vervolg 54 : Noor

vervolg 54 : Noor


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Er werkte twee vrouwelijke therapeuten op de afdeling Koraal. Beide vrouwen waarbij ik enigszins het gevoel had, dat zij mijn gemis aan moederliefde erg triggerde. Het was hun manier van praten, gevoel voor humor, een aantal uiterlijke kenmerken en nog zoveel meer, dat me deed voelen dat één van hen mijn gemis kon invullen of misschien zelfs weer goedmaken. Ik was op mijn kwetsbaarste wanneer er een moederfiguur in mijn leven kwam. Ik voelde me dan net een klein meisje van ongeveer 5 jaar oud, dat dolblij was vanwege de aandacht en liefde die ze kreeg en dit van de persoon waar ze het meest van hield, haar mama. De realiteitszin was dan ook volledig verdwenen op momenten dat ik bij haar in de buurt was. Emoties kregen de bovenhand en mijn enige doel was om dit onmetelijk gemis ingevuld te krijgen.

Ik had er geen idee van of ik dit vreemde proces ook maar een beetje kon forceren. Meestal overkwam het me en waren de gevoelens reeds veel te hoog opgelaaid wanneer ik het goed en wel besefte. Met enige voorzichtigheid, vertelde ik aan Jan, dat me binden aan één van deze 2 therapeuten, mijn eigen proces misschien wel een duwtje in de goede richting kon geven. Het was moeilijk om te kiezen bij wie van beide dit het meeste kans had op slagen. Het doel was het hechtingsproces in gang te zetten. De eerste therapeute genaamd Rochana, was een vrouw die halverwege de 20 was . Met haar kon ik erg goed praten en vooral de humor in mezelf weer naar boven brengen op momenten dat ik dacht deze voorgoed verloren te zijn. Het enige probleem was, dat ik Rochana maar 1 keer in de week zag voor een therapiesessie. Vaak was ze ook niet aanwezig op Koraal, omdat ze ook nog op andere afdelingen werkzaam was. De tweede therapeute heette Noor, zij was ongeveer even oud als Rochana en van haar had ik twee dagen per week een therapiesessie in groep. Noor straalde een bepaalde zachtheid uit, een zachtheid die me aantrok en me nieuwsgierig maakte naar wie ze was. Een hechting welbewust in gang zetten, was voor mij een gevaarlijk proces. it eerdere ervaringen wist ik goed hoe fantastisch ik me zou voelen wanneer deze persoon aanwezig was in mijn leven, maar ook hoe neerslachtig en verdrietig ik me kon voelen wanneer dit niet zo was. Een fantasiewereld zou opengaan die ervoor zorgde dat ik enkel maar kon denken en verlangen naar haar. Rond 8 jarige leeftijd, was dit voor mij vreemde fenomeen plotseling begonnen en sindsdien hadden er al meerdere moederfiguren de revue gepasseerd. Steeds koesterde ik erg veel hoop, doorleefde ik fantastische gevoelens van geliefd zijn en voelde ik een ongekende levenslust in mij. Maar eveneens waren er ook gedachten aan de dood, het verlangen naar rust en tranen die niet te stoppen leken. Nooit eerder had ik achterhaald, wat dit proces juist inhield of wat de betekenis ervan was. Niemand binnen mijn vriendenkring, noch klasgenoten of volwassenen, hadden ooit verteld over eenzelfde verlangen. Wekenlang had ik het internet afgezocht naar de psychische benaming ervan, maar nergens vond ik ook maar een antwoord. Ik was werkelijk van het idee dat ik de enige persoon op aarde was die hiermee worstelde en liep met de gedachte, gek te zijn.

Na lang nadenken, besloot ik om te kiezen voor Noor. Zij was degene die het meeste aanwezig was op Koraal en bij wie de mogelijkheid schuilde om ook individuele gesprekken te hebben. Diezelfde week nog, besprak Jan mijn vraag op de teamvergadering. Ik weet nog goed hoe gespannen ik me voelde en me telkens de vraag stelde of ik er wel goed aan deed een oude wonde weer open te trekken. Uit vroegere pijnlijke ervaringen, wist ik maar al te goed dat ik degene zou zijn die teleurgesteld en gekwetst achterbleef, simpelweg omdat niemand kon beantwoorden aan mijn wens. Dit alles naar boven halen op een moment dat ik mentaal nog erg diep zat, was ronduit gevaarlijk. Anderzijds wou ik ook begrijpen wat er aan de hand was en koesterde ik een oprechte hoop om van deze pijn te kunnen genezen.

Noor liet me al vrij snel weten dat er individuele gesprekken tussen haar en mij mogelijk waren. Wetende dat dit er niets mee te maken had, voelde haar instemmen aan als een aanvaarding van mij als persoon. Onze individuele gesprekken vonden wekelijks plaats, telkens op hetzelfde uur en dezelfde plek. Al vanaf ons eerste gesprek , ging de poort van mijn rijkelijke fantasiewereld op een kier staan. Noor had de sleutel gekregen om deze plek te betreden en zou er vanaf dat moment dagelijks in aanwezig zijn. Mijn dromen over haar, het verlangen om in haar armen in slaap te vallen en geknuffeld te worden, het was een wereld waar dit alles in kon plaatsvinden, een plekje voor haar en mij alleen.

Mijn hart ging als een gek tekeer, mijn handen voelde klammig aan en ook de angst dat er iets van mijn zenuwachtigheid zichtbaar was, deed me haast in paniek schieten. Noor zat ontspannen voor me en stelde voorzichtig een aantal vragen. Het leek me aardig te lukken om ook op dit moment zonder gevoel te vertellen over mijn jeugd. Ik hield haar nauwlettend in de gaten. Elke frons of grimas, teken van afwijzing, zou ik hebben opgemerkt. Noor bleef begripvol , ze was niet zoals andere therapeutes die enkel maar notities namen en me lieten praten tot de tijd was verstreken, ze luisterde echt naar me, bleef vragen stellen en liet me vooral in mijn eigenwaarde. Misschien was het toen al dat ik haar begon te idealiseren. Er was niets wat zij verkeerd kon doen of zeggen, wat mijn beeld van haar stuk kon maken. Na zowat elk gesprek dat had plaatsgevonden, had ik het gevoel om bijna zwevend het lokaal buiten te gaan. Mijn hart was vervuld van liefde en bewondering voor haar, allemaal gevoelens die tot voor kort overschaduwd waren door een eentonige somberheid en leegte.

Er volgde een patroon dat ik maar al te goed kende, de drang om brieven te schrijven die gericht waren aan haar. Brieven waarin ik met gevoel kon beschrijven over wat me angstig maakte of juist dankbaar, brieven die ervoor zorgde dat wanneer het gelezen werd, ze enkel maar aan mij kon denken en ik dus van betekenis was. Elke brief die ik aan haar richtte, en geloof me het waren er veel, deden me weer in mijn fantasiewereld belanden. Het was spannend om een brief elke keer weer persoonlijk aan haar af te geven en te weten dat zij deze zou lezen. Ik kon urenlang schrijven en fantaseren over Noor. Er was niets anders wat er nog toe deed. Ook met Jan kon ik over mijn gevoelens voor Noor spreken, al was dit wel met enige terughoudendheid. Een merkbaar wantrouwen in Jan, deed me geloven dat hij degene kon zijn die mijn fantastisch gevoel zo weer kon wegnemen. Er heerste ook een enorme angst dat hij de band die ik had met haar kon beëindigen.

Ik wou mijn eigen gedrag grondig onder de loep nemen. Proberen te begrijpen welk proces er op het andere volgde. Dit was allesbehalve een gemakkelijke taak aangezien de hevigheid aan emoties, elke vorm van reflectie overtrof. Voor de zoveelste maal, zocht ik in boeken en op het internet naar antwoorden. Deze keer was het raak. Op een site over hechtingsproblematiek, zag ik het woordje " overdracht" staan en las ik een gelijkaardig verhaal over een vrouw die haar therapeute beschouwde als ideale moeder. Haar verhaal was bijna identiek aan het mijne. Het was de eerste keer in zoveel jaar, dat ik mezelf even weer als normaal kon beschouwen. Er was dus een benaming voor al de intense gevoelens waar ik al jarenlang mee worstelde, en dit zorgde instant voor een gevoel van innerlijke rust. Ik vond het op z'n minst vreemd dat niemand me ooit had verteld over deze veelvoorkomende psychiatrische term genaamd overdracht. Niemand had, ondanks de moeilijkheid hierover te spreken, een simpel antwoord als dit kunnen geven. Enkel het benoemen van dit aspect, had ervoor kunnen zorgen dat ik me niet zo alleen op de wereld had gevoeld.

De term " overdracht" was niet meer of minder dan de projectie van gevoelens, verlangens of wensen uit een eerdere relatie op een andere persoon. Ik kon maar niet begrijpen wie deze persoon dan kon zijn, want bij mijn eigen moeder, had ik immers nooit zo'n intense emoties ervaren. Misschien was het juist dit gebrek aan liefde dat ervoor zorgde dat ik het ontbrekend puzzelstukje bij iemand anders zoeken ging . Eveneens las ik verscheidene artikels over onveilige hechting en het effect hiervan op latere leeftijd. Stilaan begon mijn puzzel meer vorm te krijgen en antwoorden te bieden op de vele vragen waarmee ik reeds jaren mee worstelde. Een onveilige hechting, had effect op de gezondheid van het kind en de sociaal-emotionele ontwikkeling. Het had invloed op het denken, voelen en handelen gedurende de rest van zijn of haar leven. Maar het kon eveneens ook invloed hebben op de duurzaamheid van een partnerrelatie en andere affectieve relaties wanneer de volwassen leeftijd werd bereikt. Er bestonden 3 soorten hechtingsproblematieken, de afwerende, de vermijdende en de gedesoriënteerde gehechtheid. In elk van deze, vond ik wel een stukje van mezelf in terug. Het was de veilige basis die ontbrak in mijn jeugd, die er deels voor had gezorgd dat ik mijn stressniveau niet goed kon reguleren, geen vertrouwen in mezelf had noch in andere waardoor ik me als het ware voortdurend in een soort van overlevingsmodus bevond . Deze overlevingsmodus had ik als kind onbewust ontwikkeld uit angst om verlaten te worden.

Mijn gesprekken met Noor, waren het enige waar ik naar kon uitkijken. De veiligheid die ik voelde bij haar en die ervoor zorgde dat ik mezelf durfde zijn en mezelf te accepteren om wie ik was, waren totaal nieuw voor mij. Ik wist dat het de volgende stap was om open en eerlijk te communiceren over mijn gevoel naar haar toe. Maar nog belangrijker was het om samen een weg te vinden om dit patroon te doorbreken. Ik kan je vertellen dat het een heus dilemma was deze gelukzaligheid, die ik enkel maar voelde bij haar, in het gedrang te brengen. Eigenlijk wou ik niets liever dan dat Noor zou toegeven aan mijn wens en we samen nog lang en gelukkig leefde. Spijtig genoeg was de realiteit geheel anders. Ik was niet langer het 5 jarig meisje dat hunkerde naar de goedkeuring en liefde van haar moeder, ik was een volwassen vrouw die nog steeds het verdriet vanuit haar jeugd niet had verwerkt. Hoeveel tranen ik in het verleden ook al had gelaten, hoeveel pijn ik al had doorworsteld, ik had dit telkens op mijn eentje doorvoeld en niet in contact met de ander. Het was hierin dat mijn grootste uitdaging en angst schuilde, namelijk de ander toelaten in mijn belevingswereld.

Nadat ik de eerste stap had gezet en Noor inkijk had gegeven in mijn persoon, en haar had toegelaten in mijn fantasiewereld, ontstond er een heel andere ik. De volgende en misschien wel meest cruciale stap, was om mijn gevoel te delen in groep. Dat laatste was een voor mij haast ondenkbare opgave. Enkel een moederfiguur had zoveel kennis en inzicht gekregen over mij , maar nog nooit een groep mensen waarmee ik niet eens dezelfde binding bij had als bij Noor. Vooral schaamte , angst en de onzekerheid over het oordeel van de ander, waren de eerste thema's waar ik aan de slag mee moest gaan.

Het begon me op te vallen dat naarmate ik meer gesprekken had met Noor, mijn therapeutische band met Jan alsmaar moeizamer ging. Nadenkend over de oorzaak van dit alles, werd het me plots duidelijk dat ik niet enkel afstandelijker werd naar hem toe, maar ook erg tegen onze wekelijkse individuele gesprekken opzag. Zelfs een gevoel van kwaadheid en frustratie naar hem toe werd steeds merkbaarder. Aangezien ik Noor als een moederfiguur aanschouwde, werd jan , ongewild in de denkbeeldige vaderrol geplaatst. Net als vroeger probeerde ik mijn moeder te beschermen tegen de agressieve buien van mijn vader en de vernederingen die plaats hadden gevonden. Ik vond het vreemd dat een oud patroon zich zo had weten doortrekken tot in het heden. En ook al wist ik dat mijn kwaadheid tegenover Jan niets eens gerechtvaardigd was, toch was ook hij een deel van mijn fantasiewereld geworden. Ik probeerde in te zien dat Jan niet was zoals mijn vader en dat er geen enkele beweegreden was om de Noor te beschermen tegen hem. Het was ontzettend moeilijk om de gesprekken die ik met Jan had, verder te zetten en mijn gevoelens hieromtrent te onderzoeken. In alle eerlijkheid praten over zaken die dermate moeilijk waren voor mij met iemand waar ik me op dat moment niet eens veilig bij voelde, het leek ondenkbaar.

Gelukkig bleef Jan begrip tonen en konden we samen verder bouwen aan een constructieve band. Mezelf hierin telkens dwingen om het gesprek aan te gaan en mijn vooroordelen af te toetsen, hielpen hierbij. Mijn doorzettingsvermogen begon eindelijk zijn vruchten af te werpen. Het lukte me stelselmatig steeds beter, om ook de groep inkijk te geven in mijn gevoelswereld. Toen ik tijdens een zoveelste praatsessie een brief over mijn jeugd voorlas, liepen de tranen over mijn wangen. Het werd stil in de kleine kring waar we in zaten, je kon bijna een speld horen vallen. Mijn ademhaling versnelde en mijn hart bonsde in mijn keel. Op dat moment was ik niet langer de Chloë die een masker droeg en deed of ze de hele wereld aankon, nee ik was weer net dat kleine kwetsbare meisje van 5 jaar oud dat een immens verdriet met zich meedroeg. Na enkele minuten van stilte, begon er iemand van mijn groep te spreken over haar verleden en de herkenning die ze vond in mijn verhaal. Voor het eerste voelde ik me niet langer alleen met al mijn verdriet. Het schepte als het ware een band van eenheid.

Ook thuis probeerde ik voorzichtig mijn gevoelens met Ronny te delen, hem toe te laten en te bevragen over mijn onzekerheid en angsten. Dit liep niet altijd van een leien dakje en soms waren er momenten waarop ik me de vraag begon te stellen of ik niet liever alles voor mezelf hield. Op andere momenten, kwamen we samen wel tot een constructief gesprek waarin ik het gevoel kreeg begrepen te worden en gesteund. Het viel Ronny op dat hij eigenlijk niet veel wist over de vrouw waar hij al 11 jaar lang met samenwoonde. Ik kon het hem ook niet kwalijk nemen , anders dan hij, was ik een persoon die terughoudend was en steeds op m'n hoede voor ook maar elk teken van afwijzing en doodsbenauwd om gekwetst te worden. Wekelijks vond er een gesprek plaats met de thuisbegeleidster, die als een soort bemiddelaar fungeerde tussen ons in. Ik vond het erg lastig dat we beide als partner een nieuwe manier moesten zien te vinden om tot een opbouwend gesprek te komen. Maar deze manier loonde en we vormde zo een hechter koppel dat elkaars kwetsbaarheid probeerde te accepteren en begrijpen.

Stilaan naderde mijn afronding op Koraal. Een periode waar ik heel bang voor was. Nooit eerder had ik het gevoel om zo dicht bij mezelf te staan en net op dat moment waren mijn 18 maanden dagbehandeling bijna om. De angst en het verdriet om niet langer bij Noor te kunnen zijn , onze gesprekken te moeten missen en de levenslust die ik bij haar vond weer kwijt te raken, deden me in paniek geraken. Wat moest ik beginnen zonder een veilige omgeving waar begrip en respect voor elkaar een prioriteit waren ? Had ik de nieuwe patronen die nog volop in ontwikkeling waren, al zodanig onder de knie dat ik klaar was om deze cruciale stap te kunnen zetten ? Het was een moeizaam en vooral erg pijnlijk besef dat ik terug in een maatschappij moest zien te functioneren waar ik maar moeilijk mijn draai kon vinden. Samen met Noor, zocht ik naar een manier om het afscheid draaglijk te maken. Het idee om iets tastbaar te maken, waar ik met veel liefde en geborgenheid op kon terugblikken, deed me onmiddellijk in actie schieten. Ik maakte 2 kleine houten kistjes, eentje voor mij en één voor haar. In haar kistje mocht Noor iets steken wat voor mij bedoeld was en andersom. Op deze manier hadden we allebei iets tastbaar in handen waar we naar konden terugkijken en herinneringen ophalen waar en wanneer we maar wilde.

Bij een plaatselijk tuinbedrijf, bestelde ik een klein beukenboompje. De symboliek van deze boom, stond voor geborgenheid, veiligheid en betrouwbaarheid. Allemaal essentiële behoeftes die ik terugvond bij Noor. Onder de grond, hielden beuken elkaars wortels vast , wat voor mij dan ook verwees naar de belangrijke band die ik met haar had. Op mijn laatste dag in Koraal, zou ik dit boompje samen met haar gaan planten, hopende dat ons boompje zou uitgroeien tot een stevige en robuuste beuk. De plek waar het geplant zou worden, werd voor mij een symbolische plaats waar ik altijd naar kon terugkeren. Een mooier en betekenisvoller afscheid kon ik me niet inbeelden. Deze dag moest perfect worden !

wordt vervolgd





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je verhaal raakt mij, ik zag daarnet je tekening van het kleine meisje die de ballon loslaat en voor mij staat die symbolisch voor wat je hier schrijft.
| 07:04 |
Dit klinkt wel goed - je hebt in deze periode ongelooflijk veel over jezelf geleerd
| 09:30 |
Enorm veel ja , vooral hoe ik in contact stond tegenover de ander , mijn oude patronen die moeilijk te doorbreken waren en de reden waarom ik een vrouw als haar zo idealiseerde en graag zag . 
| 12:42 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen