemaakt 
| 18:56 |
Hopelijk was je daar dan veilig(er)
| 09:33 |
Wordt vervolgd 😉
| 18:56 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen