×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Alzheimer: Een nieuwe fase

Alzheimer: Een nieuwe fase


"De bank móet mee."

"Maar dan past de eettafel niet!"

"Ze leest niet meer, dus al die boeken....?"

"Maar ze bladert nog wel graag."

We wikken en wegen. We verschuiven kartonnen meubelstukken over een papieren plattegrond. We proberen te visualiseren. We ontdekken steeds weer iets dat niet mag ontbreken. Maar haar ruimte is beperkt. Die foto of deze? Dit schilderij of toch liever dat andere?  Hoeveel jassen heeft een mens nodig? Zijn lucifers en kaarsjes nog verantwoord? 

De vergeelde, beschadigde foto van haar veel te jong gestorven tante. Een haarlok van haar overleden zus. Schriften vol recepten (o ja, zo was haar handschrift). Tientallen lippenstiften. Dertig, veertig pakken servetjes. Het lepeltje waarmee ze mij vroeger mijn eerste hapjes voerde. Doosjes oordopjes in de zak van haar jas, in haar handtas, naast haar bed, achter haar bed, onder haar bed, tussen haar lakens, naast de wc, tussen haar kleren en in de koelkast. Een bijna vergaan handwerkje, gemaakt door haar eigen oma. 

De moeder die ze altijd was. Mijn mamma. Die sterke, onafhankelijke vrouw. Geen probleem zo groot of zij wist een oplossing. Altijd op de bres als ze discriminatie, onrechtvaardigheid of geroddel vermoedde. En wie ook maar een vinger durfde uitsteken naar een van haar kinderen, die dééd ze wat. 

We praten elkaar moed in. 

"Maar dit is het beste voor haar. En zo kon het toch ook niet langer meer."

"Gelukkig kan ze terecht in het verzorgingshuis van haar en onze voorkeur. Kleinschalig en vertrouwd."

"Ze ís er tenminste nog. Laten we er de komende periode het beste van maken."

Mijn lieve, lieve moeder verlaat binnenkort voorgoed haar eigen huis. 

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Neance
Tsjonge wat een heftige situatie! Ik voel met je mee... Al heb ik zelf nog niet in die situatie gezeten...
22-03-2018 21:13
22-03-2018 21:13 • Reageer
jolandemooij
Wat fijn te lezen dat het een kleinschalig huis is. Er is zoveel verbeterd ten opzichte van vroeger. Toen ik in het verpleeghuis begon had je nog 4 persoons kamers en waar ik nu werk zijn ze net begonnen zo te verbouwen dat het van 2 persoons kamers naar 1 persoons gaat.
03-03-2018 10:14
03-03-2018 10:14 • Reageer
Schorelaar
Wat weer een moeilijke stap. Sterkte allemaal.
23-02-2018 21:13
23-02-2018 21:13 • Reageer
Marjolein
dat lijkt me inderdaad heel heftig. Veel sterkte!
23-02-2018 11:35
23-02-2018 11:35 • Reageer
Encaustichris
Oeh, dat is heftig, een nieuwe fase van accepteren. Herkenbaar ook van toen mijn Oma naar het verpleeghuis ging. Ik wens je heel veel sterkte, en hoop dat je moeder haar plekje gaat vinden in het tehuis!
22-02-2018 17:19
22-02-2018 17:19 • Reageer
Soberana
Het is dus zover! Is het een verzorgingshuis waar ze samen met haar partner naar toe kan? Een grote stap en een zware taak. 'De moeder die ze altijd was...' : herkenbare eigenschappen, die ik ook bij mijn moeder wist. Ik herinner mij jouw blog over de brieven ze schreef, ook zo herkenbaar. 'Ze is er tenminste nog..' : Ja, dat wel en zelfs, naar ik uit jouw eerdere blogs begreep, met de kern van haar eigen lieve karakter, maar toch.. Dit is een stukje afscheid van het sterke, onafhankelijke deel van jouw lieve moeder. Heel veel sterkte, ik denk aan je.
22-02-2018 15:11
22-02-2018 15:11 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel, lieve Soberana! Nee, ze gaat niet samen met haar partner (helaas). Maar gelukkig wel heel dicht bij huis, op loopafstand. Vlakbij haar vertrouwde winkels. Ze heeft er al vrienden en kennissen wonen. Haar partner kan altijd blijven slapen. Er worden klassieke concerten georganiseerd in het tehuis, er zijn filmmiddagen en het eten schijnt er prima te zijn. We waren heel bang dat hier niet op tijd plek zou komen en dat ze ergens, verder weg, naar een groot verpleeghuis zou moeten... dus in veel opzichten mogen we niet klagen.
22-02-2018 15:21
22-02-2018 15:21 • Reageer
Hans van Gemert
Een hele heftige fase ook, zoveel keuzes en herinneringen... Sterkte ermee!
22-02-2018 15:01
22-02-2018 15:01 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel! Van me afschrijven helpt altijd heel goed (plus het lezen van de fijne reacties daarop, zoals de jouwe)
22-02-2018 15:18
22-02-2018 15:18 • Reageer