Het gaat niet meer

Het gaat niet meer


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Steeds meer verontrustende telefoontjes, in opperste verwarring gepleegd.

Is ze in goede doen, dan gaan onze normale gesprekken steeds meer in cirkeltjes.

"Hoe gaat het met de kinderen? (....) In welke klas zitten ze nu? (....) O ja, tegenwoordig noemen ze dat groep. (...) En wat ik nog vragen wilde, hoe gaat het met de kinderen? (....) O, gelukkig. Vinden ze het leuk op school? (....) In welke klas zitten ze nu? (....) En hoe gaat het met de kinderen?"

Enzovoort enzovoort enzovoort, tot ik me afvraag hoe ik het gesprek kan beëindigen. Waar ik me dan weer een vreselijk slechte dochter door voel. Maar mijn kinderen moeten aandacht, afspraken moeten worden nagekomen, werk of vrijwilligerswerk wacht of ik stond net voor haar te koken.

Als we elkaar zien zit ze tevreden om zich heen te kijken. Maar de gesprekken gaan steeds meer langs haar heen. Dus zoeken we naar onderwerpen die voor haar geschikt zijn. Politiek, daar praat ze graag nog over. Onrecht, onverdraagzaamheid. Maar vraag haar niet wat ze gisteren gedaan heeft of of ze tante Z. nog wel eens ziet ("wie? O, die vrouw van he-hoe-heet-hij-ook-alweer").

Ze zegt graag hoe trots ze op mijn kinderen is. En dat ik zo lekker kook. En hoe fijn het is om me te zien. En als ik haar dan met een voorraad maaltijden achterlaat, weet ik dat voor haar lieve, hoogbejaarde partner de nacht weer pittig gaat worden. Want dan wordt ze vaak in paniek wakker. Of maakt ze om 3 uur aanstalten om op te staan.

Met de diverse hulpverleners zijn we tot de conclusie gekomen dat het zo niet meer gaat. Het wordt te zwaar voor haar partner en er is meer zorg nodig. We overleggen over de nabije toekomst. Hoe nu verder?







Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (12 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ja hele moeilijke keuzes
| 21:54 |
Ik moet bekennen dat ik een beetje moest lachen bij je 3e stukje. Zo was mij oma ook, ze wist dingen op lange termijn maar kon mij 4x en 2 minuten vragen of ik geen school had (nee oma, het is zaterdag), of als ik iets voor haar had gekookt kon ze elke vijf minuten zeggen dat het héérlijk was. Altijd fijn voor mij, lekker voorspelbaar dat ze altijd op alles dezelfde antwoorden gaf. Mijn oma had zelf vasculaire dementie dus het was natuurlijk anders dan Alzheimer. Ik vind het verschikkelijk om te horen dat het zoveel slechter gaat met uw moeder, en ik wens u veel sterkte toe!
| 16:29 |
wat ontzettend verdrietig.. succes met deze keuzes
| 17:55 |
Heftig! Heel veel wijsheid en kracht toegewenst voor de keuzes die gemaakt moeten worden. En natuurlijk voor hoe om te gaan met de reactie die jullie daarop krijgen van je moeder zelf...
| 16:23 |
Wauw dat zijn keuzes waar waarschijnlijk geen enkel eenduidig goed antwoord te vinden is. Denken in het grotere paatje lijkt maar een heel klein plaatje te kunnen zijn. Succes en sterkte in de keuzes die gaan komen, en wat je ook beslist; het is met de beste insteek gedaan in ieder geval
| 02:10 |
Het is voor jouw ook een hele zware periode, ik wens je veel sterkte. Mijn ouders zijn na een valpartij van mijn vader vorig jaar (9 maanden ziekenhuis met een gebroken rug) en daarna een spontane breuk bij mijn moeder van haar heup (8 weken ziekenhuis) nu samen verhuisd naar een verpleegtehuis, er was te veel en te intensieve zorg nodig om nog aan een andere vorm van zorg te denken. Mijn moeder past zich goed aan , mijn vader heeft het zwaarder hij wil lichamelijk maar niet opknappen steeds komen er weer dingen bij (nu 7 kilo aangekomen door vocht). Het blijft een zorg terwijl ik nu wel weet dat ze in de best mogelijke handen zijn! Bij mijn ouders zijn de klachten van lichamelijke aard, ik heb geen ervaring met Alzheimer maar ik weet wel hoe zwaar de keuzes zijn en vooral ook het handelen! Heel heel veel sterkte en een dikke knuffel!
| 07:39 |
Bij ons was het zo dat de keuze voor welke zorg en wanneer samen met ons en de behandelende artsen is gemaakt, je hebt namelijk een indicatie nodig om een plek in bv een verpleegtehuis te krijgen die krijg je niet zonder een doktersverklaring. Met hen samen werd ook de keuze gemaakt welke zorg het beste was ik was erg opgelucht dat ze beide dezelfde indicatie kregen anders hadden ze op hun 80 ste na meer dan 50 jaar huwelijk hun levensavond niet meer samen kunnen doorbrengen !
| 07:45 |
Oei, je gaat een zware periode tegemoet.
Ik wens je heel veel sterkte, en als je het van je af kunt/wilt schrijven: gewoon doen!
Je situatie is herkenbaar, wie weet krijg je tips, of help je iemand met je verhaal.
Nogmaals: veel sterkte!!
| 13:53 |
Ik vind het heel fijn om van me af te schrijven inderdaad (al merk ik dat de woorden moeilijker komen nu het steeds wat minder gaat). Zo blij met alle lieve reacties!
| 19:48 |
Dat doet vooral ook zeer, als je dat ziet gebeuren bij je eigen moeder! Heel veel sterkte!
| 03:05 |
Dankjewel! Ja, het is moeilijk en de onzekerheid over hoe nu verder is dat ook...
| 12:51 |
Ja, ik zou zeggen neem de dingen dag voor dag, maar soms moet je ook al vooruit denken natuurlijk :-(
| 13:08 |
Ik ben mijn eerste stapjes aan het zetten op Yoors en ontdek jouw verhaal. Het moet hard zijn om beslissingen te nemen nu. Veel moed!
| 01:12 |
Dankjewel voor je fijne reactie en welkom op Yoors!
| 07:22 |
Oh lieverd, wat erg! Duidelijk het korte termijn geheugen, de langere termijn lijkt, zo te lezen, nog wel intact. De basis van haar karakter is blijkbaar nog niet aangetast: nog steeds lief, sociaal bewogen, tegen onrecht en onverdraagzaamheid, trots op haar kleindochters en vol waardering voor jou.
Duidelijk dat het zo niet langer kan. Ik ben niet optimaal op de hoogte van de situatie in NL wbt zorg aan huis: ik heb de indruk dat die (itt hier) niet te betalen is. Wordt het nu een zorginstelling?
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst; ik denk aan je!
| 18:23 |
Dankjewel, lieve Soberana... we zijn met diverse instanties en hulpverleners aan het overleggen hoe we nu verder moeten. De zorg aan huis die ik graag zou willen zien is inderdaad niet te betalen. Toen ik deze blog schreef zat ik er echt even doorheen. Grote zorgen. Maar wat is het dan fijn om lieve, meelevende reacties te krijgen!

Hoe gaat het met jou? Het zal niet makkelijk zijn, understatement, zonder je moeder...
| 19:18 |
Hopen en bidden dat er een oplossing komt, waar jullie je in kunnen vinden en waar vooral je moeder gelukkig mee kan zijn. En als ze naar een zorginstelling moet, dat het samen met haar partner kan.

1 van de verschillen is dat er bij jullie geen 'informele economie' naast de officiele is.
Ik had voor mijn moeder een verpleegster zonder werkvergunning (want gezakt voor haar laatste examen op een theoretisch vak). Ik betaalde haar gewoon het netto cao loon (zonder werkgevers lasten). In mijn moeders laatste weken, toen ze echt 24/7 verzorging nodig had, hebben we de zus van 'onze' verpleegster er bij ingeschakeld, eveneens op onoffiele basis.
Ik neem aan dat zulke constructies in NL onmogelijk zijn.

Het is idd niet makkelijk zonder mijn moeder. De 2e ouder die gaat, is altijd het moeilijkst.
Voordeel van een samenleving als de onze is dat je van alle kanten betuigingen van medeleven krijgt en dat niemand vindt dat het rouwproces na een paar weken 'over' moet zijn.
De keerzijde daarvan is dat je je voor langere tijd niet buitenshuis kunt vertonen in kleren die niet laten zien dat je in de rouw bent. Mijn moeder zaliger was het daar overigens nooit mee eens!
| 05:38 |
Die oplossing voor je moeder klinkt echt heel mooi... Nee, helaas is zo'n constructie hier niet mogelijk. Misschien moeten we met z'n allen jouw kant opkomen ;-) Voor ons zou samen naar een zorginstelling heel fijn zijn, maar ik vermoed dat haar partner het heel moeilijk zou gaan vinden om die stap te zetten. Die hecht nog zo aan zijn zelfstandigheid en is ook nog heel vitaal. Dat maakt het wel extra gecompliceerd: een heel lieve en zorgzame maar ook koppige partner die het moeilijk vindt om hulp te aanvaarden. Mijn moeder kan zelf ook ontzettend koppig zijn en wil natuurlijk ook niet betutteld worden. Maar goed. Wat komt dat komt, en we proberen er met z'n allen het beste van te maken. Hopelijk lukt het om een voor alle partijen aanvaardbare oplossing te bedenken.

Goh, wat fijn dat jullie daar, in tegenstelling tot vaak in Nederland, niet binnen de kortste keren geacht worden "klaar" te zijn met het verlies van je moeder... Dat er alle tijd en ruimte is om te rouwen, dat er medeleven is, dat het onderwerp niet doodgezwegen wordt. Maar geen fleurige kleding dus, voorlopig. Wordt er verwacht dat je stemmige kleding in 't algemeen draagt, of bijvoorbeeld echt zwart?
| 08:49 |
Stemmige kleding, niet per se zwart. Vroeger waren daar echt strakke regels voor: de eerst tijd alleen zwart, dan wit en grijs, vervolgens paars, blauw etc. E.e.a. was ook nog afhankelijk van de familierelatie: voor een vader/moeder/kind/echtgenoot langer dan voor een grootouder, tante etc. In mijn jeugd zou het 2 jaar hebben geduurd voordat ik met goed fatsoen weer een rode jurk zou kunnen dragen.
| 21:27 |
dat zijn zware beslissingen, sterkte
| 10:46 |
Dankjewel!
| 19:13 |
Ja, dat zijn zware beslissingen. Sterkte!
| 10:08 |
Dankjewel!
| 19:13 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen