×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alzheimer: De kluts kwijt

Alzheimer: De kluts kwijt


Ze heeft twee nachten in het ziekenhuis gelegen en is, eenmaal thuis, volledig ontregeld. Ze belt me. Ik neem op.

Paniekerig: "O lieverd, wat fijn dat je me belt. Waar ben je? Ik was je opeens kwijt. Ik zie je nergens meer."

"Was je me kwijt? Ik ben gewoon thuis. Maak je je zorgen?"

"Ben je weer naar huis gegaan? Maar je was toch hier bij ons, in het vakantiepark?"

"Ik ben thuis. Waar zijn jullie dan?"

"In het vakantiepark. We zijn er vanochtend aangekomen. Ik zag je net nog lopen, maar toen opeens niet meer. En de meisjes, waar zijn de meisjes? Want die speelden net nog buiten. En die zie ik nu ook nergens meer."

Op de achtergrond slaat de vertrouwde klok. Ik concludeer dat ze gewoon in haar eigen huis is. Herkent ze haar eigen omgeving niet meer? Is dit een nieuwe fase? Ik maak me zorgen.

"Ik ben thuis mam, en de meisjes zijn bij mij. Maak je daar maar geen zorgen om."

"O, gelukkig. Je kent me: ik ben altijd snel ongerust. Wat jammer dat jullie naar huis gegaan zijn. Vond je het niet mooi in het vakantiepark? Komen jullie nog terug? Want ik mis de meisjes. Ze hadden zulke mooie jurkjes aan."

"Ja mam, we komen snel terug. Daar bel ik je nog wel over. Ga jij nu maar genieten. Wat was je aan het doen?"

"Een beetje aan het acclimatiseren, he. Koffers uitpakken, in alle kastjes kijken, je kent het wel. Het is hier anders wel prachtig. Er hangt zelfs een foto van de kinderen aan de muur. Die hebben we zelf zeker meegenomen, want normaal hangt die bij ons thuis. Maar weet je zeker dat jullie thuis zijn? En de meisjes ook?"

"Ja, en de meisjes ook. Ik wil niet dat je je zorgen om ons maakt. Dat is echt niet nodig."

's Avonds bel ik haar om te peilen hoe het nu gaat.

"O, dag lieverd! Wat leuk dat je even belt. We zitten net koffie te drinken en gaan zo een film kijken. In het ziekenhuis waren ze heel lief voor me, maar ik had ontzettend veel heimwee naar mijn eigen huis. Toen ik weer thuiskwam was ik even de kluts kwijt. Dat krijg je op mijn leeftijd. Maar ik vind het heerlijk om weer thuis te zijn. Mijn eigen spulletjes om me heen. Is alles goed met jou en de meisjes?"

Gelukkig. Ze is weer helder.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




wakeupkitty
Wat een mooi geschreven verhaal. Ik ga je volgen. Wakeupkitty
14-10-2018 09:25
14-10-2018 09:25
Soberana
Gelukkig dat ze weer helder is, zelfs iemand die geen Alzheimer heeft kan van streek raken door een verblijf in een ziekenhuis.
13-07-2017 06:42
13-07-2017 06:42
Encaustichris
Oei, dat was schrikken! Gelukkig had ze de kluts snel terug. Ik hoop voor je dat het voorlopig zo blijft!
10-07-2017 19:19
10-07-2017 19:19
LazyBlogger
Dat is ff schrikken, goed dat ze weer helder is
10-07-2017 14:14
10-07-2017 14:14
MarijkeToscana
Moeilijk. Zelfs als je het patroon herkent en weet waar het door komt.
10-07-2017 13:28
10-07-2017 13:28
khadijaachergui92
Wat een schrik moment
10-07-2017 13:20
10-07-2017 13:20
Hans van Gemert
Het zijn van die schrikmomentjes ... goed de mist weer wat is opgetrokken.
10-07-2017 12:04
10-07-2017 12:04
Albert van den Berg
Helemaal uit haar ritme en dan raak je wel eens de kluts kwijt, hopelijk blijft ze een poos helder. Sterkte.
10-07-2017 10:23
10-07-2017 10:23
lekkerereceptenvoor2
Ahh gelukkig is ze weer helder. Maar wat zal je geschrokken zijn van dat telefoontje. Poeh. Sterkte! X
10-07-2017 09:59
10-07-2017 09:59
LWAlmanak
Hoe vervelend het ook is, je maakt wel de gekste dingetjes mee, die je ook weer een glimlach op het gezicht toveren door ze zo te delen. Dit zijn mooie anekdotes die je later nog eens doen lachen...
10-07-2017 09:38
10-07-2017 09:38
notifications_noneadd
09-10-2018 13:44
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
07-10-2018 10:09
1 volger , 1 antwoord