×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alzheimer: Een onbekende man in mijn huis! Wat nu?

Alzheimer: Een onbekende man in mijn huis! Wat nu?


De telefoon gaat.

"Dag lieverd, met mij. Klopt het dat ik je morgen zie?"

"Ja mam, morgen kom ik naar je toe. Gaat alles goed? Ga je zo slapen?"

"Wat heerlijk dat ik je morgen zie, lieverd. Gaat alles goed met jou en de meisjes? En met je man, hoe-heet-hij-ook-alweer? Met mij gaat alles z'n gangetje. Alleen...", ze dempt haar stem, "er is hier een man in huis. En ik ken hem niet. Hij is heel aardig hoor, maar hij zegt dat hij blijft slapen. Wat moet ik nu doen? Kan dat zomaar?"

"Wat vind je ervan, dat hij blijft slapen? Vind je dat vervelend?"

"Nee hoor, ik vind het wel gezellig. Ik vraag me alleen af wat P. zal zeggen. En of dit wel kan. Hij wil bij ons in bed. Hahaha, ik zie het al voor me: ons bed is niet groot genoeg voor drie. Maar dat moeten de mannen dan maar oplossen. Hahaha! Wat zal de buurman wel niet denken!"

"O, maar daar heeft P. vast wel een oplossing voor. En die buurman denkt maar. Weet je wat, ik bel je over een half uurtje even terug. Maak jij het intussen gezellig met die aardige man."

Lachend hangen we op.

Nog voordat ik haar terug kan bellen, gaat na een kwartier de telefoon weer.

"Dag lieverd, met mij. Je hoeft me niet meer terug te bellen hoor. Soms ben ik een beetje warrig. Die onbekende man was P.! Stom van me he, dat ik hem niet herkende! Gelukkig konden we er samen om lachen. Doe jij dat ook maar, want ik heb liever dat je om me lacht dan dat je om me huilt."

Soms doe ik het laatste, maar nu lach ik. 

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Ben
Ouderdom komt met gebreken.
03-12-2017 14:44
03-12-2017 14:44
Marion's World
Mijn hart huilt.... ook.... Je nam me even mee naar de 'begintijd' van mijn mams. ........
26-10-2017 00:03
26-10-2017 00:03
'Klein'
Humor en verdrietige gevoelens lopen bij mij wat door elkaar als ik het lees... Moeilijk om er wat van te zeggen of te vinden vind ik...
25-10-2017 00:16
25-10-2017 00:16
LWAlmanak
Fijn dat ze nu toch met een gerust gemoed kan slapen, dat moesten wij ook maar doen dan ;-)
24-10-2017 22:33
24-10-2017 22:33
Neance
Grappig, maar toch ook ontroerend... fijn dat ze er niet angstig van werd!
24-10-2017 15:50
24-10-2017 15:50
Soberana
Gelukkig dat ze geen moment meer alleen thuis is en goed dat jullie er op dat moment samen om konden lachen.
24-10-2017 15:10
24-10-2017 15:10
Jonii
In deze situatie is het inderdaad best grappig..maar het is wel een heftige ziekte inderdaad :(
24-10-2017 14:23
24-10-2017 14:23
DvdVelden Blog
Dementie is zo heftig, maar mooi dat je het in je schrijven ook weer mooi kan laten zijn. Grappig en vol humor. Liefde voor dementerende ouderen!
24-10-2017 11:39
24-10-2017 11:39
LivingThaGoodLife
erg confronterend maar in dit geval gelukkig ook een beetje grappig voor allen..
24-10-2017 11:32
24-10-2017 11:32
Karin Den Hollander-Rietbroek
Soms, als mijn stiefvader hier in huis de wc zoekt, of in de tuin 3x voorbij loopt op zoek naar de mesthoop, kan ik er wel om lachen. Toen mijn moeder laatst werd opgenomen in het ziekenhuis en hij haar kwijt was om 4 uur 's nachts, was het niet grappig. Hij raakte in paniek, maar was gelukkig helder genoeg om haar te bellen, zodat ze hem uit kon leggen waar ze was. Het blijft een vreselijke ziekte, maar sommige dingen zijn ook grappig.
24-10-2017 10:00
24-10-2017 10:00
Hans van Gemert
Het is natuurlijk confronterend (en herkenbaar), maar het is goed dat jullie er samen om hebben kunnen lachen.
24-10-2017 09:37
24-10-2017 09:37
Encaustichris
Knap dat je rustig bleef tijdens het eerste gesprek. Of gebeurt dit vaker?
24-10-2017 09:03
24-10-2017 09:03
notifications_noneadd
22-10-2018 15:11
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
09-10-2018 13:44
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
07-10-2018 10:09
1 volger , 1 antwoord