×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Alzheimer: heldere momenten


Zo warrig als ze gisteren was, zo helder is ze vandaag. Als ik de afdeling betreed loopt ze energiek naar me toe. “Dag lieverd! Wat heerlijk om je te zien. Wat een verrassing. Je was er gisteren toch ook? Zullen we naar buiten gaan?”

We zitten samen in de nazomerzon. Mijn moeder vraagt hoe het met de kinderen gaat. En met hun sport. En met mijn man. En ze noemt mijn schoonouders bij hun naam. En ze weet zelfs nog in welk land ik op vakantie was.

Ze leunt tevreden achterover en sluit genietend haar ogen. Ik neem haar in me op. Zo wil ik haar onthouden.

Haar heldere momenten worden zeldzamer. Heden en verleden lopen door elkaar. Namen verdwijnen. Gezichten vervagen. Haar vroegere woningen zijn samengesmolten tot één thuis. Woorden vergeeet ze. Haar man noemt ze “die ene” en de mijne is “die ander”.

En dan plots, als een groot geschenk, een paar heldere momenten. Om te koesteren.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts