vervolg 49 : Monding

vervolg 49 : Monding


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Op de afdeling "Monding", was er veel verandert sinds ik er was vertrokken op mijn 18de verjaardag. Het gebouw, dat vroeger 1 grote afdeling was, was ondertussen opgesplitst in 2 afdelingen, namelijk een gesloten en een open afdeling. Ik had het geluk om in het open gedeelte te mogen verblijven. Er was een schril contrast voelbaar tussen de patiënten en het personeel van waar ik nu verbleef en de patiënten en begeleiding van de moeder-baby eenheid. De mensen die er werkte, waren vele afstandelijker en er heerste geen enkele vorm van warmte. Zonder ook maar af te doen aan de werking, de toewijding en de specialisatie van deze mensen, moet ik eerlijk toegeven, dat de overschakeling van de ene afdeling naar de andere, met zo'n enorm verschil in menselijk contact, me enorm hard tegenviel.

Wanneer ik het moeilijk had en me afzonderde op de afdeling moeder-baby , kwam een verpleegster uit eigen overweging met me praten en me ondersteunen. Op de afdeling Monding, werd er van me verwacht, dat ik zelf moest aangeven en vragen om een gesprek met iemand. Dit was erg moeilijk voor mij. Toegeven dat ik zwak was en om hulp vragen, was dan ook een werkpunt voor me. En als ik zou vragen om een gesprek, was er nog niet eens de garantie dat er onmiddellijk iemand beschikbaar was. Vaak kropte ik dan ook alles op en wachtte ik het moment af dat er een consultatie met de psychologe gepland stond of wachtte simpelweg af tot de heftigheid van mijn emoties was gezakt.

Wat me meteen opviel, waren de mensen die ook opgenomen waren. Een vreemd gevoel van eenheid overviel me. De manier waarop deze mensen praatte, hoe ze de heftigheid van emoties beleefde en hiermee probeerde om te gaan , het was alsof ik mezelf zag staan. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat mensen, net zoals dieren waren opgesplitst in rassen en dat ik mijn eigen soortgenoten had gevonden. Zo voelde het voor mij alleszins aan. Ik voelde me begrepen bij deze mensen. Ik begreep waarover ze praatte en welke moeilijkheden ze in het dagdagelijkse leven en in het verleden hadden ondervonden en waarom ze voor deze behandeling hadden gekozen.

De therapieën die we kregen, vond ik vooral heel leerrijk. De cognitieve gedragstherapie, bestond gedeeltelijk uit het vertellen over het verleden , maar de meeste gesprekken gingen over de moeilijkheden die ik ondervond in het heden. Door mijn jeugdtrauma's, zag ik als het ware het leven door een andere kleur van bril en ging ik me daar ook naar gedragen. Dit maakte dat ik vaak uit contact ging met mensen en me afzonderde in mijn eigen rijkelijke fantasiewereld. Dikwijls kreeg ik ook huiswerk mee , kleine papierbundels waarop ik moest noteren hoe ik me die dag had gevoeld, hoe dit gevoel tot stand was gekomen en wat mijn uiteindelijke gedrag ernaar was. Een soort van veiligheidsplan werd opgesteld waar tips op stonden vermeld hoe ik met bepaalde heftige emoties het beste kon omgaan. Soms was dit afleiding, soms een gesprek met iemand aangaan ,.. enzovoort. Eigenlijk was het grotendeels een opfrissing van wat ik allemaal geleerd had zoveel jaren geleden.

Het moeilijkste vond ik het missen van Katrien. Met deze overweldigende emoties, wist ik absoluut geen blijf. Ik overwoog na enkele weken opname om dit bespreekbaar te maken met mijn psychologe op monding. Het onderwerp op zich, was voor mij al een hele opgave. Enkel en alleen omdat dit onderwerp mij op z'n kwetsbaarst toonde. Ook vertrouwen opbouwen naar iemand die ik, naar mijn gevoel, pas kende, maakte dat ik twijfelde tot op het laatste moment om hier open over te communiceren. Het idee dat er zoiets bestond als " beroepsgeheim", deed me toch de stap nemen.

Ik vertelde de psychologe over een begeleidster waar ik een goed contact mee had en enorm mistte. Opzettelijk verzweeg ik haar naam uit schrik voor eventuele consequenties. De psychologe polste voorzichtig naar haar naam waarop ik telkens de vraag wist te ontwijken. Ik vermelde wel de afdeling moeder-baby, maar verder bleef ik koppig doorvertellen zonder de naam "Katrien" te vernoemen . Tranen werden losgeweekt. Ik hoopte stiekem dat deze psychologe me kon vertellen hoe ik met deze emoties moest leren omgaan. Was er een manier om met dit verdriet om te gaan ? Had ze misschien tijdens haar jarenlange studies, geleerd hoe iemand kon onthecht worden en gelukkig door het leven kon gaan? Ik was er heilig van overtuigd dat deze vrouw het antwoord wist. Na een half uur spreken in tranen, sprak ik uiteindelijk toch haar naam uit. Ik vertelde dat we contact hadden met elkaar op facebook, zoals sommige andere ex-patiënten ook contact hadden met begeleiding na hun ontslag op de afdeling. De psychologe keek me verbaasd aan toen ze dit allemaal hoorde. Zonder ook maar verder naar mijn verhaal te luisteren, gaf ze te kennen , contact op te nemen met de hoofdverantwoordelijke van de moeder-baby eenheid. Ze was ervan overtuigd dat Katrien haar boekje ver te buiten ging en mij daardoor in de problemen bracht . Terwijl ik juist van mening was dat Katrien een belangrijk lichtpuntje in mijn leven was . Ik kon niet geloven wat ik zonet had gehoord. Meende ze dit nu echt ? Zou zij ervoor zorgen dat Katrien problemen kreeg met haar overste ? Hoe zou Katrien reageren op mij en het allerbelangrijkste, wat met ons contact ?

Ik moest me inhouden om mijn handen niet rond de hals van de psychologe te klemmen. Binnenin kookte ik van woede. Als zij ervoor zou zorgen, dat ik de unieke band die ik me Katrien had opgebouwd weer kwijt raakte, stond ik niet in voor de gevolgen. Ik wees de psychologe verschillende malen op haar beroepsgeheim en dreigde ermee om naar de ombudsdienst te stappen. Met slaande deuren verliet ik het lokaal en liep huilend naar buiten. Ik had zonet de meest domme beslissing ooit inn mijn leven genomen, namelijk het in vertrouwen nemen van iemand. Ik had mijn hart uitgestort en gesmeekt om hulp, maar in de plaats daarvan, kreeg ik juist een heleboel problemen erbovenop. Om dan nog maar te zwijgen over de problemen die Katrien kon krijgen.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten . Katrien stuurde me later die dag het pijnlijke bericht dat we niet langer contact konden blijven houden . Op de afdeling moeder-baby , had er die dag een vergadering plaatsgevonden over het gebruik van facebook tussen patiënten en hulpverleners. Katrien kreeg op haar beurt te horen dat ze haar boekje ver te buiten was gegaan en dat het niet getuigde van enige professionaliteit .

Mijn wereld stortte in. Mijn handen trilde van woede en de tranen waren niet meer te stoppen. In mijn ogen had deze psychologe in slechts één gesprek, me alles ontnomen waar ik naar op zoek was. Een mama waar ik zoveel van hield, een vriendin die me begreep, een vrouw die mijn leven waardevol maakte en me bestaansrecht bezorgde. Maar hoezeer ik ook de schuld in de schoenen schoof van de psychologe, de enige echte schuldige was ikzelf ! Ik was degene die een fout had begaan om in alle vertrouwen te vertellen wat Katrien voor me betekende. Een enorme woede, keerde zich tegen mij . Ik was het niet waard om een dochter te zijn voor iemand noch het waard om te leven. Ik bezorgde niet enkel mezelf pijn,maar ook de ander. Ik wou niet verder met onverteerbaar verdriet . Wat had het allemaal nog voor zin ? Elke begonnen zoektocht eindigde telkens in teleurstelling en pijn.

Diezelfde avond, kraste ik in mijn armen. Het was de enige manier om het innerlijke lijden te omzeilen . Ik vond dat ik gestraft moest worden omdat ik de persoon was die Katrien's werk in gevaar had gebracht en bovendien ook nog eens in verlegenheid. Hoe meer bloed er vloeide, hoe kwader ik werd. Waarom had ik niet het lef om uit het leven te stappen ? Waarom kon ik mijn kwaadheid niet afreageren op die psychologe ? Het waren allemaal vragen waar ik geen antwoord op wist te vinden .Niemand kon begrijpen wat het betekende om met dit gevoel van leegte te moeten leven.

Mijn vertrouwen in de afdeling was zodanig beschadigd, dat ik weer volledig in mezelf keerde. Ik weigerde ook nog maar een blik te werpen naar de vrouw die me had verraden. Ik besliste alsnog om de therapie af te ronden, maar deze keer zou ik enkel nog praten over de problemen die ik ondervond in het dagdagelijkse leven. Niemand zou ook nog maar een glimp opvangen over de ware aard van mijn problemen. Niemand was nog te vertrouwen, zelfs een hulpverlener niet.

Na ongeveer 3 maanden, viel de beslissing dat ik stabiel genoeg was om terug naar huis te keren. Deze beslissing maakte me ongelofelijk angstig. Kon ik de drukte wel terug aan ? Wat als de zelfmoordgedachte weer opkwamen ? Mijn individuele begeleidster stelde me gerust. Ze vond dat ik er klaar voor was , zolang ik maar bleef oefenen met de technieken die ik daar aangeleerd had gekregen en me hield aan het veiligheidsplan. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwde dat ik er nog niet aan toe was. Er werd niets van nabehandeling voorgesteld . Daar stond ik dan, met een koffer in de hand, bevend van angst. Onzeker en met de vraag of ik wel klaar was om terug te kunnen functioneren in de maatschappij.

Ronny en de kinderen waren door het dolle heen. Mama kwam terug naar huis en was genezen. De ziekte was overwonnen en iedereen zou nog lang en gelukkig leven . Hun lieve glimlach , hun hoopvolle oogjes en de vele knuffels, deden me met een bang hartje de stap naar huis wagen . Ik had zoveel verdriet en zoveel angst. Ik kon enkel maar hopen dat ze het op Monding bij het rechte eind hadden.


Wordt vervolgd




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een soort van nabehandeling, evaluatiegesprekken als je weer in het normale leven was teruggekeerd, zou toch wel aan te bevelen zijn.
| 10:22 |
Onvoorstelbaar en bovendien gevaarlijk . 😟
| 11:39 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen