vervolg 36 : naieve doordachtzaamheid

vervolg 36 : naieve doordachtzaamheid


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

zoveel ik maar kon, probeerde ik de meisjea te gaan bezoeken. Het tehuis waarin ze terecht kwamen,droeg de naam " Het Dennenhuis" en was gelegen in een bosrijk gebied. Sven en ik moesten telkens het openbaar vervoer nemen naar Kapellen . Eerst van Deurne richting Antwerpen een half uur en daarna Van Antwerpen uit naar Kapellen drie kwartier en dan weer terug . Het nam telkens een halve dag in beslag , maar toch wou ik hen zoveel mogelijk bezoeken .

De begeleidsters die de zorg over Maite en Ilana overnamen, waren zeer vriendelijk en toegewijd. Toch kon ik mijn kwaadheid naar hen toe maar moeilijk verborgen houden. Zij mochten immers de zorg en de opvoeding hebben over Maité en ilana terwijl ik er mocht op toekijken.Het deed me pijn , immens veel pijn om te zien hoe Ilana , toen net 3 weken oud, een flesje kreeg van een vrouw die ik niet kende. De kindjes droegen allebei kleren die toebehoorde tot de instelling. de kleren die de politie had meegenomen en daar afgegeven had , mochten ze op dat moment niet dragen .

Ik haatte Sven uit de grond van mijn hart. Nog nooit eerder had ik zoveel ingehouden wrok tegenover iemand gekoesterd. Ondanks mijn schrik van hem, wist ik dat ik alles op alles zou zetten om de kinderen terug bij mij te krijgen. Helemaal uitgeput van alle emoties en de busrit, plofte ik in de zetel neer eenmaal we terug thuis waren . het huis waar enkel nog het speelgoed onaangeroerd op de grond lag en de foto's die aan de muur hingen , het maakte me gek van verdriet .

Op de dagen dat Sven ging werken en ik niet naar de meisjes op bezoek ging , sliep ik bijna de ganse dag . 's avonds dronk ik ook overmatig met het idee om de pijn niet te moeten doorvoelen . Buiten de fysieke pijn die Sven me aandeed, was dit de ergste hel waarin ik ooit maar terecht had kunnen komen . Niemand wist me te vertellen hoelang de kinderen daar zouden moeten verblijven , het enigste wat er werd verteld was , was dat van zodra de situatie in huis stabiel en veilig werd , er misschien zou worden gekeken naar een mogelijke terugkeer van de kinderen.

De meest vreemde gedachten passeerde de revue in mijn hoofd. Allemaal hadden ze betrekking op het terug naar huis krijgen van de meisjes . Misschien is toen het meeste domme en naiëve idee ooit ontstaan .

Ik zou met Sven trouwen!

Niet uit liefde , want daar waar ik ooit iets had gevoeld voor Sven , was de liefde allang uitgedoofd. Ik zou trouwen met hem om de rechtbank ervan te overtuigen dat de situatie stabiel was. Daarna zou ik 's nachts de meisjes meenemen naar een vluchthuis en verdwijnen met de hen om nooit meer terug te keren! Dat was het plan , ik had er zowaar alles voor over .

Enkele maanden passeerde . Ik vroeg Sven ten huwelijk en we maakte alles in orde voor de nakende trouw . In België kan je pas 6 maanden na de aanvraag trouwen . Tijd hadden we dus in overvloed , al deed het me enorm veel pijn de kinderen zo te moeten zien opgroeien .

Ilana groeide als kool . Het eerste levensjaar is dan ook het jaar waarin een kind het meeste verandert . Ook Maite maakte, ondanks haar gemis naar huis, al snel vriendjes bij de leefgroep waarin ze verbleef . Sven werd rustiger . Hij had er geen enkel idee van dat mijn vraag om te trouwen er alles mee te maken had om de kinderen terug te krijgen , al evenmin dat ik trouwde met hem om daarna te gaan vluchten .

Op de dag van het huwelijk , vroeg ik aan mijn moeder of ze ook ging komen . Mijn ouders kennende , dacht ik dat het voor hen toch een belangrijke dag zou zijn . Mijn moeder kwam niet , om welke reden dan ook , ze zou niet aanwezig zijn . Haar band met Sven was zodanig vertroebeld , dat ik het haar eigenlijk niet kwalijk kon nemen , niet tegenstaande dat ik toch teleurgesteld was . Het voelde weer eens aan alsof ik in haar ogen niet belangrijk was of het ook maar waard om graag gezien te worden . Mijn vader kwam me wel even proficiat wensen op het moment dat ik bij de kapper zat . Met tranen in de ogen excuseerde hij zich voor het feit dat hij niet aanwezig zou zijn omdat hij werken moest. Ondanks ook zijn afwezigheid , zag en voelde ik de onmacht en het verdriet bij hem . Zijn ogen schreeuwde bijna : " meid aub, loop niet in je ongeluk !".

Mijn meisjes waren aanwezig op het huwelijk . Maite droeg het meest schattige kleedje dat je je maar kon inbeelden en ook Ilana , toen 6 maanden oud, zag eruit als een klein prinsesje . Het werd het huwelijk in intieme kring . Veel vrienden en familieleden hadden we niet en buiten een beetje Familie van Sven plus wat collega's van het café waar hij werkte , was dit alles .

Het huwelijk was tot in de puntjes voorbereid . Ik droeg een lang wit kleed met een bustier en Sven een deftig zwart maatpak . De limousine kwam ons ophalen en bracht ons naar het gemeentehuis . Er werd op geen enkele euro gekeken . Alles moest er zo echt mogelijk uitzien om maar aan te tonen dat ik trouwde met Sven uit liefde .

De avond van het "feest" , werd er zoveel gedronken dat ik amper naar ons appartement terug raakte. Ik keek naar Sven die zijn roes lag uit te slapen in de zetel en kon me amper voortellen dat deze man de man was met wie ik getrouwd was uit haat .

Weken na de trouw , kregen we van onze huisbaas te horen dat we niet langer op het appartement konden verblijven . De huisbaas was recentelijk gescheiden van zijn huidige vriendin en kwam terug in zijn huis wonen . Het was een domper van formaat , want waar moesten we zo snel een andere woning zien te vinden en hoe konden we nu een stabiliteit doen uitschijnen als we niet direct iets anders vonden ? Gelukkig kwam er een appartementje net aan de overkant van waar we woonde te huur . Ondertussen had ik weer werk aangenomen als kassierster in Antwerpen om me zo financieel al veilig te stellen voor de dag dat ik zou wegvluchten van Sven . We tekende het contract van het nieuwe appartement en verhuisde op nog geen maand tijd .

De muren in de woonkamer , schilderde ik vuurrood . Het was mijn manier om de kwaadheid en pijn die ik voelde over te brengen naar Sven . Wel 10 liters rode verf had ik nodig om alles te overschilderen . Een goede vriend die ik had leren kennen tijdens de periode dat ik werkte in Antwerpen , kwam me helpen . Zijn naam was Thierry , een man van middelbare leeftijd bij wie ik steeds terecht kon met mijn verhaal en die bovendien nog eens schilder was van beroep .

Ergens voelde ik me veilig bij Thierry , hij had een woonst vlak bij waar ik werkte en waar ik altijd terecht kon . Ik mocht alles aan hem vragen , hij was er altijd voor me . Ik denk dat ik als Borderliner en in de benarde situatie waar ik me toen in bevond , wel op eender wie die lief voor me was , verliefd had kunnen worden . Ik kan niet zeggen dat mijn emotionele toevlucht naar Thierry , me een schuldgevoel naar Sven toe gaf. Integendeel , ik voelde me veiliger nu ik een plekje had waar in indien nodig naartoe kon om tot mezelf te komen .

Ik heb Sven meermaals bedrogen tijdens onze relatie .Na de plaatsing van de kinderen had ik geen enkele zin tot rede meer . Mijn kwaadheid , die ik toen niet naar hem toe liet zien , uitte zich in het hem bedriegen . Het leek een kinderachtig iets hoe we met elkaar omgingen . Op deze jonge leeftijd , leek het oog om oog , tand om tand . Ik besef dat als ik ergens naartoe had kunnen gaan en de nodige ondersteuning had gehad , het allemaal zo ver niet had moeten lopen .


De laatste escalatie die tussen hem en mij gebeurde , was vlak nadat we verhuisd waren .De zoveelste ruzie , de zoveelste dreigementen , het duwen en trekken aan elkaar , ik had het meer dan gehad . Emotioneel had ik allang afstand van hem genomen , het was enkel kwestie van een plek te vinden waar ik terecht kon. De rechtbank liep er niet in dat ik deed uitschijnen dat alles koek en ei tussen ons was , dus er bleef maar 1 optie over . Kiezen voor een vertrek zonder de kinderen om ze daarna alsnog bij mij te krijgen . Van dat laatste was ik nog niet zo zeker. Welke moeder met Borderline waarvan de kinderen geplaatst waren, zou van de rechtbank nog een kans krijgen ? En dat met mijn verleden ?

Ik dacht werkelijk dat ik iemand anders nodig had om mijn kinderen terug bij mij te krijgen . Mijn laag zelfbeeld , mijn angsten , mijn verleden , het was uitgesloten dat ze in mijn ogen me terug een kans gaven .

Een slag in mijn gezicht met zijn volle vuist . 85 kg tegenover 46 kg , het was onmogelijk me hiertegen te verdedigen . Ineen gekropen in een bolletje , probeerde ik elke slag, elke stamp te ontwijken . Ik zag sterretjes voor mijn ogen en vergat mijn rug te bedekken . Een zoveelste stamp in mijn rug , een zoveelste getrek aan mijn haren . ik liet hem begaan en hoopte dat het snel over was. Het bloed op de grond was even rood als mijn rood geschilderde muur . overal lagen scherven van glas en omvergegooide meubelstukken . Niemand die mij hoorde schreeuwen om hulp, niemand die me kwam helpen . Ik was alleen op de wereld , alleen met dit monster waar ik niet tegen was opgewassen . Zijn loze beloftes , zijn smeekbedes , zijn venijnige lach telkens hij tegen mij aan het stampen was , het staat allemaal in mijn geheugen gegrift als de dag van gisteren .

Sven lag te slapen op bed na zijn razernij op mij te hebben uitgewerkt . uitgeteld door de angsten en de pijn , bekeek ik de blauwe plekken op mijn armen en benen . Ze liepen merendeels over de krassen die ik mezelf ooit had toegebracht in mijn jeugd . Ik verdiende niet beter , was het niet waard om graag gezien te worden . Dit was mijn lot , het zou uiteindelijk ik of hij worden .

IK sleepte mezelf naar de badkamer. Elke stap die ik zette, deed pijn aan mijn gewrichten . Mijn oog kon ik amper openhouden en was helemaal opgezwollen . Heel stil , uit angst om hem niet wakker te maken , deed ik het licht aan en bekeek ik mijn gezicht in de spiegel . Wat ik daar zag, tartte mijn verbeelding . De porieën in mijn gezicht waren zodanig samengedrukt door de slag die hij me had gegeven , dat ze allemaal etterende wondjes vormde . Mijn oog zat helemaal dicht van de prut en was blauw, geel en paars . Ook op mijn rug zag ik een blauwe plek in de vorm van zijn schoenafdruk en mijn nek kon ik niet meer draaien naar links of rechts . Tranen stroomde langs mijn wangen naar beneden ." Dit was de laatste keer , dat meen ik ." snikte ik stilletjes . In een ondoordachte emotie, liep ik naar de keuken en haalde ik het meest scherpe mes uit de lade .

Daar in de kamer lag hij te slapen . Zijn gesnurk irriteerde me zodanig dat ik me moest inhouden om het mes niet op zijn keel te zetten .Ik wist dat ik ertoe in staat was. Hij had me immers alles afgenomen , mijn kinderen , elk greintje eigenwaarde dat ik bezat , en nog zoveel meer . Wat hield me dan nog tegen ? Ik had enkel maar het mes in zijn borstkas te planten en te zeggen dat het wettelijke zelfverdediging was . Ik zou vrijgesproken worden over de hele lijn vanwege mijn psychiatrisch verleden en het in een moment zijn van totale zinsverbijstering .

Het mes ging de hoogte in , ik zou het met een immense kracht laten neerkomen daar waar zijn hart zat . Een beeld van de kinderen schoot voor mijn ogen en een kleine stem fluisterde me in ; " doe het niet Chloe, je zult je kinderen nooit meer terugzien als je dit doet !"

Wordt vervolgd




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heftig verhaal wederom
| 16:55 |
Zwaarste stuk wel 😕😟
| 21:14 |
Ik hoop maar dat je dat niet deed ...
| 21:02 |
Oeeff.... een vreselijk relaas... liefde en haat soms zit flinterdun bij elkaar...
| 18:40 |
Als er al ooit liefde van zijn kant uit is geweest vraag ik me af nu 🤔
| 20:01 |
Triest...
| 21:25 |
Weet het , een mens kan je soms ver drijven 😢😢
| 22:13 |
Hoe kan iemand zo zijn...
| 22:15 |
Dat vraag ik me ook nog steeds af
| 23:16 |
🍀
| 23:36 |
😘
| 01:30 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen